Ήρθα κι εγώ πάνω στη Γης
να δω πως ζει ο κόσμος.
Και μπήκα με τ’ αριστερό
σα τσι αρχαίους Κούρους.
Κι είχα τα μάτια μου λεπτά
και πάντα μειδιούσα.

***
Του Χάρου και του Έρωτα

Τα δυο μικρά νεράντζια σου
γλυκό θε να τα κάνεις.
Να με ταίζεις το πουρνό
να με κερνάς το βράδυ.
Κι αν πε σα φύγω απ΄τη ζωή
να τα γλυκοφιλάω.
Την ώρα που ο Χάροντας
θα καίγετ΄ απ΄ τη ζήλεια τ΄.

`

Όσοι κοιμούνται

Όσοι κοιμούνται βαριά
Κάθε βράδυ κάνουν πρόβα το θάνατο.
Δεν τους διακόπτουν όνειρα
Ούτε το αιώνιο άγχος του ξυπνήματος
Γιατί έχουν κάτι τάχα να προλάβουν.

`

*

Πρόμαχοι

Σκληρή, μα έτσι σκυταλοδρομεί
η Ιστορία.
Φθίνουν οι ήχοι των αποχαιρετισμών.

Κάτω απ’ τα τσίνορα
πλέει ανονείρευτα
το τσούρμο των ανοίκειων νεκρών.

`

Ζήτω το Vortex!
`

Ζήτω η μεγάλη τέχνη του vortex που ξεφύτρωσε ξαφνικά στο κέντρο αυτής της πόλης[1]!

Εκπροσωπούμε την Πραγματικότητα του Παρόντος — όχι το συναισθηματικό Μέλλον, ή το πομπώδες Παρελθόν.

Θέλουμε να αφήσουμε τη Φύση και τους Ανθρώπους ήσυχους.

Δεν θέλουμε να επιβάλλουμε στους ανθρώπους να φορούν Φουτουριστικά Μπαλώματα, ή να καταφέρουμε τους άντρες να βάλουν ροζ και γαλάζια παντελόνια.

Δεν είμαστε ούτε οι γυναίκες ούτε οι ράφτες τους.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να βοηθήσει η Ανθρωπότητα τους καλλιτέχνες είναι να παραμείνει ανεξάρτητη και να λειτουργεί ασυναίσθητα.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ — την κουταμάρα, τη ζωικότητα και τα όνειρά της.

Δεν πιστεύουμε σε καμία δυνατότητα ηθικής τελειοποίησης εκτός από τη δική μας.

Η μόνη ουσιαστική ομορφιά βρίσκεται στον Ερμηνευτή και στον Παρατηρητή, όχι στο αντικείμενο ή στο περιεχόμενο.

Δεν θέλουμε να αλλάξουμε την εικόνα του κόσμου, γιατί δεν είμαστε Νατουραλιστές, Ιμπρεσιονιστές ή Φουτουριστές (η πιο πρόσφατη μορφή του Ιμπρεσιονισμού), γιατί η τέχνη μας δεν εξαρτάται από την εικόνα του κόσμου.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ, και για να αισθανθούμε την ακατέργαστη ενέργειά του να κυλάει μέσα μας.

Μπορεί να λένε πως στην Αγγλία οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι πάντοτε επαναστάτες, όπως ακριβώς στη Γαλλία κάθε πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης έχει μια δυνατή παραδοσιακή φλέβα.

Το Blast επιδιώκει να αποτελέσει την οδό για όλες εκείνες τις ζωντανές και βίαιες ιδέες που δεν θα μπορούσαν να φτάσουν στο Κοινό με κανέναν άλλον τρόπο.

Το Blast θα είναι ουσιαστικά λαϊκό. Δεν θα απευθύνεται συγκεκριμένα σε καμία κοινωνική τάξη, αλλά στα θεμελιώδη και λαϊκά ένστικτα κάθε κοινωνικής τάξης και τύπου ανθρώπου, ΣΤΟ ΑΤΟΜΟ. Τη στιγμή που κάποιος αισθάνεται ή συνειδητοποιεί τον εαυτό του ως καλλιτέχνη, παύει να ανήκει σε οποιοδήποτε κοινωνικό ή χρονικό περιβάλλον. Το Blast δημιουργήθηκε γιʼ αυτόν τον άχρονο, θεμελιώδη Καλλιτέχνη που ενυπάρχει στον καθένα.

Ο Μέσος Άνθρωπος και ο Ευγενής αγνοούνται εξίσου.

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: Ο συνθέτης Νεκτάριος Καραντζής μελοποιεί και η Σαβίνα Γιαννάτου ερμηνεύει, αποσπάσματα από την «Οδύσσεια» του Ομήρου.

`

Θυµήθηκε ολοκάθαρα εκείνη την ηµέρα
που διάβηκε στερνή φορά την όµορφη καµάρα
να πάει στα καράβια του, έτοιµα να σαλπάρουν
για την Αυλίδα τη µικρή και τη µεγάλη Τροία.
Με τον λαό τριγύρω του, την Πηνελόπη πλάι
και τον Τηλέµαχο µωρό να κλαίει και να χτυπιέται
σαν να ʼταν Κάλχας κι έβλεπε το τι τους περιµένει:
αυτόν και τη φαµίλια του, τους Έλληνες, τους Τρώες,
τον Αγαµέµνονα σφαχτό, τον Έκτορα γδαρµένο,
την Κλυταιµνήστρα φόνισσα και θύµα του παιδιού της,
τον Αστυάνακτα αλοιφή —αχ, γκρεµοτσακισµένο—,
τη Χρυσηίδα κόκκινη, στο αίµα της πνιγµένη,
τον Αχιλλέα άψυχο, άσπρο σαν κιµωλία
και τʼ άλογά του αθάνατα να κλαιν τʼ αφεντικό τους,
δροµέα, και πολεµιστή, και µέγα αλογατάρη,
που ʼχε κορµί αθάνατο απʼ την κορφή ως τα νύχια
και µοναχά στο πόδι του τʼ αδύνατο σηµείο,
ολίγη σάρκα και θνητή σαν φέτα πορτοκάλι.
Αχίλλειος η φτέρνα του και πέρασµα θανάτου
κι εκεί βρήκε να καρφωθεί το βέλος του φονιά του.

Μόνο η Ελένη έµεινε Ωραία και µοιραία
του Μενελάου φυσικά και του ωραίου Πάρη.
Της Σπάρτης η βασίλισσα και όλεθρος της Τροίας
ή αδειανό πουκάµισο, στην Αίγυπτο χαµένη
ανάµεσα σε φοινικιές, και µύγες, και χουρµάδες
σαν έπαθλο για βασιλείς που γίναν κερατάδες.

********************************************************

`
Μια πολυεπίπεδη διασκευή της «Οδύσσειας» του Μιχάλη Γκανά σε εικονογράφηση του Βασίλη Γρίβα, για μικρούς και μεγάλους, νέους αναγνώστες. Ο Μιχάλης Γκανάς ξαναγράφει την Οδύσσεια με δικά του λόγια, βάζοντας μέσα στο κείμενο στοιχεία από τη  γλωσσική μας παράδοση. Στίχοι από δημοτικά τραγούδια και από την ποίηση και τους στίχους των:   Διονυσίου Σολωμού , Κ.Π. Καβάφη, Γιώργου Σεφέρη, Γιάννη Ρίτσου, Νίκου Γκάτσου, Μάνου Ελευθερίου, Διονύση  Σαββόπουλου, Μανώλη Ρασούλη και Λευτέρη Παπαδόπουλου, παρεμβάλλονται μέσα στην αφήγηση με ένα φυσικό τρόπο. 

ΚΑΠΤΑΙΝ ΜΠΛΟΥΜ

Στα σκοτεινά κάθεται
ο Κάπταιν Μπλουμ
Κλαίει, γελάει στο ένα του μάτι
η θάλασσα γυρνάει
Καρφώνει το γάντζο του στον τοίχο
Πέφτει στο πάτωμα το καράβι
που έπλεε στα πράσινα νερά
Τη ζωή του τριγυρνάν οι ποντικοί
που γλίτωσαν απʼ τη φουρτούνα
«Δεν ήταν η στεριά για έρωτες»
φωνάζουν τα οινο-πνεύματα
Η γοργόνα στο μπράτσο
ονειρεύεται την καταιγίδα
Τους κοφτερούς αγέρηδες
που πάλεψαν με τα μαλλιά του
για να ʼρθει κοντά της
Μοναχός στα σκοτεινά
κάθεται ο Κάπταιν Μπλουμ
Κοιτάζει τα χρυσόψαρα στη γυάλα
πετάει το μάτι του στη γάτα
Θυμάται τα πανιά
που φούσκωναν στα στήθια του
και ξεφυσάει