ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ

Δεν αραχνιάσαν δα και όλα τα ηλιοβασιλέματα.
Υπάρχουν και αρυτίδιαστα πρόσωπα ιδανικά
για εναποθέσεις προσδοκιών σε περιόδους ξηρασίας.

Υπάρχω δε κι εγώ μια ατέλεια στο χωροχρόνο,
ένας απρόθυμος διαβάτης τηρουμένων των λασπολογιών.

Αν ακολουθήσεις κατά γράμμα
τις οδηγίες προς φθαρμένους
δε θα συναντήσεις ποτέ σου πρόβλημα αραχνών
αγαπητέ συνοδοιπόρε.

 

*

ΠΡΟΣ ΛΑΡΙΣΑ

Μια πινακίδα απόγνωση
το βέλος της κατεύθυνση θανάτου.

Μου θυμίζει κάθε πρωί
την απόσταση που διήνυσε το όνειρο
από την αφετηρία ως την επιστροφή.

Μια πινακίδα υπομονή
έξω απ’ την πόρτα του σπιτιού μου.

Μια πινακίδα απόγνωση
το βέλος της κατεύθυνση θανάτου.

 

*

ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΚΑΜΕ

Μόλις φύγαμε απ’ τη Λιβαδειά.
Γιατί άργησες;
Τι έκαμες τόση ώρα;
Σε περίμεναν τα τρένα για μένα.
Δε φάνηκες.
Παρατηρούσα τον ορίζοντα.

Ανελλιπώς σε επισκεπτόμουν στο παρελθόν
θυμάμαι, ω κρύα θύμηση,
φόρους τιμής στη συνεχή ροή σου

κι εσύ δεν πρόφτασες
να μ’ αποχαιρετήσεις
στο τελευταίο ταξίδι
το πιο γκρίζο απ’ όλα.

Σε κείνο το βαθούλωμα
οι υδροφόροι αδένες μου
το γέμισαν, θυμάσαι;

Πώς θα πλανάσαι τώρα
τόσο μα τόσο ασήμαντη;

*

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ

Σήμερα σίγησαν οι βοές
σε κάθε μου βήμα έτριζε και μια επιφάνεια
σε κάθε μου βηματισμό θρόιζαν επιδερμίδες.

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου
και έπεσα η νύχτα απ’ τα παράθυρα
του πάνω ορόφου.
Κοίταξα από μια τρύπα στον ήχο
πρόσωπα αναιμικά χωρίς μορφή
χωρίς κορμοστασιά φράγματα και αγρίμια

το δρόμο απέκλεισαν πλησίον της διαφυγής
οι απομονωτικές ταινίες ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα.

Απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντες υγρασία.

Και τίνος δουλειά είναι η δικιά μου αποσύνθεση;
είπα μέσα μου φανερά ενοχλημένος λιμνάζοντας
τα σαπισμένα νερά της σύνθλιψης στις κοίτες των χεριών μου.

Απαγορεύεται η ρίψις δυσφημιστικών φυλλαδίων
κάτω απ’ την πόρτα του σπιτιού μου.

Σε ώριμες συνθήκες αποδόμησης
δε γύρισα ποτέ την πλάτη.

*

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Με κοίταξες
με κείνο το βλέμμα σου το καθηλωτικό
ανάμεσα από το «δωρεάν» και το «ράψιμο».

Εγώ σαν ανθρωπάκος μιας άλλης πραγματικότητας
-της δικής μου-
αρχικά ανταποκρίθηκα

μα έπειτα σκόνταψα στο «στένεμα».

Και πόσο ακόμα να στενέψω ,είπα,
το σχοινάκι των αναμνήσεων
που κουβαλώ πάντα μαζί μου
σαν φεύγω να μένει πίσω κάποιος
να θυμάται για λογαριασμό μου.

Του ‘χω περάσει ροδόφυλλα ευτυχίας
τους αδένες σου

χάντρες τα ηλιοβασιλέματα
κόμπους τις προσευχές σου.

«Ύστερα.» είπες
και σκοτείνιασε η παρουσία γύρω σου.

*********************************************************

 
Βιογραφικό:

Ο Στάθης Ιντζές γεννήθηκε στη Λάρισα το 1986. Σπούδασε Ηλεκτρολογία στη Χαλκίδα. Παράλληλα όντας μουσικός έχει υπάρξει μέλος διάφορων μουσικών σχημάτων. Η «Συνωμοσία Ταυτοχρόνισμου» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή που εκδίδει.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο