Ανθολογούνται ποιήματα που εστάλησαν στο Ποιείν των: Χρήστου Α. Μιχαήλ, Βαγγέλη Νάκου, Ανδρέα Πολυκάρπου, Σωτήρη Τσιλίκα, Δημήτρη Στένου, Χριστίνας Παλάντζα, Χρήστου Αρμάντο Γκέζο, Χλοής Ιορδανίδου, Ρούλας Παπαντωνίου.

ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ

Περικοπή

Τα γυαλισμένα μας φλιτζάνια
δώσαν τη θέση τους σε μάτια ραγισμένα
κι έναν ιστό ρυτίδες γύρω απ’ τα χείλη και το μέτωπο
γύρω απ’ την εντύπωση μιας ύπαρξης αισθητικής.
Ποτέ δεν είπαμε ποτέ
και μείναμε με ένα πάντα ανάμεσα σε αντίχειρα και δείκτη
λες και κρατούσαμε νερό
που άλλοι το θρηνούσαν και άλλοι το γλεντούσαν
με μια μελαγχολία καθήκον.
Έτσι ανάποδα που ήρθαν όλα
ανάποδα
τα πήραμε κι εμείς και όχι λάθος
χωρίς υπομονή για γυρισμό χωρίς ανάσταση
γιατί ανάσταση τάχα θα πει αιχμαλωσία
γιατί ανάσταση δεν πάει να πει ανάταση
παρά μονάχα ένα πρελούδιο
και μια χορδή που ταλαντεύεται από το πριν ως το μετά
στο πάντα στο ποτέ και στο περίπου
όλο περίπου όλα περίπου
ζωή
κι όχι συνθήματα κι ατάκες στην οθόνη
ίσως γιατί
δεν ξαγκιστρώσαμε τις λέξεις όπως τους έπρεπε
ίσως γιατί δεν κουβαλήσαμε ούτε το ίδιο μας το πτώμα
όπως του έπρεπε
μόνο φορέσαμε καπέλο και γυαλιά στη λάμψη των προθέσεων
να καταπιούμε τον καφέ μας μονορούφι
ένα απόγευμα χωρίς προοπτική
ή μεσημέρι ακέραστο
με κουμπωμένα τα παντζούρια ως τη μνήμη.

[Η απαγγελία όπως μεταδόθηκε από το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας στην «Εβδομάδα Ελλήνων Ποιητών», 22/9-29/9/12, επιμέλεια: Κώστας Φασουλάς]

                                     Στον Γιάννη Ρίτσο

Το στόμα μου ανοίγει στο ύψος της πείνας του
   να εξημερώσει το φως.
Άλλες φορές χάσκει σαν ανοικτό παράθυρο
έτοιμο να στροβιλίσει εντός του
   όλες τις φωτεινές διαθλάσεις των ωρών·
άλλοτε σαν κλειστό ευαγγέλιο
δέχεται τις αχτίδες του ήλιου
μόνο απ’ τις χαραμάδες του σελιδοδείκτη.
          Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

 Το φως που τυφλώνει τα χέρια μας
και ψαύουν ξένα σώματα
          -αυτό είναι η αγάπη, λένε-.
Το φως που αφυπνίζει τις αισθήσεις μας
και σκάβουν την αλήθεια
          -ποια αλήθεια διάολε; Πρώτη φορά ζούμε όλοι-.

Το φως που προοικονομεί με τις σκιές
την πορεία των σωμάτων
          -πεθαίνουν και οι αγαπημένοι μας μαμά;-
           Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

 Οι ανθισμένες ρεκλάμες στους δρόμους
δεν λένε να ησυχάσουν τα βράδια·
μου υπενθυμίζουν το ετερόφωτό μας
    θυμίζουν εσένα.
Είναι κι αυτή η αρχή του Ήρωνα:
«το φως διαδιδόμενο από ένα σημείο σε άλλο
ακολουθεί τη συντομότερη οδό»
που σφίγγει σαν θηλιά το λαιμό μου
για όλα εκείνα τα «σ’ αγαπώ» που έθαψα
κάτω από τόνους περιγραφών
για όλες τις «συγγνώμες» που ταξίδεψα
μέσα από βουνά και λαγκαδιές επιχειρημάτων.
           Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

 Κι όμως παιδί, έπιανα απ’ τις φτερούγες του τον ήλιο
και τον βασάνιζα
πάνω κάτω
πάνω κάτω
Κι ύστερα σφυρίζοντας αδιάφορα τον ελευθέρωνα
ζαλισμένο
          -πού να ‘ξερα πόσο θα μου κόστιζε σήμερα μια μονάχα του

 ηλιαχτίδα-.
Μα ούτε και τότε κατάφερα να τον τιθασεύσω
ολοκληρωτικά.
Γλιστρούσαν οι αχτίδες από τα δάχτυλά μου
όπως εγώ απ’ την αγκαλιά του πατέρα
και κυλούσαν στο χώμα, σκόρπιζαν στον αέρα.
Αχ! Αν είχα μαζέψει έστω αυτό το σπαταλημένο φως
         αν είχα δεχτεί εκείνα τα χαμένα φιλιά
τώρα θα ήμουν ένας πλούσιος αστός.
Με δικό του κήπο και με περισσά χάδια.
          Παλεύω, όσο θυμάμαι, να εξημερώσω το φως.

*

Το πάπλωμα που μου αγόρασες
σάπισε ολοκαίνουριο μαζί με την
αγάπη σου.
Σε σκουπιδοσακούλα δε χωράει.
Θα το βγάλω έτσι ολόκληρο έξω
στον κάδο
να ψοφά τις πεινασμένες γάτες.

*

Καλά να πάθω.
Όταν σε πρωτοείδα σκέφτηκα
«αυτή βγήκε απʼ τʼ όνειρό μου».
Και το πίστεψα, ο χάχας
ότι πράγματι βγήκες απʼ τʼ όνειρό μου
κι έτυχε μια μέρα να περπατάς
σʼ ένα διάδρομο που ήταν ο παράδεισος.

Οι μόνοι που χρειάζονται τα λεφτά είναι οι ποιητές
τα δίνουν αμέσως πίσω στην αγορά

Πολυκατοικίες ολάκερες, οικοδομικά τετράγωνα συνεχόμενα
Κρύες πολεμίστρες του μεσαίωνα
Χωρίς λεφτά για θέρμανση, σκασμένοι απ την υγρασία άβαφοι τοίχοι
Άνθρωποι ερμητικά κλεισμένοι στα δωμάτια, κάτω απʼ τις κουβέρτες
Χαζεύοντας την οθόνη
Bugs της χαράς σας

Γέμισε ο τόπος δίποδα προϊόντα, διαφημίζοντας τον εαυτό τους
Ισχυριζόμενα πνευματική υπόσταση
Υποσχόμενα πνευματική ανάταση

Μόνο η εικόνα κρίνει και κάποιες φευγαλέες αναμνήσεις

Ή θα βγούμε όλοι μαζί στους δρόμους
Ενάντια σε κατεστημένα, γραφές, λόγια, μόδα, νόμους, οικογένειες
Ή θα σιωπήσουμε για πάντα χαμένοι στα μοναχικά μας βασίλεια
Μετακινήσεις και επαφές μόνο οι στοιχειώδεις
Μιας και όλα πλέον απαγορεύονται
Έχουν πετύχει τον ολοκληρωτικό επεκτατισμό του φόβου της έκφρασης
Και αποδοχής του διαφορετικού
Τα βιολιά είναι οργισμένα, η μουσική τους ζητάει λύτρωση
Τέρμα η εποχή του βαλς κούκλα

Μετρώντας ο καθένας πόσοι τον αγαπάνε ή αν αγαπά τον εαυτό του
Οι ψυχώσεις του καθενός τα όνειρα του αύριο
Επιχειρηματικές ιδέες , κόλπα και τακτικές , όλα με στόχο για ʽʼγκομενάκιαʼʼ
Όλα είναι τσόντα
Το μπαλκόνι ευτυχώς είναι ακόμα το καλύτερο μέρος εξομολόγησης