Από την Ενότητα «Δήμος»

Μυρίζει ουτοπία

Μυρίζει ουτοπία
του πραίτορα το σίδερο φοιτητικό που ‘χει αίμα
Μυρίζει ουτοπία
ο μαθητής που αντιμιλά και χάνει τη ζωή του
Μυρίζει ουτοπία
Του Κομαντάντε η αγωνία στα ελληνικά δοσμένη
Μυρίζει ουτοπία
η γουρλωμένη η ματιά του δήμαρχου Γκορντίγιο
Μυρίζουν ουτοπία
Της Κοτσαμπάμπα οι νεκροί, φιλήσυχοι πολίτες
Μυρίζει ουτοπία
στη Γένοβα ακίνητη πνοή παρατημένη
Μυρίζεις ουτοπία
γέρο-σακάτη αγωνιστή που ενίκησες τις ήττες
Μυρίζει ουτοπία
Του μετανάστη η προσμονή που αντίκρισμα γυρεύει
Μυρίζει ουτοπία
με πείσμα αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας
Μυρίζει ουτοπία
‘κείνος που δεν γονάτισε από ασήκωτες συνήθειες
Μυρίζει ουτοπία
την αλαφράδα του καιρού όποιος δεν υπομένει
Μυρίζει ουτοπία
σ’ αίμα και άσπρα χημικά ο δρόμος βουτηγμένος
Μυρίζει, βρωμάει, ζέχνει ο Χειμώνας τούτος ουτοπία
Μυρίζει ατόφια ουτοπία

ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ.Φυσιολόγος

Θα σε ξανάβρω γη μου…

Θα σε ξανάβρω γη μου ψηλοκρεμαστή καμηλοπάρδαλη
από μια υδάτινη αποβάθρα με γιγάντια σάλτα να γλι-
στράς κάτω απ΄ τα δέντρα
με τη δορά σου κεντημένη από τους κυνηγούς του βάλ-
του με χιλιάδες σκάγια
μʼ όλα τα χρώματα του νότου στο κορμί σου παρδαλό-
στικτη
απʼ το ουρανί της Αμβρακίας μέχρι το βαθύ μαβί του
Ιονίου
κι όταν περνούσε στʼ ανοιχτά πομπή σημαιοστολισμένη
με θυρεούς και βούκινα η ιστορία
να βγάζεις το κεφάλι και να βλέπεις μέσʼ απʼ τα φυλ-
λώματα
λάβαρα –κι έμβολα σπασμένα από ρωμαϊκές γαλέρες

Να σε ξανάβρω να σʼ ανακαλύψω κάτω από τα ερείπια
να μπω στην πρώτη μου φωλιά να ξαναγεννηθώ μαζί σου

[Ο πίνακας είναι του ζωγράφου Γιώργου Κούμουρου]

άρνηση

εμείς στο σκοτάδι

κι εσείς στο φως

ίσως πάλι

να είσαστε εσείς στο σκοτάδι

κι εμείς στο φως

ποιος ξέρει;

κάποτε οι άνθρωποι

μιλούσαν μεταξύ τους

με λόγια απλά

πετούσανε τις λέξεις

κι αυτές αβίαστα κυλούσαν

στα μέτωπα των άλλων

σαν σταγόνες

τις νύχτες εμείς κοιμόμαστε

Διαβάστε περισσότερα