WHOʼS WHO

Μιὰ βιογραφία τῆς δεκάρας λέει τὰ γεγονότα:
Πῶς τὸν ἔδερνε ὁ Πατέρας, πῶς ἔφυγε ἀπʼ τὸ σπίτι,
Πῶς μόχθησε στὴ νιότη – τὰ συμβάντα θὰ πεῖ ὅλα
Ποὺ τὸν κάναν τὴν πιὸ λαμπρὴ μορφὴ μὲς στὸν πλανήτη.
Πῶς πάλευε, κυνηγοῦσε, καὶ δούλευε ὁληνύχτα,
᾽Ανέβαινε σὲ νέα βουνά, βάφτιζε μιὰ θάλασσα.
Νεότεροι ἐρευνητὲς σημείωσαν μὲ ἔμφαση
Ποὺ ἔκλαιγε γοερὰ ἀπὸ ἔρωτα ὅπως ἐγὼ κι ἐσύ.

Στὰ μεγαλεῖα ὅμως αὐτὰ γιὰ κάποιον ἀναστέναζε
Ποὺ ζοῦσε μὲς στὸ σπίτι, λένε κατάπληκτοι οἱ κριτές,
Kι ἔκανε τὶς μικροδουλειὲς πάντοτε προσεγμένα,
Καὶ τίποτε ἄλλο. Δὲν ἔβγαινε• κάποτε σφύριζε
῍Η φρόντιζε τὸν κῆπο• ἀπάντησε κάποιες φορὲς
Στὰ ὑπέροχα γράμματά του, δὲν κράτησε κανένα.

1934

ΠΕΝΘΙΜΟ ΜΠΛΟΥΖ

Κόψτε τὰ τηλέφωνα, πάψτε τὰ ρολόγια,
Τὸ πιάνο κλεῖστε, πνίξτε τύμπανα καὶ λόγια,
Δῶστε ἕνα κόκαλο στὸ σκύλο νὰ ἡσυχάσει,
῾Ο θρῆνος ἄρχισε, τὸ φέρετρο ἂς περάσει.

Τὰ ἀεροπλάνα ἀπὸ πάνω νὰ στενάξουν,
«Πέθανε τώρα αὐτὸς» στὸν οὐρανὸ ἂς γράψουν.
Μαβιὲς κορδέλες βάλτε στʼ ἄσπρα περιστέρια,
Μαῦρα γάντια οἱ τροχονόμοι ἔχουν στὰ χέρια.

᾽Ανατολὴ καὶ Δύση μου, Βορρὰ καὶ Νότε,
Χαρὰ τῆς Κυριακῆς, τῆς ἑβδομάδας μόχθε,
Ἤσουν φωνή, τραγούδι μου, μέρα, σκοτάδι•
Πίστευα αἰώνια τὴν ἀγάπη. Μὰ ἦταν πλάνη.

Τὰ ἀστέρια δὲν τὰ λαχταρῶ, πάρτε τα, σβῆστε•
Τὸν ἥλιο ρίξτε τον καὶ τὸ φεγγάρι κρύψτε•
᾽Αδειάστε τὸν ὠκεανό, διῶξτε τὰ δάση•
Τίποτα πιὰ καλό, ποτέ, δὲ θὰ χαράξει.

Ἀπρίλιος 1936

`

ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟ

Μεγάλα λόγια σαν σπάσιμο γυαλιού ξεθύμαναν στις πλατείες
Κατάφωρη παραβίαση των κανόνων δόμησης του ήλιου
Πλεκτάνη η αγάπη σου με θραύσματα χιονιού
Ανέκοψε τη σταθερή πορεία μου προς τον ουρανό.
Η νύχτα πια έχει το σχήμα του χταποδιού
Που εκτοξεύει μελάνι και βιτριόλι στα μάτια.

Ακούμπησα σε μια σκιά, παρά πόδα κρατώντας τη θλίψη
Αγκάλιασα το θάνατο καθώς επέστρεφε απʼ τη συναγωγή
Το όπλο εκπυρσοκρότησε και μοναξιές γέμισε το δωμάτιο
Δεν ήταν όλες δικές μου – κι η άνοιξη είχε συμμετοχή.

Αράδιασα στο τραπέζι απαρχαιωμένες μνήμες
Έκανα τόπο να περάσει το άρμα της τύψης
Υποχρέωσα το παρελθόν να οριοθετήσει το άπειρο
Που κρύβεσαι τους χειμωνιάτικους μήνες.

Έξω απʼ το παράθυρο το μέλλον έπαιζε φυσαρμόνικα
Μετρώντας από τώρα τους δικούς του νεκρούς.

Μια εποχή στον παράδεισο

Νοστάλγησα τις μέρες
που είχα ένα δωμάτιο
μʼ ένα κρεβάτι
δύο καρέκλες και ένα τραπέζι.
Ήμουν ευτυχής
χωρίς να το ξέρω.
Νοστάλγησα τον καιρό
που είχα ένα κορίτσι ζωηρό
σταμάταγε το χρόνο
μʼ ανάσταινε με τα φιλιά της
κορίτσι αιχμηρό.
Νοστάλγησα την εποχή
που δύο μπλουτζιν κρέμονταν στον τοίχο
πέντε βιβλία άνθιζαν στο ράφι
κι η επανάσταση φαινόταν αναπόφευκτη.

Πληρότητα

Θέλω πέντε βιβλία
και μια αγκαλιά
για να είμαι ευτυχής
τα ποιήματά μου
να γεννιούνται
απʼ τη μήτρα σου
εγώ απλά να καταγράφω
Θεέ μου τι ευτυχία
να έχω τη μυρωδιά σου
άρωμά μου
να κοιμάμαι
να ξυπνώ
με το δικό σου χέρι
να είναι πάντα άνοιξη
πάντα καλοκαίρι
κι ο θάνατος να μʼ εύρει
πλήρη και δοξασμένο.

`

`

Χάρτης

Κάθε βράδυ ταξινομώ σύνορα και σημαίες

Βαριά τα τσίνορα, πού οι νικητές και πού οι ηττημένοι

Στόματα εσείς που λησμονήσατε την αλφαβήτα φλέγεστε

Εκβάλλει τα μεσάνυχτα θυμός ωκεανός

Προβάλλουν μεσοπέλαγα ηφαίστεια φουρκισμένα ανήμπορα τη λάβα τους στα δόντια να κρατήσουν

Ποτάμια νεογέννητα ρυτίδες χαρακιές γκρεμίζουν οδοφράγματα και σύρματα πλεγμένα

Καρφώνω οροθέσια καινούργια

Με πόρπες αργυρές ηπείρους συγκρατώ και οροσειρές μα πριν να φτάσει το πρωί

μου σπάνε τα συρραπτικά

και χώρες χάνονται απ’ τον χάρτη

Σαν ξημερώσει, σ’ άλλους τόπους κυματίζουν οι σημαίες

Μάνες μοιρολογούν πεσόντες άγνωστους τους κλαίνε για δικούς τους

Μαγδαληνή ασπάζεται τα πόδια εσταυρωμένου ενός παιδιού

Σε μια κανάτα το κρασί βαπτίζεται νερό

Σχολνάει ο γάμος κι ο γαμπρός φεύγει για κάποια μάχη

Διαβάστε περισσότερα