Ποιήματα για μια γυναίκα
1.

Το σώμα σου είναι λευκό σαν άμμος
που εντός της τα παιδιά ποτέ δεν έχουν παίξει.

Τα μάτια σου είναι θλιβερά και όμορφα
σαν τις εικόνες λουλουδιών σʼ ένα βιβλίο.
Τα μαλλιά σου αιωρούνται προς τα κάτω
σαν τον καπνό απʼ τον βωμό του Κάιν.

Πρέπει τον αδελφό μου να σκοτώσω
κι ο αδελφός μου πρέπει να σκοτώσει εμένα.

2.

Είναι η ζωή μου θλιβερή ωσάν την περιπλάνηση
περιπλανώμενου.

Οι ελπίδες μου είναι χήρες,
οι πιθανότητές μου δεν θα παντρευτούν, ποτέ.

Οι αγάπες μας φορούνε τις στολές των ορφανών
σε ορφανοτροφείο.

Οι μπάλες επιστρέφουν στα χέρια τους
από τον τοίχο.

Ο ήλιος δεν επιστρέφει.
Κι οι δύο μας είμαστε μια ψευδαίσθηση.

ΒΛΗΜΑ

Αν μπορούσα να είμαι η σφαίρα
που διαφεύγει απʼ το τουφέκι
με το οποίο πυροβολεί ο στρατιώτης:

θα πήγαινα νʼ αναζητήσω
τους εραστές του πολέμου
και θα διαπερνούσα ανελέητα
την πέτρινη καρδιά τους.

Μετά θα έριχνα τον εαυτό μου στο ποτάμι
ώστε ποτέ πια
να μην με ξαναπυροβολήσουν.
Αλλά είμαι μόνο μια γυναίκα!

Αν ήμουν το ξίφος
με το οποίο προκαλείται ο εχθρός:

θα έτεμνα χωρίς φόβο,
με την αστραφτερή μου κόψη,
το κεφάλι των σφαγέων
που κόβουν το λαιμό σαδιστικά
στις μητέρες και τα παιδιά.

Μετά θα διείσδυα στην γη,
απαστράπτουσα, κυματιστή,
απʼ όπου ποτέ πια
κανείς δεν θα με σήκωνε.
Αλλά είμαι μόνο μια σημαία!

Εάν ήμουν το βλήμα
που βγαίνει απʼ το κανόνι
για να τελειώσει τον μαχητή:

θα πήγαινα νʼ αναζητήσω
εκείνους που διατάζουν τη σφαγή
και θα τους έκοβα τον αέρα που αναπνέουν …

PROYECTIL

Si pudiera ser la bala
que escapa del fusil
que dispara el soldado:

Iría en busca
de los amantes de la guerra
y traspasaría sin piedad
su rocoso corazón.

Después al río me lanzará
para que nunca más
me vuelvan a disparar.
Pero sólo soy mujer.

Si fuera la espada
con que se reta al enemigo:

Cortaría sin temor
con mi filo reluciente
la cabeza de los masacristas
que degüellan con sadismo
a las madres y a los niños.

Después penetraría en la tierra
reflejando, ondulante,
de donde nunca más
nadie me levante.
Pero sólo soy bandera.

Si fuera el proyectil
que sale del cañón
para dar fin al combatiente:

Iría en busca
de los que mandan la encarnizada
y les cortaría el aire que respiran…

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ
Ι

Προτού τα μάτια σου
κατανοήσουν ότι υπάρχει μια νύχτα
μετά από κάθε μέρα.

Προτού τα χείλη σου
ονομάσουν
αυτό που αγγίζουν τα χέρια σου.

Προτού τα βήματά σου
ξετυλίξουν πονεμένους
δρόμους δίχως τέλος και δίχως σταθμό.

Προτού η λογική σου
συναντήσει
τον κίονα αυτής της γης.

Και πολύ περισσότερο ακόμη προτού
να κατορθώσεις να γνωρίσεις
την πομπώδη προσπάθεια των ανθρώπων.

Εσύ είχες ήδη μάθει
αυτό το Ναι
της υπακοής.

CANCION PARA QUE APRENDAS
Ι

Antes que tus ojos
conocieran que hay una noche
tras cada día.

Antes que tus labios
nombraran
lo que tus manos alcanzaban.

Antes que tus pasos
desataran dolorosos
caminos sin fin y sin estada.

Antes que tu razón
encontrara
la columna de esta tierra.

Y mucho antes aún
que pudieras conocer
el hinchado esfuerzo de los hombres.

Ya tú aprendiste
ese sí
de la obediencia.

`

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Απαγορεύεται το προσεύχεσθαι, το πταρνίζεσθαι
Το πτύειν, το εγκωμιάζειν, το γονυπετειν
Το λατρεύειν, το ωρύεσθαι, το αποχρέμπτεσθαι.

Εντός αυτού του περιβόλου απαγορεύεται το
υπνώττειν
Το εμβολιάζειν, το ομιλειν, το αφορίζειν
Το εναρμονίζειν, το δραπετεύειν, το συλλαμβάνειν.

Αυστηρως απαγορεύεται το τρέχειν
Απαγορεύεται το κάπνισμα και το γαμήσι
`
*
ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

Η άνοδος του ψωμιού δημιουργεί νέα άνοδο του
ψωμιού
Η άνοδος των ενοικίων
Αμέσως προκαλεί το διπλασιασμό των ενοικίων
Η άνοδος των ενδυμάτων
Οδηγεί σε νέα άνοδο των ενδυμάτων.
Αδυσώπητα
Στριφογυρίζουμε σ΄έναν φαύλο κύκλο.
Μες στο κλουβί έχεις τροφή.
Λίγη, ωστόσο έχεις.
Έξω απ΄αυτό έχεις μονάχα απέραντη ελευθερία.

Και σου είπα στη σιωπή ΙΔΟΥ Ο ΦΟΒΟΣ και ένας κήπος κατέρρευσε ξαφνικά σε χιλιάδες σχισμές από λάβα και σκορπιούς όνυχα και απογοήτευση ένας κήπος που ήταν εδώ και καιρό ανακούφιση της
θάλασσας στην αϋπνία

Δεν ήταν μόνο ένα άρωμα αλλά η ίδια η καρδιά

που χτύπησε για σένα τόσο δενδροειδώς τις ώρες και τα λεπτά δάκρυ και ευχαρίστηση στην ίδια κατεύθυνση τόσο ανεμωδώς που η κόπωση κατανάλωσε τις άκρες της μικρής ακρίβειάς της

Κι ακόμη ΙΔΟΥ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ κι ένας πολεμιστής με τον τρόπο ενός ταριχευμένου αγγέλου όρθιος και ματαιόδοξος συνάμα δίπλα στο αδιαμόρφωτο παραπέτασμα της πρώτης πηγής

σήκωνε το σπαθί του
ενάντια σʼ εμένα και οι πληγές μου πηδώντας από τους φράχτες και τʼ άφωνα βλαστάρια της μικρής αυγής κούρνιασαν μία προς μία πάνω στο σώμα σου

και μετά σαν να ήταν δικές σου

τις έπλενες στο χυμό της απόγνωσης τις στέγνωνες με φροντίδα μέχρι να πέσουν αργά στο έδαφος και να μεγαλώσουν με τη σειρά τους αρωματικά φυτά που έφτασαν στα σκαλιά του σύννεφου και με κατηγορούσες για τη βλάβη και τη συμφορά