Γράμμα χειρόγραφο του Κώστα Κουλουφάκου σʼ ένα νεαρό ποιητή. 1962
(Το χειρόγραφο στον Γιάννη Σκληβανιώτη)

Αγαπητέ φίλε
Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον και πολλές φορές τα ποιήματα που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε ρωτώντας τη γνώμη μου. Θα ήθελα πριν από κάθε τι άλλο να σας πω ότι μέσα σʼ αυτά διακρίνεται σαφώς ένας άνθρωπος με πλούσια ευαισθησία, λεπτά αισθήματα, υψηλές ιδέες, πράγματα για τα οποία ειλικρινώς σας συγχαίρω. ʽΌλα αυτά αποτελούν το απαραίτητο πρώτο υλικό για να γίνει η ποίηση. Αλλά μόνο το πρώτο υλικό. Από κει και πέρα είναι ζήτημα τεχνικής, μέσω της οποίας το συγκινησιακό υλικό, οι ιδέες, τα αισθήματα, οι οραματισμοί, θα μεταπλαστούν, θα σπονδυλωθούν σε αρμονικό σύνολο, θα μετουσιωθούν σε έργο τέχνης. Είναι πολύ δύσκολο να δοθούν κανόνες αυτής της τεχνικής, σήμερα προπάντων, που η καλλιτεχνική αρτιότητα ενός ποιήματος δεν αναζητείται σε εξωτερικά σχήματα, (ομοιοκαταληξίες, ισοσυλλαβίες,, παραδοσιακά μέτρα, καλολογικά τεχνάσματα), όπως κατά παρεξήγηση της ποίησης συνέβαινε στο παρελθόν.

Ερινύες

Όταν ξυπνάς τις νύχτες μόνη
μέσα στο πανικό της άγριας μοναξιάς σου
και βλέπεις έρημες κοιλάδες
γιομάτες από χίμαιρες
ερωτικούς ψιθύρους και γελάκια
πνιγμένα σε μια θάλασσα ειρωνικών διαλόγων
σώπασε, μείνε ακίνητη
κάνε πως πέθανες, πως δεν υπάρχεις πια.
Όπως η γέρικη νυφίτσα,
παρίστανε τη νεκρή μπροστά στο θηρευτή σου
κι ίσως το μαύρο πουλί των Ερινυών σταθεί στο στήθος σου,
μυρίσει το σάπιο τη ψυχή σου και λακίσει.
Γι άλλο ένα βράδυ θα έχεις γλυτώσει,
μα μη σε πιάσουν οι πολλές χαρές κι οι θρίαμβοι οι μεγάλοι
παράταση για λίγες ώρες πήρες
αύριο πάλι θα είναι εδώ
κι ίσως σαν τώρα τυχερή δεν είσαι.

Εικονογράφηση: Άρτεμη Μιχαιλίδου

Ακούστε την εδώ : Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένα βιβλίο στο οποίο οι λέξεις ζωγραφίζονταν με τις κινήσεις του κόσμου. Το βιβλίο αυτό ζούσε στο ύψωμα ενός ουράνιου τόξου. Εκεί είχε φτιάξει ένα σπιτάκι από σύννεφα και καλπασμούς του αέρα. Γύρω από αυτό το σπιτάκι εκτείνονταν πεδιάδες από ακτίνες του ηλίου.Το πρωί, το βιβλίο, άνοιγε με ένα καλημέρα και το φως, διαπερνώντας τις πεδιάδες, έριχνε σπίθες στις άσπρες του σελίδες. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, κάθε μέρα, άρχιζαν να γράφονται οι πρώτες γραμμές του αόρατου βιβλίου.
Μετά το βιβλίο απευθυνόταν στους ήχους της φύσης. Άνοιγε τα χέρια του και άρχιζε να πετάει στον ουρανό προσπαθώντας να συλλάβει τη μουσική. Ο αέρας φυσούσε αργά. Μέσα από τις λέξεις του το βιβλίο γέμιζε σύμβολα. Υπήρχαν φορές που ο αέρας σταματούσε για λίγο. Ήταν εκείνη τη στιγμή που άρχιζε να ηχεί ο κόσμος της ψυχής του. Το βιβλίο έκλεινε τότε τα μάτια. Μαζί άνοιγαν και οι άσπρες του σελίδες. Και το βιβλίο αφηνόταν να παρασυρθεί στο μονοπάτι με τα φτερά. Σε κάθε φτερούγισμα μυριάδες γραμμές του αέρα συμπλήρωναν τη ζωή του βιβλίου. Κι έβρεχε η μουσική σοφία στο σώμα του χαρτιού. Μπορούσες να δεις το χορό που έκαναν οι νότες, ντυμένες κάθε μία από αυτές με τις εμπειρίες από τις πνοές του αέρα. Εμπειρίες από όλους τους τόπους και χρόνους του κόσμου. Το Όλο μέσα στην καρδιά κάθε ίνας του βιβλίου.

Με μέτρηση άλλη

Αν οι μοίρες είχαν άλλο όνομα θα βρίσκαμε
Καλύτερα την θέση μας στην υδρόγειο;
Αν το φως ήταν στο δάπεδο θα ήταν
Πιο σκιερές οι σκιές του προσώπου;
Αν γράφαμε με τα πόδια θα αφήναμε καλύτερα ίχνη;
Αν τα νύχια μεγάλωναν προς τα μέσα
Καποια στιγμή θα αλλάζαμε δέρμα;
Θα γινόμασταν διάφανοι;
Αν η μουσική είχε νότες άλλες θα υπήρχε
Η ποίηση πάνω σε βότσαλα;
Αν μετρούσαμε ανάποδα θα μίκραινε
Η αθωότητα ;
Αν η γη ήταν δέρμα μάσκας και γυρίζαμε
Μέσα έξω το έξω
Θα γλιτωνα το νερό στον πυρήνα;
Αν οι λεπίδες από τα ψάρια πετούσαν σε ουρανό
Τα αστέρια θα έβρισκαν τρόπο να τρυπώσουν
Στα βάθη της θάλασσας;
Θα έδειχνε δρόμο
Η πεθαμένη προ πολλού αυταπάτη;

ΟΙ ΔΥΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΠΟΙΕΙΝ: Χρήστος Α. Μιχαήλ, Ιωάννης Τσίρκας

Χρήστος Α. Μιχαήλ

 
Παράνοια

Αδημονώ ευθαρσώς για μια παράνοια
αδιαφορώντας για τα λόγια των μεγάλων.
Οι στίχοι που κατοίκησαν το σώμα μας
βαθειά έχουν ραγίσει τους αρμούς
κι αντλούν το αίμα τους από τις ασφράγιστές μας φλέβες.
Έτσι κι εγώ αδημονώ
με των ερώτων το σπαθί νʼ ανοίξω δρόμο
και μια ευχή παντοτινή δοσμένη πρώτη Απρίλη
κομμάτι ολόκληρο
ή ένα ψήγμα απʼ τη δική σου άγρια πτώση
σαν τόπος άγονος από γεννησιμιού
που δεν ευτύχησε ποτέ μια άδικη σκλαβιά.
Τυραννικά αδημονώ
-μʼ ακούς τουλάχιστον εσύ;-
και ξαλαφρώνω με τις ήττες κάποιων νέων
παλάμες αρυτίδωτες σκαλίζουν τα μελλούμενα
κι απʼ το μηδέν γκρεμίζουν τις αλήθειες των αιώνων
λες και ποτέ δεν ίδρωσαν ψυχές
ή συνηθίζουν την αγάπη να νηστεύουν υπογείως.

Αδημονώ λοιπόν
τι κι αν κατέχω ένα βιβλίο με παράνοιες
ξέρω πως αύριο η λιτανεία θα λήξει
κι όλοι θα μπουν στο χώμα τους κοιτώντας τα ρολόγια.