ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ
Ενταύθα εναποτίθεται ο πληβείος
Λοιποί μετανοείτε.
Προσκυνάτε αδιάλειπτα τη δαμόκλειο σπάθη σας
Η υποταγή υποστατικά εξυψώνει τα δεσμά της.
Λίγο κοβάλτιο για θεραπεία νοθευμένο με ελαφρύ δηλητήριο
Κι είστε έτοιμοι, περάστε απ’ το ταμείο.
Μη, μη φεύγετε ακόμα σας έχουν ανάγκη τα θεμέλια.
Προσεχώς θα σας τρατάρουμε κάτι ψίχουλα για να μας στήσετε ανδριάντες
Θεσμοθετώντας επιτακτικά τις ισορροπίες μας.
Σ’ αυτό δεν ήμασταν ποτέ μόνοι
Μετανοείτε…
*
ΔΗΜΙΟΥ ΚΑΙ ΘΗΤΗ ΘΕΣΕΩΣ ΓΩΝΙΑ
Δια χειρός αγαπημένου, υπνωτικά ιπποτικού φιλιού απεβίωσα
περιεχτικά παράλληλα σε ανάσες, απολήξεις μιας όασης
ω τι παράδεισος…
Εις απόδοσην πεπαλαιωμένων, ετέρων ακανθωδών ζωών
που η μνήμη στωικά με βοηθά να επαναφέρω
ω υπήρξα η αιτία…
Περί διαβάσεων ακαθόριστων, ατελεύτητων, δυσλειτουργικών
φερόντων ετών καταναλισκόμενων
ω παρήλθε η ώρα…
Εδήλωσα,
δημίου και θήτη θέσεως γωνία
ω τι ειρωνεία…
*
ΑΙΤΙΑ
Πλήκτρα ατιθάσευτα, επικουρικές αναμνήσεις σε περίπτωση που χάσεις τις αισθήσεις σου.
Πάντα σε θυμάμαι να ζωγραφίζεις παράλληλα σημεία αναφοράς, συνισταμένες αλληλοσυγκρουόμενες,
υπόγειες κρούσεις,
ανακατευθυνόμενα διανύσματα συμβολισμένα με τελείες, συγχωνευμένα κλάσματα αγάπης,
περιλήψεις αιωνιότητας.
Έγραφες βήματα με νερομπογιές κινουμένων σχεδίων
Προχωρούσες έλεγες προς το άπειρο
μα εγώ παρανόησα και άφησα μόνο την αγάπη να
προχώρα προς το άπειρο
να γιατί δεν συναντηθήκαμε ποτέ…
*
ΑΝΤΙΟ
Κοίτα τα περιθώρια μας
μοιάζουν με αποστεωμένες εικόνες διαβατών σε εισιτήρια μιας χρήσης.
Οι λέξεις μας,
άλλοτε ακροβάτες αιωρούμενοι εντοιχισμένοι σε ραβασάκια αποστάτες αγάπης
και άλλοτε πάλι χαρτονομίσματα χωρίς εκτυπώσεις που δεν έχει αξία να ανταλλάζεις.
Τα φώτα του παραθύρου σου μοιάζουν με αεροδιαδρόμους επαναλαμβανόμενων επιστροφών,
ενώ η συνύπαρξη μας αιωρείται ακίνητη και αδιάβλητη μέσα τους
σαν να υπήρξε και να μην υπήρξε ταυτόχρονα.
Τα μάτια σου μικρές αυτόφωτες κουκίδες προμελετημένων αποδράσεων,
μετατρέπουν τη μοναχική μας συνύπαρξη σε άσμα εξωτικών σειρήνων
και τους απολογισμούς μας σε αλληλουχίες ανεξάντλητων ερωτηματικών.
Έφτασε πια η ώρα να φύγουμε
όχι μαζί αλλά ούτε μόνοι.
Πρώτα θα σε κρύψω προσεκτικά στη βαλίτσα των αναμνήσεων μου
και ύστερα θα σε αφήσω να διαλέξεις πορεία
ενώ εγώ θα κατευθύνομαι αντίθετα…
*
ΕΡΩΤΩΝ ΣΗΜΑΔΙΑ
Παλμοί που ξεπερνούν τους εκατό χτύπους το λεπτό
Οι φθόγγοι στήνουν ανταρτοπόλεμο στο λαρύγγι μου.
Εισπνέω εκ της ρινικής κοιλότητας, εκπνέω εκ των κεντρικών μου αρτηριών,
θερμοκρασία ακμάζουσα μαρτυρικά πυρετώδης,
είσαι πάλι στο περίγυρο…
Μόρια αρωματισμένου αέρα κατακάθονται μεταξύ μυοκαρδίου και αορτής,
Το μυαλό δεν λέει να αποτινάξει την υποψία λεμονιού που περιέχει η κολόνια σου,
Παραστατικά αγωνίζομαι να συγκαλύψω τα Μαγνητικά πεδία των βλεμμάτων μου
Περιστατικό: Aγωνιωδώς επείγων…
Διάγνωση: Eρώτων σημάδια…










Κυρία ή δεσποινίς ? Σοφία
σημασία δεν έχει καμία .
Ωσάν δεσποινίς γράφεις
σαν Κυρία υπογράφεις
σε μια γραφή που της πρέπει
ΠΡΟΣΟΧΗ
– Περίσσευμα ευαισθησίας
– Ύφος μεγαλοπρεπές
σαν τον ιδικό σου
ζεϊμπέκικο
– Έξαρση στα τελειώματα
Πες και για τ’ άλλα
που είν’ όμορφα
γιατί είν’ απλά.
Τώρα που είναι νωρίς
Που είσαι νέα
Τον τρόπο τον ξέρεις
Ο ασθματικός χαρακτήρας της μορφής, μέσα στην ουσία της υπαρξιακής ποίησης έχει συμπέσει με την πικρία και την απογοήτευση, τη σχεδόν εφιαλτική (όταν δεν διαφαίνεται κάποια εγκαρτέρηση) της ουσίας. Δυνατή προσπάθεια ανάπτυξης μιας πονεμένης καρδιάς…Σ’ευχαριστούμε.