ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες το αίμα μας
κι ολούθε μας κυνηγά το δράμα του άπειρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
και σ΄ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι και οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’ αυτόν
τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά και οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

(1950)
Χειρ Γεωργίου Μακρή
Πνεύμα Λένα

ΕΡΑΣΤΕΣ

Περάσανε οι ώρες τους γοργά
και φύγαν οι εραστές θλιμμένοι
με βήματα επίσημα κι αργά
και καμπαρντίνα κουμπωμένη.

Και λυπηθήκαμε τους εραστές
με το μικρό στον τόπο πήγαιν΄ έλα τους
να νείρονται αγκαλιές ζεστές
σκαλίζοντας τη γη με την ομπρέλα τους.

Φλεβάρης 1940

ΩΡΑΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ ΑΝΝΑ
1941
Γιατί να τραβάνε όλα σε μήκος
παράλληλα με θύμησες που λικνίζονται στον καπνό
παράλληλα με προκυμαίες που αποχαιρετούν το φως
στα ηρεμισμένα ιστία καραβιών
ξαναγεννώντας τη δυσδαιμονία των καπετάνιων τους.
Παράλληλα με αήττητες προσόψεις σπιτιών
σε δρόμους βουλιαγμένους στην ακινησία τους…
Γιατί να συνταυτίζουμε τη μορφή της Άννας
με χίλια διαβατάρικα συμβάντα
στην καρδιά του χειμώνα και στις γαλήνιες πεδιάδες
στις ώρες που ο ύπνος μας φυσάει
μέσα στ΄ αυτί σύννεφα ασυνάρτητα μ΄ ένα κέρας
και στις στιγμές που σε υπερένταση χλωμή
ζούμε στα οδυνηρά τεντώματα ενός ακορντεόν
στις νευρικές αγωνίες των μουσικών δακτύλων
και οι μαυρισμένοι κύκλοι των ματιών μας
συναγωνίζονται ττη ράβδο του τυφλού.
Τότε περνάει η όμορφη η Άννα η φαρμακερή
φαρμακερά ωραία χείλη, μάτια φαρμακερά
και μας σκοτώνει θηλάζοντας μας μ΄ ένα φαρμακερό στήθος
συνθλίβοντας μας σαν άπραγα αλογάκια της Παναγίας
και σβήνει γεμίζοντας ήλιο τα ρουθούνια της,
πατώντας με φαρμακερό γατίσιο βήμα
σφίγγοντας τα νύχια στη φούχτα που θέλουμε να φιλήσουμε.
Εξαφανισθείτε πια για πάντα κι ελάτε πάλι αμέσως.
Τι θα γίνουμε!
Ωραία φαρμακερή Άννα, συνυφασμένη με το κάθε τι.

*

Τι μαρτυρική ψυχή ζει στο καλοκαίρι !
Ποιος δεν το ευχήθηκε να γίνει αστραπή.
Φέτο ασχοληθήκαμε με το τι θα πει
να χτυπάς γροθιά στο μαχαίρι.

Φέτο ανακαλύψαμε ένα νέο χέρι
μπήκαμε στο σχήμα του με μια προσευχή.
Το χαμένο νόημα που΄ χει η βροχή
η ψυχή μας έμαθε να ξέρει.

(1942;)

ΠΟΙΗΜΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ
(1942)
Θα΄ πρεπε να΄ ναι επίτηδες βαλμένο
ένα τυχαίο μα και όμορφο γεγονός
ένα λευκό αιθέριο γεγονός που στάθηκε για μια στιγμή
μέσα σε μιαν αυλή οφθαλμιατρείου,
αχ! μέρα βροχερή, γεμάτη φοιτητές και άσχημα χάχανα,
ενώ δίπλα διέκρινε κανείς τους ασθενείς
με μικρά άρρωστα μάτια γεμάτα κακία
κακία και συμφορά στο τμήμα απόρων
αίθουσα αναμονής
και πάνω στον βαμμένο τοίχο οι εταζέρες
με τα εργαλεία των γιατρών,
το μάθημα ανατομίας του γιατρού Τούλπ
σε μια μικρή λιθογραφία μ΄ άσπρο φόντο.
Και να την, να την σαν επίτηδες
τυχαία και όμορφα βαλμένο γεγονός
άγνωστη μ΄ άσπρο αδιάβροχο, σκληρά χαρακτηριστικά
μελαχρινά λόγο σκληρά χαρακτηριστικά
ντυμένη σε περήφανο αλαζονικό εμβατήριο
θυμίζοντας οδυνηρά συμβάντα παλαιότερα.
Κι αρκούσε αυτό για τη δημιουργία
κάποιας μικρής όσο κι ασήμαντης νότας
όπως αρκεί μια πεθαμένη φύση
με κάκτο και μπουκάλα για να καταλάβουμε
όπως αρκεί ένα μικρό χεράκι παίζοντας
μ΄ ένα μικρό αντικείμενο ασυνεσθήτως.
Αχ! μέρα βροχερή γεμάτη απ΄ το κορίτσι με το άσπρο αδιάβροχο.

ΑΠΛΟΣ ΛΟΓΟΣ

Υπάρχει εκτός των άλλων κι ένα τραίνο.
Κοιτάζω πάντα προς τα πίσω
ν΄ απομακρύνουνται τα΄ άγνωστα τούτα ζώα.
Είμαι χαρούμενος συχνά
που δεν αφήνουμε ίχνη.
Εσείς οι άλλοι μη μιλάτε
Το παιδί αυτό απεβίωσε χθες
και στην πόρτα ο ανίδεος επισκέπτης
βαστάει το ψάρι του δεμένο
με το πράσινο βούρλο.
Τι άραγε κερδίσαμε
ταχτοποιώντας τις χρονολογίες;
Μάθαμε αυτό και το είπαμε
δημιουργώντας κάποιες ιδέες.
Το είπαμε ο καθένας
με τη σειρά.
Όπως υπάρχει μια ψηλή ξυλένια σκάλα
και κόπος πολύς.
Και κάποτε ένας σκύλος σήκωνε
το πόδι του
άμα το επιθυμούσατε.

1942

ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ω ! η αρχή και το τέλος του ανθρώπινου σπόρου
καταργώντας μέσα μου την έννοια της φυλής
και του καιρού (αν εξαιρέσεις τα των ενδυμασιών).
Έτσι πεθαίνοντας εγώ με διάφορους τρόπους
όταν εκάστοτε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου
στην Παλαιστίνη από βαθιά γεράματα όταν
ήμουνα ανάμεσα στους πρόδρομους του νέου φωτός
στο Βύρτσμπουρκ μεσήλικας αστός
πεθαίνοντας από επιδημία γρίπης
κρατώντας ένα αντίτυπο αγίας γραφής και το κερί μου
και στην Κορέα κίτρινος καλλιεργητής ρυζιού
από πανούκλα σε φρικτή αποσύνθεση
κουβάλησα τον αέναο τούτο σπόρο μέσα μου
όπως ένας καρπός που κλείνει στο κέντρο
το κουκούτσι του.
Μα πόσες ποικιλίες θανάτου έχω διαβεί !
Πέθανα άπειρες φορές από ασιτία
μορφάζοντας ξαπλωμένος στο λιθόστρωτο
πέφτοντας από τ΄ άλογο στις εκστρατείες των βασιλιάδων.
Στην εξιλαστική πυρά της Λισσαβώνας
φορώντας ένα san – benito πένθιμο
εβραίος τεσσαρακονταετής την ηλικία.
Στο στήθος και στο μέτωπό μου
έχουν ανθίσει πορφυρά λουλούδια του θανάτου
όταν εγώ πεταλωτής, δάσκαλος ή και επιπλοποιός
πολέμησα για να δοξάσω την πατρίδα μου.
Έχω πεθάνει στο Παρίσι από σύφιλη
και στο κανάλι της Αμβέρσας δολοφονημένος.
Από δυστύχημα τυχαίο σ΄ όλες τις γωνιές της γης
( ενώ περίεργοι κοιτούν απ΄ τους εξώστες ).
Ω ! χιλιάδες απρόσωποί μου θάνατοι
θάνατοι του φορέα του ανθρώπινου σπόρου,
που κουβαλώ ωσάν μικρόβιο μες μου.
Έντομο ασήμαντο εγώ, είδος ανωφελούς κώνωπος. 7

Φεβρουάριος 1943

Επίμετρο

Ο Γιώργος Μακρής γεννήθηκε το 1923 και αυτοκτόνησε το 1968. Υπήρξε εξέχουσα « φιγούρα » των πνευματικών αναζητήσεων των δεκαετιών ΄60 και ΄70, αλλά και ακραιφνής μποέμ τύπος. Σ’ αυτόν αναφέρονται αρκετοί είτε στο έργο τους, είτε με συνεντεύξεις τους, όπως για παράδειγμα οι Σαχτούρης, Καρούζος, Ακριθάκης, Ταχτσής, αλλά και πολλοί άλλοι, ενώ είναι γνωστό ότι όταν ο Ζαν Ζενέ μπήκε στο αυτοκίνητο του Μακρή είπε ότι πρώτη φορά φοβήθηκε στην ζωή του. Ο Γιώργος Μακρής εκφράστηκε με όλα τα είδη του λόγου, αλλά όσο ήταν εν ζωή δεν δημοσίευσε τίποτε από το δικό του πρωτογενές έργο. Υπήρξε αρχισυντάκτης του περίφημου και πρωτοποριακού περιοδικού « πάλι » για το οποίο έγραψε ένα σημαντικό προοίμιο. Στο ίδιο περιοδικό βρίσκουμε μια μετάφρασή του της « Ηλιόπετρας » του Οκτάβιο Πάζ, αλλά και άλλες μεταφράσεις. Επίσης γνωστή και άξαφνη είναι η προκήρυξή του για την ανατίναξη των αρχαίων μνημείων με πρώτο την Ακρόπολη. Όλα τα γραπτά του συγκεντρώθηκαν σε μία μεταθανάτια έκδοση από τις εκδόσεις « ΕΣΤΙΑ » το έτος 1986 με τον τίτλο « ΓΡΑΠΤΑ ΓΙΩΡΓΟΥ Β. ΜΑΚΡΗ ». Από αυτή την συγκεντρωτική έκδοση παρατίθενται μερικά από τα ποιήματά του. »

από Σπύρος Αραβανής
4 Comments