Μ’ ΕΝΑΝ ΑΠΟΗΧΟ ΒΡΟΧΗΣ

Μ’ ἕναν ἀπόηχο βροχῆς
πλέουν στεγνά
καὶ ἀφυδατωμένα
στὸν γαλανὸ αἰγιαλό
κατάκοπα καὶ διψασμένα
τὰ μολυβένια σύννεφα

ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΛΗΚΤΡΟΦΟΡΑ

Σύννεφα πληκτροφόρα
βρέχουν μὲ μαεστρία
τὴν ὑετία μελῳδία
τοῦ μουσικοῦ οὐρανοῦ

*
Ά! Να το ξέρετε.
Η γυναίκα είναι θρησκεία.
Κι ο άντρας-
Ώ! Τι υπέροχο μήλο!

Ο ποιητής
Τη μουσική των αγρών
τον παρθενικό υμένα
των λέξεων
την αγριόγατα γυμνή
με τα λυμένα μαλλιά
το πέπλο
οργωμένο από δόντια
τη νυχιά που
στάζει ρετσίνι
υγραίνει το χώμα
τα ερωτικά κουφέτα που
καρφώνει η φύση
από στόμα σε στόμα
την ανατριχίλα
αναμένει.

Σε ποιό legato διορθώνεις μια τύψη;

Μήπως εκεί που η νύχτα συναντά το νερό;

Στο τέλος φύγαμε άγνωστοι μείναμε

πίσω δεν πήραμε ούτε μια λέξη

γωνιά δε βρίσκαμε ένα παλιό

να κρύψουμε χαμόγελο.

Τι είναι όλα αυτά; Για νήπια παγωτά;

Τον εαυτό του ποιός ντουμπλάρει;

Αιώνες τώρα σκούζει το φεγγάρι

σε συζυγία βλακώδη ο τελευταίος

βραβεύεται βεβαίως.

I.

Ως κανόνας γράφω αργά την εξαίρεσή μου

κι ως θρησκεία εγκυμονώ χρόνια την αίρεσή μου.

`

*

II

ΚΑΒΑΦΙΚΟΝ-ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ

Έτοιμοι για:

«Θερμοπύλες» (στα λόγια),

«Ιθάκες» (στα όνειρα),

«Βαρβάρους» (στα αλήθεια).

 `

*

ΙΙΙ

ΤΟ ΤΡΙΟΛΕΤΟ ΜΕ ΤΑ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ

Άραγε, πως είναι να μ’ αγγίζεις…

μια λεπτή γραμμή να μοιάζει η όψη σου,

μια λεπτή αστραπή ν’ αντιφεγγίζεις·

άραγε, πως είναι να μ’ αγγίζεις,

πως είναι πάνω μου να γυρίζεις

μόνο τη μια, τη μια απ’ τις όψεις σου·

άραγε, πως είναι να μ’ αγγίζεις

με τη μόνη και γυμνή κόψη σου;…

(Το Κάποτε στο Μέλλον)

Ήτανε κάποτε ένα βεγγαλικό
αιώνες που αναμάσαγε
στον ίδιο πυρωμένο ουρανό
την ίδια αστραπιαία ιστορία

***

Πάντα ερχόμουν από την Ανατολή
Πάντα καιγόμουν γρήγορα
Πάντα ξεθύμαινα στη Δύση

Μα ετούτη τη φορά είναι ανάγκη να καώ αργά
Είναι ανάγκη ξένα καύσιμα να χρησιμοποιήσω

***

Παράξενη ράτσα
μέρες που βαστά χωρίς νερό
Κράσεις γερές
Μέσα σε πλέγματα ηλιακά
οντότητες φειδωλές
Εύρωστη ύλη
που ανακυκλώνεται σε μετρημένες δόσεις
Το καραβάνι μου