1
Κίτρινα φύλλα
στροβιλίζονται αργά
-πάνω στο χώμα.

2
Λένε αντίο
φιλώντας τον άνεμο
-γλυκά στο στόμα.

3
Πάνω στα δέντρα
πριν πέσουν στην κρύα γη
– αλλάζουν δέρμα.

4
Τα χλωμά φύλλα
γεμίζουν τις πλατείες
-μνήμες στο χαρτί.

ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΥΠΟΚΛΙΘΟΥΝ

Όταν όλα υποκλιθούν στο φως
Τα μάτια απαράλλαχτες σειρήνες
Θα υψωθούν στον ουρανό

Όνειρα θα μπούνε σ’ ασημένια πλοία
Σα να μη κύλησε ποτέ ο χρόνος
Μόνο σιωπές από διάπυρες φωτορροές…

Αναγνώριση – αποχώρηση άφευκτη

Είχε μπλαβίσει ο ήλιος,
όταν στην πλατεία ανταμώναμε.
Η κίνησή σου ζωηρή, η ομιλία σου.
Από της παρουσίας σου τα χνάρια,
της αύρας σου την μυρωδιά,
η σμίλη του χρόνου την τεχνουργία της πάνω σου διαλαλούσε.
Κι όλο στην κίνηση έγνεφες, τους εξώστες θωρούσες,
αερικό τρελών στην καταχνιά εκφυγόντων.

Είχε μπλαβίσει ο ήλιος, εποπτεία γαλάζια διαφέντευε!
Με βλέμμα έφηβης που βουβά εκλιπαρεί,
και πύρα μεστωμένης που στενάζει,
τον ουρανό κοίταξες!
Αποχώρησα, της ήττας την υπεροχή κατάματα ατενίζοντας.

Αλέγρο το τραγούδι σου μην είναι τροβαδούρε,

δεν είν’ εδώ κουρσάρικα τσούρμα που ν’ αλαλάζουν

σαν βγαίνουν μεσοπέλαγα με τα πανιά ανοιγμένα

να ρίξουνε τους γάντζους τους, να κάνουνε ρεσάλτα.

Εδώ’ναι ράθυμες ζωές, ψυχές προσκυνημένες,

αθάρρευτες κι αμάθευτες στο άγριο ξεροβόρι,

που μοιάζουν σαρακόβρωτες γαλέρες αραγμένες

σε όλβιους νερολήθαργους, σ’ απάγκιο αραξοβόλι.

Το κοστούμι
Από τα κατηχητικά
ως τις επαναστατικές επιτροπές
η ίδια πλήξη.
Πρόβαρα το κοστούμι του κυνικού.
Κάπου με στένευε αλλού μου περίσσευε.
Είναι πολλές οι τέχνες που δεν κατέχω.
Όπως ας πούμε της μαντικής.
Κοιμάσαι από νωρίς
μουτζουρώνεις έξι νούμερα
που ‘δες ξεσκέπαστος στον ύπνο σου
πας μετά και το ρίχνεις.