Η ποίηση δεν μπορεί να αλλάξει του πόνου
την τάξη

Η σκόνη εκείνη δεν θα κατακάτσει αλλού,
μάλλον ράβει πάνω της την παρουσία
των ταφόπλακων, υπονοώντας τον σχοινοβάτη
που τολμά το βλέμμα πέρα απʼ το σκοινί
που δεσπόζει πάνω από τα ερείπιά του

Ψάχνουμε αναμνήσεις, σε μαυρισμένους τοίχους
και σπίτια παρατημένα,
εμείς μες στις νύχτες τις γαντζωμένες
με νύχια που βυθίζονται
στου στρώματος τις άκρες, εάν είχαμε δει τα πρόσωπα,
τις μάνες μες στα κενά των δωματίων,
θα είχαμε στο λαιμό μας μια χαρακιά πιο φανερή
και για λέξεις μια κλωστούλα φωνή

Γιʼ αυτό στέλνουμε μόνο σήματα καπνού
από σημεία ασφαλή και εγκαταλελειμμένα

κι αν ανοίξουμε κρησφύγετα
τρέφουμε ένα κενό από φορμαλδεΰδη,
ένα κληροδότημα κάρβουνου που κόβει την ανάσα

Αφήνουμε θαλπωρή, μα με λόγια από στάχτη
μετά από κάθε καταυλισμό

`

Το να είσαι σε πνευματική ισορροπία σημαίνει ότι έχεις ηρεμία πνεύματος, καθώς ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει φθάσει σε ειρήνη όταν επιτρέπει στο μυαλό του να διαταράσσεται και να χάνει την ισορροπία του από συμβάντα.

Ο άνθρωπος της σωφροσύνης δεν έχει πάθη, και αντιμετωπίζει όλα τα πράγματα με την ηρεμία ενός νηφάλιου νου και ελεύθερου από προκαταλήψεις. Δεν είναι δογματικός, έχοντας απωθήσει το πάθος, και είναι πάντα σε ειρήνη με τον εαυτό του και τον κόσμο, δεν παίρνει την μεριά κανενός ούτε απολογείται, αλλά είναι φιλικά διακείμενος προς όλους.

Ο δογματικός είναι τόσο πεπεισμένος ότι η γνώμη του και η δική του πλευρά είναι σωστή, και ότι όποιος πηγαίνει κόντρα σε αυτά κάνει λάθος, που δεν μπορεί να σκεφτεί ότι υπάρχει κανένα καλό στην άλλη άποψη και στην άλλη πλευρά. Ζει σε ένα συνεχή πυρετό άμυνας και επίθεσης, και δεν έχει καμία γνώση της ήσυχης ειρήνης ενός ισορροπημένου νου.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πνευματική ισορροπία παρακολουθεί τον εαυτό του ώστε να ελέγξει και να εξαλείψει ακόμα και την εμφάνιση κάποιου πάθους ή προκατάληψης στο μυαλό του, και με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσει κατανόηση για τους άλλους, και έρχεται να κατανοήσει την θέση τους και την συγκεκριμένη κατάσταση του μυαλού τους• και καθώς κατανοεί τους άλλους, αυτός αντιλαμβάνεται την ανοησία τού να τους περιφρονήσει και να αντιπαρατεθεί μαζί τους. Έτσι αναπτύσσεται στην καρδιά του μια θεία αγάπη η οποία δεν μπορεί να περιοριστεί, αλλά εκτείνεται σε όλα τα πλάσματα που ζουν και αγωνίζονται και υποφέρουν.

Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται υπό την κυριαρχία του πάθους και της προκατάληψης είναι πνευματικά τυφλός. Βλέποντας τίποτα άλλο από καλό στην δική του πλευρά, και τίποτα άλλο παρά κακό στην άλλη, δεν μπορεί να δει τίποτα όπως αυτό πραγματικά είναι, ούτε ακόμη και την δική του πλευρά• και μη καταλαβαίνοντας τον εαυτό του, δεν μπορεί να κατανοήσει τις καρδιές των άλλων, και νομίζει ότι είναι σωστό να τους περιφρονήσει. Έτσι αναπτύσσεται στην καρδιά του ένα σκοτεινό μίσος για εκείνους που αρνούνται να συμφωνήσουν μαζί του και οι οποίοι τον περιφρονούν με την σειρά τους, αυτός αποτραβιέται από τους συνανθρώπους του, και περιορίζει τον εαυτό του σε ένα στενό θάλαμο βασανισμού που έφτιαξε ο ίδιος.

`

Ο ΕΝΑΣ, Ο ΑΛΛΟΣ

(EL OTRO, EL MISMO)

ΑΓΡΥΠΝΙΑ (INSOMNIO)

Από ατσάλι,
από τανυσμένες βέργες ατόφιου ατσαλιού
γίνηκε η νύχτα
για να μη τη σχίζουν
και τη ξεχώνουν
τα μύρια πράματα
πού τα μάτια μου αποκαμωμένα
έχουνε δει
τα απαίσια πράματα
πού ανυπόφορα
τα φωλιάζουν.

Το κορμί μου απόκαμε τις νόρμες,
τους πυρετούς, τα φώτα:
στα βαγόνια
ενός μεγάλου σιδηρόδρομου
μέσα σʼ ένα τσιμπούσι
ανθρώπων πού αλληλομισούνται
σʼ ένα νήμα τραχύ
των προαστίων
σε μια αγροικία θαλπωρή
νοτισμένων αγαλμάτων
στη νύχτα τη παραφουσκωμένη
πού αφθονούν το άλογο
και ο άνθρωπος.

Το σύμπαν τούτης της νύχτας
έχει την απλοχωριά της λησμονιάς
και το αλφάδι του πυρετού.
Του κάκου πόθησα
νʼ απαλλαγώ
απʼ το σώμα μου
και από την έξαψη καθρέφτη
πού το αγαλλιάζει
και το κοντοζυγώνει
και του σπιτιού πού
αυγαταίνει τους εξώστες του
και του κόσμου πού φτάνει
ίσαμε στα δρομάκια
ενός ρημαγμένου φτωχομαχαλά
ξεθυμασμένου αέρα
και λασπουριάς.

Μάταια περιμένω
τα ξεφτίδια και τα σύμβολα
πριν αρχίσει το όνειρο.

18.

Να σε συγκρίνω με μια μέρα τού καλοκαιριού;
Είσαι γλυκύτερος εσύ και πιο ισορροπημένος.
Ταράζουν άνεμοι σφοδροί τα ανθύλλια τού Μαγιού·
Μικρή είνʼ του θέρους η ζωή κι ο χρόνος μετρημένος.
Είναι φορές που τʼ ουρανού άγριο το μάτι καίει,
Αλλοτε η λάμψη του η χρυσή σβήνει απʼ τα μάγουλά του·
Κι όπως τυχαία κι άστατα πάντοτε η φύση ρέει,
Εκπίπτει κάθε τι όμορφο από την ομορφιά του.
Αλλά το αιώνιο θέρος σου ποτέ δε θα ξεφτίσει,
Την κατοχή τού κάλλους σου ποτέ σου δε θα χάσεις.
Ο Χάρος δε θα καυχηθεί στη σκιά του πως βαδίζεις,
Τον χρόνο μες σʼ αιώνιες γραμμές θα ξεπεράσεις.
Όσο μπορεί μάτι να δει και άνθρωπος να νιώσει,
Τόσο θα ζει και τούτο εδώ, ζωή για να σου δώσει.

20.

Με το ίδιο της το χέρι η Φύση σου ʽχει ζωγραφίσει
Γυναίκας όψη, αφέντη εσύ του πάθους μου κι αφέντρα.
Γυναίκας έχεις καρδιά αβρή που όμως δεν συνηθίζει
Νʼ αλλάζει και να στρέφεται σαν μια γυναίκα ψεύτρα.
Το βλέμμα σου είναι καθαρό, δεν κυνηγά εραστές
Χρυσώνει όποιο αντικείμενο τυχαίνει νʼ ατενίσεις.
Μορφή έχεις άνδρα, μα σου ανήκουν όλες οι μορφές,
Κλέβεις τα μάτια των ανδρών, γυναίκες καταπλήσσεις.
Κι όντως ξεκίνησε γυναίκα η Φύση να σε πλάσει,
Μα η δουλειά την έκανε τρελά να σε λατρεύσει,
Κι έτσι με μια προσθήκη της είπε να με γελάσει,
Κι αυτό το ένα πρόσθετο σ’ έχει για με αχρηστεύσει.
Μα αν για ηδονή των γυναικών σ’ έχει μ’ αυτό εξοπλίσει,
Δώσε μου την αγάπη σου κι άσε σ’ αυτές τη χρήση.

`
RECOGNITION

“I am a dwarf, diabetic and asthmatic;
and you lame, bald, phlebitic.
Let us meet, you and I,
that I might tell you how lovely you are
and how pretty your dress.”
This tale was told for the umpteenth time
by the extremely beautiful courtesan under the large canopy
with elegant sofas and replenished fruit bowls
the night before the battle of Aegos Potamoi
when a huge winged cockroach
went and landed on Alcibiadesʼ
crimson tongue which wagged brazenly and loudly.

VERSE (UK), No. 2, June 1987