Δεν έχω εξυπνάδα, δεν έχω λόγια, ούτε και δάκρυα:

Η καρδιά μου μέσα είναι σαν πέτρα

και παραείναι μουδιασμένη για να ελπίζει ή να φοβάται.

Κοιτάζω δεξιά, μετά αριστερά, μα κατοικώ μονάχη.

Σηκώνω το βλέμμα όμως κοιτάζω χαμηλά με μια θλίψη-

Δεν βλέπω κανέναν αιώνιο λόφο-

Η ζωή μου είναι σαν το φύλλο που πέφτει:

Ω Ιησού, ανάστησε με.

Η ζωή μου είναι σαν το ξεθωριασμένο φύλλο,

η σοδειά μου έχει λιγοστέψει και είναι ένα τίποτα-

Αλήθεια η ζωή μου είναι κενή και σύντομη

τόσο κουραστική μέσα σ’ αυτό το άγονο σούρουπο.

Η ζωή μου είναι σαν κάτι παγωμένο,

δίχως μπουμπούκια και πρασινάδα:

Όμως θα βγει στην επιφάνεια – ο καρπός αυτός της Άνοιξης

Ω, Ιησού ανεγέρσου από μέσα μου!

Η ζωή μου είναι σαν ένα σπασμένο δοχείο,

ένα σπασμένο δοχείο που δεν μπορεί να φυλάξει

ούτε μία σταγόνα νερού για τη ψυχή μου

ή εκείνον το χυμό που αναζητώ μέσα στο κρύο-

Ρίξε στη φωτιά αυτό το άχρηστο αντικείμενο,

λιώσε το και δωσ’ του άλλο σχήμα μέχρι να γίνει

ένα βασιλικό ποτήρι για τον Βασιλιά μου:

Ω Ιησού, πιες από εμένα.

Αχ Ιωάννη, Ιωάννη

Σύ σεβάσμιο πτηνό,

Αετέ του ήλιου επόπτη.

Την θέα της ματιάς του πτηνού αποκτώντας

Ακόμη και του Γολγοθά και της Ανάστασης

Ας μην πούμε για το πορνικό της Βαβυλώνος.

Ψηλά πάνω απ’ του περιστεριού την ήπια λάμψη

Όλον τον καιρό κρεμασμένη, μονάχα να το γνωρίζαμε, η παντογνώστρια

σκιά

Του χρυσογραμμένου αετού του Ιωάννη.

Ο Ιωάννης τα ξερε όλα

Ακόμη και την ίδια την αρχή.

«Εν αρχή ην ο Λόγος

Και Θεός ην ο Λόγος

Και ο Λόγος ην προς τον Θεόν.»

Η σπασμένη καρδιά

Είναι στα σίγουρα τρελός, όποιος κι αν πεί,
πως είχε ερωτευτεί μιά ώρα μόνο,
όχι ότι η αγάπη τόσο γοργά μπορεί να μαραθεί,
μ’ αυτή καταβροχθίζει δέκα και σε πιο λίγο χρόνο·

Ποιός θα με πιστέψει, κι αν το ορκιστώ,
ποιός δε θα κορόϊδευε, αν τολμούσα έστω να πω
ότι είχα για έναν χρόνο τη χολέρα,
η ότ’ είδα φλασκί μπαρούτι να καίει όλη μέρα;

Αχ, τι ασήμαντο πράγμα είν’ η καρδιά,
αν στης αγάπης κάποτε τα χέρια πέσει!
Κάθε άλλη λύπη αφήνει μια γωνιά
γι άλλους καημούς, ζητάει κάπου να χωρέσει·

Κι ενώ αυτοί έρχονται σε μας, μοναχή θα μας ελκύσει
η αγάπη· μας καταπίνει, χωρίς καν να μας μασήσει·
απ’ αυτήν, σαν αλυσοδεμένοι στ’ απόσπασμα πεθαίνουν στη σειρά,
η άπληστη πέρκα είναι αυτή, κι εμείς τα ψαράκια τα μικρά.

Αν δεν είναι έτσι, τι να έχει απογίνει
η καρδιά μου, όταν για πρώτη φορά σε είδα;
Την κουβαλούσα μπαίνοντας στην κάμαρα εκείνη,
μα βγαίνοντας, να τη βρω δεν είχα πια ελπίδα.

Το ξέρω, αν είχε ως εσένα πάει,
θα είχε μάθει στη δικιά σου να χωράει
οίκτο για μένα πιο πολύ· αλλά με το πρώτο χτύπημα, αλί,
τη ράγισε η αγάπη, όπως το γυαλί.

Μα τίποτα δε χάνεται στο πουθενά,
ούτε κανένα μέρος δεν αδειάζει τελείως στη ζωή,
γι’αυτό νομίζω, στο στήθος μου τα κομμάτια αυτά
βρίσκοντ’ ακόμα κι ας μην είναι πια μαζί·

και τώρα, όπως τα σπασμένα γυαλιά, εκατό
δείχνουν πρόσωπα μικρότερα, έτσι λοιπόν κι εγώ:
τα κουρέλια της καρδιάς μου μπορεί να προσέξουν άλλη,
αλλά μετά από τέτοι’ αγάπη, αδύνατον ν’ αγαπήσουν πάλι.

Απόσπασμα από την Εισαγωγή

ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΔΡΟΥ 

Έχοντας ξεχάσει τα πάντα, μερικές φορές ακόμα και τις ίδιες μου τις ποιητικές κλίσεις, ποτέ δεν σκέφτηκα το
ενδεχόμενο να επανεκδώσω τα ποιήματα του Φαίδρου, δεδομένου ότι έχουν περάσει τριάντα πέντε χρόνια από την
πρώτη τους δημοσίευση, ούτε είχα αρκετή διάθεση να αναλάβω τέτοιο έργο. Όμως, ήρθαν να με βγάλουν από τον νωχελικό μου λήθαργο σε αυτά τα θέματα για άλλη μια φορά, η ζεστή φωνή, η εξυπνάδα και η στοργή του Jesús Aguado, ο οποίος θεώρησε πρόσφορη και ταυτόχρονα δυνατή την επανέκδοση του βιβλίου.
Ο Jesús επέμεινε ότι ο Φαίδρος συνθέτει ένα συγκεκριμένο χρόνο, μια συγκεκριμένη εποχή της ισπανικής μας ποίησης, τη δεκαετία του ’80, και, επιπλέον, μιαν ειλικρινή και θαρραλέα στάση μου, απέναντι στο ποιητικό περιβάλλον στο οποίο ήμασταν βυθισμένοι οι τότε ποιητές. Από αυτή την άποψη, δεν είχα άλλη επιλογή από το να αποδεχτώ τα κριτήρια και τις καλές προθέσεις του Jesús Aguado.. Έτσι που, διαθέσιμος άλλη μια φορά, εισπνέοντας ξανά το άρωμα και περιρρέουσα τρέλα της δημιουργίας, σαν να βίωσα ανέλπιστα το ήδη βιωμένο, επιστρέφω τώρα στη μνήμη με αμεσότητα και πυρετό.
Ένιωθα αηδιασμένος καθώς έβλεπα, γύρω μου, πως οι ποιητές του 1979 κατέφευγαν ακούραστα στην Ελλάδα με μιαν έλλειψη σεβασμού για την αλήθεια και με μιαν τόσο απεριόριστη αφθονία αναφορών και άλλων επιφανειακών τεχνασμάτων, που μόνο κατά το ήμισυ κατάφερναν να κρύψουν την ντροπιαστική άγνοιά τους της ελληνικής παράδοσης και, μέσω του γενικευμένου παστίς (συνειδητή μίμηση), φανέρωναν μια διαβρωτική και
επιθετική προσποίηση. Η αντίθετη πλευρά, κατά πως φαίνεται, του οράματος του Θερνούδα όταν δήλωνε στο Ιστορικό ενός Βιβλίου: «Δεν μπορώ να μην λυπάμαι που η Ελλάδα ποτέ δεν άγγιξε την καρδιά ή το ισπανικό πνεύμα, τα πιο απομακρυσμένα και αδαή, στην Ευρώπη, της δόξας που ήταν η Ελλάδα. Λείπει πολύ από τη ζωή μας, την ιστορία μας, τη λογοτεχνία μας». Το αποτέλεσμα όλων αυτών των σκέψεων ήταν ο Φαίδρος Ποιήματα, εκδομένο από τον Padilla Libros σε συνεργασία με τον Ayuso, το 1979, και γραμμένο σε μόλις επτά ημέρες, υπό την επήρεια μιας δημιουργικής θέρμης τόσο έντονης , που δεν μπόρεσα να φύγω από το σπίτι, ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ, μέχρι να δω υψωμένη τη σημαία του τελευταίου στίχου.

Το βιβλίο αποτέλεσε τη δημιουργία ενός κειμενικού ετερωνύμου, δηλαδή την αναδημιουργία ενός χαρακτήρα από τα πλατωνικά κείμενα, ονόματι Φαίδρου, που ζωντανεύει στους διαλόγους Φαίδρος και Το Συμπόσιο, γραμμένα από τον Αθηναίο στοχαστή την εποχή που έζησε. Ωστόσο, ενώ ο Φαίδρος εμφανίζεται στον Πλάτωνα ως ένα όμορφο και λίγο τρελό αγόρι, ο χαρακτήρας μου, για λόγους δικής μου συναισθηματικότητας, ήταν στην ανδρική ηλικία, πιο κοντά στον θάνατο παρά στη ζωή. Και, επιπλέον, τον φανταζόμουν στις όχθες του Ιλισσού, στην Αθήνα, μελαγχολικό, λυπημένο, με τη συνεχή ανάμνηση ενός έρωτα που έζησε και σκέφτεται ξανά και ξανά, με κάποια ονειροπόληση και νοσταλγία, στην αγαπημένη μας πόλη Ταρσίς. […]

Παρήγγειλα αυτό το καθαρό, ξύλινο κιβώτιο

που’ ναι τετράγωνο σαν καρέκλα και σχεδόν ασήκωτα βαρύ.

Θα έλεγα πως μοιάζει με φέρετρο νάνου

ή κάποιου τετράγωνου μωρού,

όμως ακούγεται θόρυβος από μέσα του.

Το κουτί είναι κλειδωμένο, είναι επικίνδυνο.

Πρέπει να ζω μαζί του όλο το βράδυ

και δεν μπορώ να το διώξω μακριά μου.

Δεν έχει παράθυρα και έτσι δεν μπορώ να δω τι υπάρχει εκεί μέσα.

Έχει μόνο μια μικρή χαράδρα, χωρίς έξοδο.

Βάζω το μάτι μου στην χαράδρα.

Είναι σκοτεινά, σκοτεινά,

σαν την αίσθηση σμήνους από Αφρικάνικα χέρια,

μικρά και συρρικνωμένα, έτοιμα να βγουν,

ολόμαυρα, καθώς θυμωμένα σκαρφαλώνουν.