SMS

ANAΠANTHTA

…………………………………………….
…………………………………………….
…………………………………………….

Πρώτο φιλί…
Βάπτισμα στα υγρά σου ,
άρωμα ανεξίτηλο ,
γεύση κανέλας .
Σʼ αγκάλιασα…έλαμπες…
Το άγγιγμα στο στήθος ,
τα χείλη μου καίει…
Η γλώσσα τις ρόγες δροσίζει ,
τα δόντια τις προσκαλούν σε χορό .
Ζεστό μάρμαρο η κοιλιά σου κυμάτιζε .
Το τρίχωμα του εφηβαίου ,
τα δάχτυλα στον κόλπο οδηγεί…
Να ξεδιψάσουν .
Ήθελες…
Δεν μου δόθηκες…
Έλειπε το φεγγάρι .

…………………………………….

Η μορφή σου
εφηβικών ονείρων ήχος .
Μόνο γιʼ αυτό ,
τις ελπίδες μου
στην ψυχή μου φύτεψε .

Ο Ποιητικός Πυρήνας είναι μια παρέα φίλων από τη Βέροια που ασχολείται με την ποίηση. Σε αυτήν την έκδοση ανθολογούνται ποιήματα μελών και φίλων του.

*

Βασίλης Δασκαλάκης

ΑΠΑΓΩΓΗ

Στον Ιγνάτη Χουβαρδά

Θλιμμένη γκαρσόνα
σερβίρεις πελάτες μελαγχολικούς
με κίνηση σπαταλημένης νιότης

θέλω πολύ να κλέψω
το επί της μέσης πορτοφόλι
παγκάρι απαράμιλλο θαυματουργής αγίας

Αφορμή να είναι τάχα τα χρήματα
μα αίτιο να ελευθερώσω
την ομορφιά σου
που έτσι δεμένη
στους χώρους δουλείας
μαραίνεται σαν λουλούδι
χωρίς νερό

Θλιμμένη μούσα

Edgar Allan Poe
Το ημερολόγιο του Ιούλιου Ρόντμαν
Μετάφραση: Μιχάλης Παπαντωνόπουλος
Ξυλογραφίες: Mallette Dean

(Πιθανότερη ημερομηνία έκδοσης: Οκτώβριος 2012)

******************

6 Σεπτεμβρίου – […]
Η συμμορία των Σιου κάλπασε μέχρι την άκρη του βράχου ακριβώς από πάνω μας, και άρχισε να κραυγάζει και να χειρονομεί προς το μέρος μας. Αμέσως αντιλήφθηκα το νόημα της πράξης τους. Ήθελαν να σταματήσουμε και να αποβιβαστούμε στην όχθη. Δεν με εξέπληξε η απαίτησή τους – μάλλον την περίμενα. Είχα αποφασίσει να μην δώσουμε την παραμικρή προσοχή στις προκλήσεις των Σιου· έπρεπε να συνεχίσουμε απαρέγκλιτα την περιήγησή μας στον Μιζούρι. Η αδιαφορία που επιδείξαμε σε έναν τόσο άμεσο κίνδυνο είχε τουλάχιστον θετικό αποτέλεσμα: οι Ινδιάνοι απόρησαν με την αντίδρασή μας· είχαν σταθεί ακίνητοι και μας παρατηρούσαν σχεδόν με κωμικό θαυμασμό, ενώ εμείς εξακολουθούσαμε τη σταθερή πορεία μας στο ποτάμι. Κατόπιν, βάλθηκαν να λογομαχούν μεταξύ τους· όταν, τελικά, συνειδητοποίησαν πως δεν μπορούσαν καν να μας απειλήσουν, έστρεψαν τα άλογά τους προς τα νότια και άρχισαν να καλπάζουν, μέχρι που χάθηκαν εντελώς από το οπτικό μας πεδίο. Η αποχώρησή τους όχι μόνο μας εξέπληξε, αλλά μας πλημμύρισε και με πρωτόγνωρα αισθήματα χαράς.
Στο μεταξύ, εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία και καταφέραμε να απομακρυνθούμε από το σημείο με τις απόκρημνες όχθες πριν την αναμενόμενη επιστροφή των εχθρών μας. Μετά δύο ώρες περίπου, τους είδαμε πάλι στα νότια, σε μακρινή απόσταση. Οι δυνάμεις τους είχαν αυξηθεί αριθμητικά και κάλπαζαν με μεγάλη ταχύτητα προς το μέρος μας· σύντομα έφτασαν στην όχθη του Μιζούρι. Όμως, τώρα, ήμασταν σε πλεονεκτική θέση – γιατί οι όχθες ήταν ομαλές και δεν υπήρχαν δέντρα στην ξηρά για να προστατεύσουν τους άγριους Σιου από τα πυρά μας. Επιπλέον, το ρεύμα δεν ήταν τόσο ορμητικό πια και μπορούσαμε να πλεύσουμε καταμεσής του ποταμού. Η συμμορία είχε επιστρατεύσει διερμηνέα για να μας πλησιάσει· ο τελευταίος μπήκε με το μεγάλο, γκρίζο άλογο του στο νερό και μας διέταξε –σε άθλια γαλλικά– να σταματήσουμε και να τον ακολουθήσουμε στην όχθη. Έδωσα εντολή σε έναν από τους Καναδούς να απαντήσει πως θα θέλαμε να συμμορφωθούμε με την απαίτηση της συντροφιάς και να βγούμε στην ακτή να συζητήσουμε για λίγο με τους συμπαθείς Σιου, μα κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον χωρίς τη συνοδεία του μεγάλου μάγου μας (εδώ ο Καναδός έδειξε προς το κανόνι), ο οποίος ζητούσε διακαώς να συνεχίσει το ταξίδι του, και εμείς φοβόμασταν να παρακούσουμε την επιθυμία του.

ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 
Η θάλασσα αρωματίζεται μ΄ ευκάλυπτο και πεύκο.
Μοιάζει με προσπάθεια εμφύτευσης μνήμης
από μια πρώην χλωρίδα.
Και παιδιά να βουτάνε σε ρυθμούς ξέφρενους.
Και μικρομάνες, καθώς επιδιώκουν βολικές γέννες,
σχεδόν μη γέννες.
Και σύννεφα να επικρέμονται απ΄ το αυριανό φθινόπωρο.
Μια πήχη πριν το χειμώνα.
Μέδουσες μεσοπέλαγα τ΄ ουρανού τα σύννεφα.
Θα μας πάρουν λες όπως τα αερόστατα το καλαθάκι τους.
Εδώ τίποτα δε θυμίζει πτώση ή ταπείνωση.
Όλα προβάλλονται με διάθεση πληρότητας.
Ό,τι οδηγεί στην επανάληψη του ανύποπτου.
Όπου κάτι τσακίζει τον ασπασμό
πριν μυρίσει ο έρωτας,
αλλά δε θέλουμε να μάθουμε τι.

Η ΕΒΔΟΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ

                              Ύψωσε έναν Σταυρό σε κάθε σταθμό
                               και μείνε στον έβδομο.
                                           Αύγουστος Στρίντμπεργκ

Ξύπνησε πάνω σε σιδερένιο Σταυρό,
βαμμένο κόκκινο. Τρεις φύλακες έδεναν
τα σχοινιά. Κάθε φορά που τα τραβούσαν,
ο εξομολογητής παρακαλούσε: «Ευσπλαχνία,
λύστε τους κόμπους, κόφτε τα σχοινιά».

Κατέληξε στον έβδομο σταθμό με την επιγραφή:
«Απαγορεύεται η διέλευσις προς Δαμασκόν».
Συνεργεία καραντίνας στιγμάτισαν τους υποψήφιους
με μπογιά: «Σταύρωσε τον πλησίον σου, μπορείς!».

– Χαλκιά και πρωτομάστορα, φτιάξε μας καρφιά,
(ο σταυρωμένος ποτέ δεν πάει χαμένος)
Εισάκουσόν μας Σατανά!