SMS
ANAΠANTHTA
…………………………………………….
…………………………………………….
…………………………………………….
Πρώτο φιλί…
Βάπτισμα στα υγρά σου ,
άρωμα ανεξίτηλο ,
γεύση κανέλας .
Σʼ αγκάλιασα…έλαμπες…
Το άγγιγμα στο στήθος ,
τα χείλη μου καίει…
Η γλώσσα τις ρόγες δροσίζει ,
τα δόντια τις προσκαλούν σε χορό .
Ζεστό μάρμαρο η κοιλιά σου κυμάτιζε .
Το τρίχωμα του εφηβαίου ,
τα δάχτυλα στον κόλπο οδηγεί…
Να ξεδιψάσουν .
Ήθελες…
Δεν μου δόθηκες…
Έλειπε το φεγγάρι .
…………………………………….
Η μορφή σου
εφηβικών ονείρων ήχος .
Μόνο γιʼ αυτό ,
τις ελπίδες μου
στην ψυχή μου φύτεψε .
………………………………….
Με το πρώτο φως ,
τα σκεπάσματα να τραβώ .
Το σώμα σου νʼ αντικρύζω .
Για μένα…
Αυτή είναι καλημέρα .
………………………………….
Όταν αγκαλιά σε παίρνω
ένα κομμάτι απʼ το φεγγάρι κρατώ .
Με την είσοδο μέσα σου…
Αγγίζω τʼ αστέρια
………………………………….
Με άρωμα γιασεμιού ντυμένη…
Χέρια και πόδια ,
στο σώμα μου τυλίγονται…
Πριν κλείσω τα μάτια ,
τα χείλη σου μισάνοιχτα…
Καληνύχτα .
……………………………..
Ξυπνάω τις νύχτες .
Δίπλα μου είσαι ,
ασπίδα στους εφιάλτες .
Τυλιγμένος στʼ άρωμα σου ,
σʼ αγγίζω .
Η ανάσα σου νανούρισμα
τα όνειρά σου λέει…
…………………………………
Σʼ ελεύθερη πτώση ,
απʼ τα κενά της αγάπης σου περνώ .
Θʼ ανοίξει το αλεξίπτωτο ;
Το εφεδρικό δεν το θέλω ,
γράφει μοναξιά .
…………………………………
Χάιδεψε με ,
φίλα με ,
κρύψου στην αγκαλιά μου .
Ο κεραυνός έπεσε ,
Δεν μας κατέστρεψε .
Ας κρατήσουμε τη λάμψη του…
…………………………………..
Με σύστησες στον έρωτα
κι έφυγες ,
διακριτική όπως πάντα .
………………………………..
Θέλω το όνειρό μου ,
Στο σώμα σου να χαράξω…
Με πέννα αιχμηρή .
Να πονέσεις ,
Πόσο υπέφερα να νιώσεις…
Όταν απʼ την ψυχή μου το ξερίζωνες
…………………………………….
Το τέλος της επιθυμίας έρχεται…
τη μοναξιά μου αγκαλιάζω
σε κάθε σώμα .
Και τώρα ;
Μνήμες , μνήμες ,
μνήμες ως το τέλος…











με σύστησες στον έρωτα
και έφυγες
διακριτική όπως πάντα
……………………………..
φαίνεται ήθελε περισσότερα
ήθελε να υπάρχει και φεγγάρι
Ταξίδεψέ μας Γιάννη, με τα δικά σου βήματα…
Τις νύχτες που κοιμάσαι,
νομίζεις μακριά πως είμαι,
δίπλα σου έρχομαι……
….ξύπνα και θα με δείς…..
…Τη ζωή μου στα χέρια σου να πάρεις.
Την ψυχή μου, ήδη έχεις…..
————————————–
….φώτισε την ψυχή μας Γιάννη …..με την πένα σου!!!!!!
«Ένα κομμάτι πάντα λείπει»
Στη συγκεκριμένη περίπτωση το τελευταίο ποίημα της συλλογής, ως ένα από τα αντιπροσωπευτικά της, πράγματι λείπει (δεν το βάζω σεβόμενος την επιλογή) και ο λόγος είναι πως διαβάζοντας τα συγκεκριμένα νοιώθεις ότι όλη η συλλογή θα μπορούσε να είχε γραφτεί οπουδήποτε. Αυτό δεν είναι αρνητικό, αλλά δεν είναι έτσι.
Μια γραφή που μένει σε πολύ ψηλό επίπεδο χρησιμοποιώντας απλά καθημερινά υλικά τη στιγμή που το θέμα που πραγματεύεται πολύ άλλοι και άλλες το είδαν εμπορικά ως παραλογοτεχνία.
Και οι δυο συλλογές του που εκδόθηκαν από τα «Ποιήματα των φίλων» του Κώστα Ριτσώνη εξαιρετικές.