Η μπαλάντα για τα καλά παιδιά

Παιδάκια,πάντοτε ν’ακούτε τους γονείς σας

που θέλουν μόνο το δικό σας το καλό.

Να λέτε “ευχαριστώ”,”παρακαλώ”,

να μην υψώνετε τον τόνο της φωνής σας.

Ποιοί είν’ αυτοί που μας μαθαίνουν τρόπους,

που μας μαθαίνουν νά’μαστε ευγενείς;

Μονάχα οι καλοί μας οι γονείς

για να μας κάνουνε σωστούς ανθρώπους.

Όλα στο σπίτι σαν ρολόι ρυθμισμένα.

Ο μπαμπάς όλη μέρα στη δουλειά.

Η μαμά τινάζει στο μπαλκόνι τα χαλιά

κι ύστερα στρώνει τα κρεβάτια ένα ένα.

Συνήθως βλέπουν τηλεόραση τα βράδια,

καμιά φορά πηγαίνουν σινεμά.

Κάποτε μένει μονή η μαμά

και μας κακομαθαίνει με τα χάδια.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ: « νεόδμητο παρανάλωμα », εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ, 1984

ΝΕΟΔΜΗΤΟ  ΠΑΡΑΝΑΛΩΜΑ
Όταν  οι  αισθήσεις  μας
απομένουν  κατάμονες
υπάρχει  κάποια  μυστηριακή λειτουργία
που  θεμελιώνει  τους  πόθους  μας.
Φωταγωγούμε  μια  έξοδα
πλάθοντας ένα  καινούργιο σύμπαν
από  μετέωρες  αλήθειες
δίκοπες,  ερμαφρόδιτες.
Τρέχουμε  πάνω  στις  πλάτες
αφηνιασμένων αλόγων
μέσα  σ΄ ανάσκελο  σκοτάδι
με  τα  χέρια εκτεινόμενα
στο  ανάγλυφο  του  χάους,
καθώς  απ΄ τις  παλάμες  μας
φυτρώνει φρέσκο  χρώμα.
Είμαστε εμείς  οι  εραστές
των  μη  συνειρμικών  ήχων
με  φωνές  που  αναλιώνουν
σκονισμένη  τρυφερότητα
σχισμένο πάθος
σαν ιερείς
σ΄ ένα  κονσέρτο ηλεκτρονικής
χωρίς μηνύματα
μονάχα  ψηφία  που  ξεπηδούν
από  αδιάκοπα  πλήκτρα.
Κύμβαλα  της  υπάρξεως  εμείς,
πλανώμενα  βέλη  του  ανέμου
ψάχνουμε  στα  τοιχώματα  τα΄ ουρανού
μαύρες  τρύπες,  μαύρα  ανάκλιντρα
σ΄ ανάψουμε  το   ύψος  μας.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ :

 Στίχοι: Ρήγας “Φεραίος” Βελεστινλής
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Όλος ο Θούριος

Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά,
να φεύγωμ’ απ’ τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;

Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή.

Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψένουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.

Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει,
κι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει.
Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής
Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν’ να ιδής.

Εδώ: Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚ “ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΤΑΓΚΟ”
ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ ΠΙΑΝΟ¨ΔΑΥΙΔ ΝΑΧΜΙΑΣ”

Ζητάτε να σας πω

Ζητάτε να σας πω
τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια

Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει

Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις

Στο γλέντι σας αυτό
δε θα’ τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ’ ένα τέτοιο τραγουδάκι

Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια

Γιατί βαρυγκωμείς
δεν είδαμε και μεις
μια ομορφιά σ’ αυτή τη ζήση
δεν πήραμε απ’ τη φύση
καρδιά για ν’ αγαπήσει

Αχ, δεν είν’ οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ούτε κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Και μες στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι

 

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας
κι ολούθε μας κυνηγά το δράμα του άπειρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
και σ΄ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι και οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’ αυτόν
τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά και οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

(1950)
Χειρ Γεωργίου Μακρή
Πνεύμα Λένα