Ιωάννης της Κλίμακος, Ι On the Line movie full

Είμαι ανεβασμένος πάνω σε μια σκάλα
και κοιτώ τον κόσμο
πίσω από τον φράχτη.
Σκοπεύω για τους συνανθρώπους μου
τούτης της όχθης
της άλλης να φωτογραφίσω τα μεράκια
ό,τι κινείται δηλαδή με σχετική ζωηράδα:
καΐκια φευγαλέα φώτα γιορτών πλοίων
σεκλέτια αφραγκίες και μεζεκλίκια
ανθρώπους αξεδιάλυτους των μπαρ
τους ίδιους καθώς τρέχουν να κρυφτούν
σε υπόστεγα θυέλλης κηδειών γάμων
πολιτικής αντάρας
κι άλλα
της οπτασίας
της Ιστορίας
τρεχάτα γεγονότα
αλλά πάνω στη σκάλα
σαν να τα βλέπω τώρα επί ματαίω
τρέμουν τα γόνατα
και πρέπει να κατέβω
μ’ ένα μονάχα δίλημμα:
ήταν η σκάλα μου ασταθής
ή οι εικόνες μου άστατες
και δεν φωτογραφίζονται.

Αντί εισαγωγής (από το ποίημα Ρέκβιεμ)

«Στα φοβερά χρόνια του τρόμου της Γιεζόφ, δεκαεπτά μήνες πέρασα στις ουρές των φυλακών του Λένινγκραντ. Μια μέρα, κάποιος με “αναγνώρισε”. Μια γυναίκα με μελανιασμένα χείλη που έστεκε πίσω μου, η οποία ποτέ δεν είχε ακούσει το όνομά μου, ξύπνησε από τον λήθαργο, τυπικός για όλους εμάς εκεί, και με ρώτησε, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου (καθένας μιλούσε ψιθυριστά εκεί): “Κι εσείς μπορείτε να περιγράφετε αυτό; ”Κι εγώ απάντησα: “Ναι, μπορώ.”

Έπειτα κάτι που θύμιζε χαμόγελο γλίστρησε πάνω σε αυτό που κάποτε ήταν το πρόσωπό της.

1η Απριλίου 1957, Λένινγκραντ

Με τα ποιήματα της Άννας Αχμάτοβα, τη γνωστότερη ποιητική της συλλογή «Ρέκβιεμ», τη μνημειώδη ποιητική σύνθεση «Ποίημα δίχως Ήρωα» και τις «Ελεγείες του Βορρά» κάνει την εμφάνισή της στην αγορά η φιλόδοξη νέα σειρά των εκδόσεων Μικρή Άρκτος. Η απόδοση, το γύρισμα των ποιημάτων στη γλώσσα μας έγινε από τον ποιητή Γιάννη Αντιόχου, ο οποίος βασίστηκε σε αγγλικές και γερμανικές μεταφράσεις του έργου μιας από τις μεγαλύτερες φωνές του 20ού αιώνα.

O Captain! My Captain!
Το φοβερό μας σύντομο ταξίδι έχει τελειώσει

Walt Whitman

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

• buy Racing Stripes

Δεν είναι τίποτα,
είναι η πόρτα σου, που ανοιγοκλείνει μόνη της,
όπως και χθες.

Δεν είναι τίποτα,
είναι η θεία σου Αγγελική , που έχει πεθάνει από χρόνια
και είναι μόνη της.

Δεν είναι τίποτα,
είναι τα χρόνια σου, που επιστρέφουν
και διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Δεν είναι τίποτα,
είναι μεσάνυχτα και είναι αργά, πολύ αργά
για να φοβάσαι.

Ερημώνει η ποίηση το πρόσωπο μου

Ερημώνει η ποίηση το πρόσωπο μου
Άλλοτε εσήμαινε ουρανό το μπλε του χρόνου
Τα λόγια ξεκλειδώναν μουσικές

Καρφιτσωμένη στα φυλλαράκια των δέντρων
αμίλητη στραφτάλιζε η νεότητα
και απερίγραπτη
Άχ δε μιλιέται αυτό το ποίημα
διακλαδώνεται
στα κλάματα που το γέννησαν-

εκείνη τη μέρα ήταν σίγουρο
πως θα χιόνιζε
και θα τα σκέπαζε όλα
πα πατημένα μεγάλα τίποτα

Από τη συλλογή του Γιάννη Λειβαδά, “Παράρτημα Εύκρατης Συγκίνησης” (Ίνδικτος 2003):

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

download Dog Tags

(Στον Anthony Braxton)

Το φθινόπωρο μας έστειλε σπουργίτια που φτερουγίζουν
πανομοιότυπα μέσα στα σπίτια μας φυσούν σκοτεινοί
άνεμοι που ήταν τυφώνες παλιότερα σύφωνα με την καθιστική
μετεωρολογία του μεταθανάτιου παράθυρου που χτυπά
ανοιχτό τις νύχτες ακονίζοντας τον ύπνο σαν μια μαύρη
τελεία στο εκτοξευμένο σκοτάδι τα πουλιά λερωμένα από
φρίκη πετούν απολύτως βέβαια πως ο θάνατος είναι των
ανθρώπων το χόμπι. πέρασα καιρό ολότελα στον εαυτό μου
με τα πουλιά να μπαινοβγαίνουν να ηχούν και να σαρώνουν
με τα φτερά τους το σκοτάδι και τις σκιές τους να παραμένουν
στους τοίχους μου σαν υποθετικά φαντάσματα αφιερωμένα
σ’ αυτόν που βλέπει σιαμαία όνειρα στην υπνοβατική
βραδιά του –
τα πουλιά βουτούν σε τάφους που είναι αυτά μέσα τους
κοσμήματα για τα αμμόλοφά μας μάτια τα πουλιά πρέπει
να ‘ναι κινούμενα με μία υπερβολική θλίψη νυχτοφύλακα
που γρηγορεύει μέσα στην κατάδικη νύχτα – τα τριαντάχρονα
χέρια μου στενεύουν τα πουλιά κατρακυλούν επικίνδυνα
μέσα μου.