Πότε θα φτάσουμε εδώ

Πότε θα φτάσουμε εδώ
πότε θα φτάσουμε εδώ
δεν έχει δρόμο πιο μακρύ
πιο δύσκολο απ’αυτό
Πότε θα φτάσουμε εδώ
πότε θα φτάσουμε εδώ
δεν έχει δρόμο πιο σκληρό
πιο δύστροπο απ’αυτό
Μία στο μέλλον μας γυρνάει
μια μας πετάει στο παρελθόν
πότε θα φτάσουμε λοιπόν
πότε θα φτάσουμε εδώ

Πότε θα φτάσουμε λοιπόν
πότε θα φτάσουμε εδώ

Στη μνήμη του ποιητή και αξέχαστου φίλου μας Γιώργου Δρανδάκη

Εισαγωγή

γιατί πρέπει να ξέρεις, Φάιδρε, πως εμείς
οι ποιητές δεν μπορούμε
να ακολουθήσουμε το δρόμο
της ομορφιάς χωρίς τον Έρωτα
σύντροφο και οδηγό μας

Τόμας Μαν

Όλοι μεμψιμοιρούν για την παρακμή και την πτώση της ποίησης. Το λιγοστό κοινό της, τους μερικούς μυημένους της, τη μη προβολή και έκδοση της όσο τακτικά θα έπρεπε.. Πόσο θα έπρεπε δηλαδή; Προσπάθειες σαν κι αυτή δείχνουν το ακριβώς αντίθετο : ανθρώπους με όρεξη να προάγουν ένα λογοτεχνικό θεσμό και να τον εμβαθύνουν όλο και πιο πολύ στα έγκατα της κοινωνίας μας, στις ψυχές των αναγνωστών του.
Εδώ, θα αντιπαραβάλλουμε τις λέξεις του σπουδαίου Τόμας Μαν, από το «Θάνατο στη Βενετία», λέξεις που μιλούν για ποιητές και έρωτα, για ζωή και απόλαυση της ζωής. Και αυτά ακριβώς, δείχνουν τα ποιήματα νέων ανθρώπων, έτσι όπως τα παρουσίασαν σε εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο Ash In Art, από τον Δεκέμβριο του 2006 έως τον Απρίλιο του 2007. Και όταν λέμε «νέοι ποιητές», δεν εννοούμε ηλικιακά, αλλά επικεντρωνόμαστε στη φρεσκάδα της γραφής, στην ποιότητα του στίχου, στο στόχο του ποιήματός τους.

The Island of My Hunger
Cuban Poetry Today

Edited by Francisco Morán

Paperback – $16.95 $11.86 Save $5.09 (30%)

Bilingual anthology introduces readers to a new generation of Cuban poets.

This bilingual anthology, compiled and edited by Francisco Morán with the collaboration of a superb group of Spanish-English translators, presents a dramatic selection of work by a new generation of Cuban poets to whom North American readers have as yet had little or no access. Coming at a critical time in the history of the island, these poets explore themes of identity, exile, and the multiple cultures that form their experience. Island of My Hunger stands apart from previously published anthologies in that it brings together poets living in, and in exile from, Fidel Castroʼs Cuba.

Δύο άγνωστα ποιήματα του Σκωτσέζου Χιου ΜακΝτιάρμιντ (1892-1978) που αναφέρονται στη Θεσσαλονίκη μεταφράζει ο Σάκης Σερέφας στο νέο τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο» (Νο 79, Δεκέμβριος 2007) που μόλις κυκλοφόρησε. Εμπνευσμένα από το διάστημα που ο ΜακΝτιάρμιντ υπηρέτησε (και) στη Θεσσαλονίκη ως λοχίας του βρετανικού Royal Army Medical Corps (1915-1919), τα ποιήματα μιλούν για τη σαγηνευτική εξ αποστάσεως όψη της Θεσσαλονίκης σε αντίθεση με τη θανατερή πραγματικότητα του πολέμου, τη σύφιλη, τη δυσεντερία και την ελονοσία που μάστιζαν τους ξένους στρατιώτες. Τα ποιήματα συνοδεύονται από χρήσιμα ερμηνευτικά-πραγματολογικά σχόλια και εκτενές βιογραφικό του ποιητή.

Στο ίδιο τεύχος, ο Θωμάς Κοροβίνης μεταφράζει δώδεκα ποιήματα του αυλικού ποιητή της οθωμανικής αυτοκρατορίας Νεντίμ (1680-1730), πού ήταν ο σημαντικότερος δημιουργός της λεγόμενης «εποχής της τουλίπας ή των λαλέδων» (1718-1730), όταν το σαράι και η άρχουσα τάξη της εποχής ζούσαν αμέριμνα μέσα σε διαρκή κραιπάλη και ερωτικά όργια. Τα ποιήματα του Νεντίμ υμνούν τις απολαύσεις της ζωής αλλά και τις φυσικές ομορφιές της Κωνσταντινούπολης.
Να δύο ποιήματα του Νεντίμ, στη μετάφραση του Θωμά Κοροβίνη:

« Η Μυθολογία του Μάνου Χατζιδάκι δεν είναι καθαυτό ποίησις ή, ακριβέστερα, δεν είναι μόνο ποίησις. Είναι η επέκταση μιας συγκεκριμένης μουσικής δημιουργίας μέσα στον ελεύθερο ποιητικό χώρο ». Αυτά σημειώνονταν στην α΄ εκδοση της Μυθολογίας του Μάνου Χατζιδάκι το 1966. Η παρούσα έκδοση της Άγρας συγκεντρώνει σε ενιαίο χαρτόδετο τόμο τις δύο ποιητικές συλλογές που τύπωσε ο Μάνος Χατζιδάκις : τη Μυθολογία (Κεραμεικός, 1966 – Ύψιλον, 1980) και τη Μυθολογία Δεύτερη (Άγρα, 1982), οι οποίες είχαν μείνει για χρόνια εκτός κυκλοφορίας. Συνοδεύονται από δύο σχέδια του Γιάννη Μόραλη και χειρόγραφες σημειώσεις του μεγάλου συνθέτη.

ΑΠΟ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ :

« Γεννήθηκα στη Ξάνθη μια Τρίτη 10 το βράδυ, την 23η Οκτωβρίου του 1925, τότε που έγινε η ποτοαπαγόρευση και οι γονείς μου σαν τρελοί χόρευαν τσάρλεστον στους δημόσιους χορούς και στις πλατείες της πολιτείας. Σαν άνοιξα τα μάτια μου, είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου. Το ίδιο συνέχισα κι αργότερα νʼ απορώ, όταν με περίμεναν κάπου να φανώ. Προσπάθησα όλον τον καιρό που μέναμε στην Ξάνθη, να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου.