Δημήτρης Ανανιάδης, Ράστερ, Μελάνι, 2006

Ι.
Στην πόλη η νύχτα βαθαίνει με μέταλλα
σφαίρες φωτεινές που μπήγονται στην ψίχα της μνήμης
ο πλούτος της λεωφόρου αναστατώνεται
από φορτία θριαμβικά τροχιοδρόμων

πάνω στους ακάλυπτους κρυστάλλινο δόντι
ρεμβάζει η σελήνη
ψηφιακή με αμέτρητα είδωλα

πυρακτώνονται μουσικές φώτα τηλέφωνα
πανικόβλητα λόγια που απολογούνται.

Μόνο εγώ ξενυχτώ
άφωνος σαν την πέτρα
με μια φρικτή ανησυχία
για τα ζητήματα στην ύπαιθρο.

Μανόλης Πρατικάκης, Ο Μεγάλος Ξενώνας, Μεταίχμιο 2006

Είδα το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ και τα άλλα βαβυλώνια
βάραθρα προς τον ουρανό.
Είδα τους μεγιστάνες σε τρελή σύμφυρση γλωσσών
γυαλί και ατσάλι.
Με χρυσά λέπια δεινοσαύρων. Με πρόστυχα χάχανα Μαθουσάλα.
Μανχάταν, Τόκιο, Σανγκάη – αργά το Μάη. Αρκεί να κοιτάξεις
το τρελό κάθετο κάθετο σ’ αυτούς τους γκρεμούς.
Με τέτοια διαβολική έπαρση. Με τέτοια βλακώδη οίηση
στα καλά καθούμενα του τοπίου.
Σ’ αυτήν την προς τα πάνω κατακραυγή.
Σ’ αυτά τα πολυώροφα νεκροταφεία.
Σ’ αυτό το γυάλινο μουγκρητό.
Με τέτοια ξυλοπόδαρα στις αδιάκοπες αποκριές
οι βαθύπλουτοι μασκαράδες.
Με δολάρια – κονάκια της χολέρας στα ολομέταξα χάη.
Σε φιλοθεάμονα θρίαμβο «καταιγίδας» με πυκνό ακροατήριο
και σκληρό κοπιράιτ αποκλειστικότητας.
Με νωπά θραύσματα στη σάρκα από καυτό ουράνιο χαλάζι
σαν λαίμαργες κρεατόμυγες.
Με πορφυρούς ροδώνες στο μυθικό Αμπού-Γκράιμπ
(και σε ρυθμούς αντάντε – να ωχριά ο Νταντέ.
Ένα λάιφ «ορατόριo» – σκυθρωπιάζει το δικό του πουργατόριο).
Παν οι ουρανοξύστες άστρο-άστρο, ώμο-ώμο
σ’ αυτά τα πρόστυχα Ντουόμο.
Του χρήματος προσκυνητές
με αισθήσεις αυτοκίνητες.

Αλέκος Μαρύλας, Ο χιτώνας του Νέσσου, Γαβριηλήδης, 2006

ΣΑΝ ΝΑ ‘ΜΟΥΝ ΠΟΙΗΤΗΣ

Έχω από παλιά πpoεξoφλήσει,
όλους τους τόκους του μικρού μου κεφαλαίου,
στην Τράπεζα των καθημερινών συναλλαγών,
ώσπου με τον καιρό,
χωρίς παρέκκλιση καμιά,
σύμφωνα με τις περιστάσεις και τους νόμους,
εξόδευσα με σύνεση και το κεφάλαιο ακόμα,
σε πράγματα κοινά και τετριμμένα,
χαράμι στην ευπρέπεια του οίκου μου,
αν κι από έφηβος ακόμη,
σαν να μουν ποιητής,
γύριζα συντροφιά με τους ανέμους της ψυχής μου,
στα έρημα σοκάκια και τις παραλίες του ουρανού,
πιστός στο όραμα ένας αϊδιου κόσμου,
αναζητώντας το ανέλπιστο θαύμα
μιας ευτυχίας αενάως εωθινής!

Παναγιώτης Ξανθόπουλος, Μεταμορφώσεις, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2006

Σαν πετρωμένος σκύλος ίσταμαι
φρουρός του τίποτα καρτερώντας τη στιγμή
που θα λυθούν τα μάγια
όταν ο τελευταίος ένοικος
έχει εξέλθει οριστικά
για να κινήσω λυσσασμένα
για την απέραντη στέπα
Σαν πετρωμένος σκύλος ίσταμαι
Πασχίζοντας μια λέξη
να ουρλιάξω
δυο φορές
« Φύγετε!» « Φύγετε! »
Γατί δεν ξέρω
ποιον πιο πολύ αγάπησα
Εσάς
ή τον δικό μου φόβο

(Στάθης Γουργουρής, Εισαγωγή στη Φυσική, Εκδόσεις Μελάνι, 2005)

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΥΝΕΡΧΕΤΑΙ

Από χούντα θυμάμαι μόνο Χέντριξ
τότε πρωτογνώρισα κορμί γυναίκας
στα δεκατρία μου
μ’ όλο το αντριλίκι προτιμούσα
να παίζω μπάλα
μια ντρίμπλα με λύτρωνε
από την αμηχανία
μπροστά σε στήθος σφιχτό
σαν το φεγγάρι ανάμεσα στα δόντια
της άτρωτης νύχτας
κανείς δεν γυρνάει στα χρόνια
που γνώση ψυχής και σώματος
μένει απλήρωτη
αγάπησα τα ισπανικά των αγγέλων
πριν μάθω καλά καλά τον κόσμο
χορεύοντας αγάπησα τον Φιντέλ
για μια σταγόνα του Βίκτωρ Χάρα
θα πέταγα όλα μου τα ποιήματα
στη θάλασσα