Από τη συλλογή Ακίνητη εποχή, Jaka Book, 2004

Ώρα προαυλίσματος

Απόψε βρέθηκα εδώ στον αυλόγυρο
πάνω κάτω στην περίφραξη του στρατοπέδου
η ίδια διαδρομή, τα ίδια πακέτα να μεταφέρω
και γιατί εσύ δεν μας δίνεις ένα χεράκι
και ένας ξένος γιατί δεν αναλαμβάνει την αυγή;
Με τα μάτια προς τα μέσα επαναλαμβάνει-
Φεβρουάριος! Φεβρουάριος!− ένας μήνας
της προσωπικής μου ιστορίας κι άρθρωσης
όταν ζητάω−Χριστέ μου σώσε το μυαλό μου!−
Πάνω κάτω στον κίνδυνο εκτεθειμένη
δίχως ζεστασιά στα αγαθά, στην κρίση
στην ανάσα ενός διάκενου, να χάνω την αναπνοή μου
χάνω τη μνήμη μου, επιστρέφω ξανά εκεί
στην μοναδική φιλική στιγμή που είχα με τον χρόνο
−τι μου συνέβη μετά, πότε; −

Κάποιες φορές ο θάνατος άλλο δεν αντέχεται

Κάποιες φορές ο θάνατος άλλο δεν αντέχεται.
Κάποιες φορές γίνεσαι η χώρα εκείνη που όλοι εγκαταλείπουν.

Και στην χώρα αυτή, την έρημη, κάποιες φορές
πίσω απομένει μια γυναίκα

να πλέει σε νερά φουσκωμένα από λύπες που ζητάνε
μιαν ακτή. Αυτό το ψάρι που ξεβράζουν, είμαι εγώ.

Μετά η στάθμη ανεβαίνει και έτσι κανείς τελικά δεν βλέπει
τις πληγές μου – στρώνεται απαραίτητο το καύκαλο.

Υπάρχω, σʼ αυτά τα νερά από κάτω· άρα και οι λύπες.

***

Ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο

Μακραίνει η απελπισία στα μαλλιά μου μέσα·
είναι δικές μου, αναμφίβολα, οι ρίζες της.

Είμαι ακατέργαστη όπως η γη
βαθιά στο κέντρο της γης.

Σʼ ένα παράπηγμα βάζω τις αναμνήσεις μου
– και σε ένα άλλο πάλι μέσα, τον εαυτό μου –

οι βολβοί των ματιών μου βυθίζονται

μέσα μου, το νιώθω πως γεννιέται ο σπόρος
και πως η ίδια εντός του θα βρεθώ.

Μοιάζω έτσι με οπλής το αποτύπωμα.
Και καλπασμός πάνω στο πρόσωπο της μέρας.

Στον κόσμο και το σώμα μου ανάμεσα
πρέπει να προκαλέσω αποστάσεις.

Ώρα βραδινή

Σιγά και ψυχρά πάνω μου φυσά η ανάσα σου η μακρινή.
Κάτω βαθιά βρίσκομαι δεμένος την ώρα αυτή τη μαγική.
Κι ό, τι γνωρίσαμε, το βραδινό πάθος σκορπά,
Απʼ όλα μας τα λόγια μένει μονάχα αυτό: να ʽσαι καλά!

*

Στο ποτάμι

Στου ποταμού την όχθη θλιμμένος στέκεις,
Θλιμμένα ο δρόμος μου οδηγεί στην άλλη όχθη.
Κανείς δεν ξέρει αν σου μιλήσει ο άλλος.
Αγριεμένα βουίζουν τα νερά.
Θέλεις να δέσουμε μια βάρκα στο γιαλό,
Εσύ απʼ την μια μεριά, απʼ την άλλη εγώ;
Θέλεις μετά στη μέση του ρεύματος
Να χαιρετηθούμε χτυπώντας τα κουπιά ελαφρά;
Θέλεις το ποτάμι να κατεβούμε,
Με τις βάρκες, χαμογελώντας μόνο,
Μέχρι να φτάσουμε στο πέλαγος το λαμπρό,
Να σταθούμε και να κλάψουμε εδώ;

(από το πρώτο του βιβλίο Ora Serrata Retinae, Feltrinelli, Milano, 1980)

*
Γλιστράει η πένα
στην κοιλιά της σελίδας,
και στη σιωπή συναθροίζεται η γραφή.
Αυτό το φύλλο έχει τα γεωμετρικά σύνορα
ενός αφρικανικού κράτους
όπου σχεδιάζω
τις παράλληλες σειρές των αμμόλοφων,
αν και τώρα σχεδιάζω
καθώς διηγούμαι
αυτό που αφηγώντας το αρχίζει να διαφαίνεται.
Είναι όπως όταν ένα σύννεφο
καταφέρνει να αποκτήσει
τη μορφή ενός σύννεφου.

*

Tο βράδυ όταν λιγοστεύει το φως
κρυμμένος μέσα στο κρεβάτι
περισυλλέγω το περίγραμμα των συλλογισμών
που ξεχύνονται στη σιωπή
των μελών του σώματός μου.
Εδώ πρέπει να υφάνω
την ταπισερί της σκέψης
και ξετυλίγοντας τις κλωστές του εαυτού μου
να σκιτσάρω με μένα τη μορφή μου.
Αυτό δεν αποτελεί εργασία,
αλλά επεξεργασία.
Της χάρτου προηγουμένως
κι έπειτα του σώματος.
Να διεγείρω τη μορφή της σκέψης
να τη διαπλάθω σύμφωνα με κάποιο μέτρο.
Σκέφτομαι έναν ράπτη
που γίνεται ο ίδιος το ύφασμά του.

EΡΩΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ – ΕΠΙΣΤΟΛΗ
στη Louise de Coligny-Chatillon

Νimes , 11 Μαρτίου , 1915

Από εσένα για πολύ καιρό δεν έχω πια ειδήσεις
Μα σε αναμνήσεις τόσης γλύκας εσύ είσαι
μπερδεμένη
Λου έρωτα μου μακρινέ εσύ θεότητά μου
Πονάς που ο θαυμαστής σου την ομορφιά σου
έχει λατρέψει
Σήμερα ήρθε η ώρα της τρανής επιθεώρησης
Κι ύστερα Λου έρωτά μου γλυκέ εμείς θα
αναχωρήσουμε
Είναι πια θέμα ημερών ύστερα πια δε θα σε ξαναδώ
Δε θα ξαναγυρίσουν οι όμορφες οι περασμένες
μέρες

Ναʼ ξερες έρωτά μου αν ακόμα μʼ αγαπάς
Οι τρομπέτες του απογεύματος πόσο αργά στενάζουν
Και στη φωτογραφία σου μπροστά μου ω Λου
μου λατρεμένη
Μοιάζεις ακόμα σα να χαμογελάς πάντα στον
εραστή σου