Σαν πρόλογο…

Τα ποιήματα ξυπνάνε τη νύχτα απ΄ την λήθη·
απεγνωσμένα ζητούν αποδέκτη
να τα αποτυπώσει, να τα απελευθερώσει…
Ανοίγω το παράθυρο να φέγγουν τ΄αστέρια·
απεκδύονται οι λέξεις
τις αλλοτριωμένες σημασίες,
τις παραποιημένες έννοιες
που χείλη ασεβή φόρεσαν βίαια πάνω τους,
για να διαπομπεύσουν την αλήθεια.
Γυμνές, ελεύθερες, αληθινές οι λέξεις,
κάτω από τ΄αστέρια,
ποιούν ζωή…

Έφυγε από τη ζωή το Σάββατο, σε ηλικία 73 ετών, ο Κύπριος λογοτέχνης και μελετητής Λεύκιος Ζαφειρίου, τιμημένος μεταξύ άλλων με κρατικά βραβεία αλλά και με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. 

Πότε αρχίσατε να γράφετε; Επηρέασε εσάς και τα αδέλφια σας ποιητές (Μιχάλης Ζαφείρης και Φροσούλα Κολοσιάτου) η παρουσία της μητέρας σας ποιήτριας Νεφέλης (Μαρούλα Γεωργιάδου-Ζαφείρη);

Άρχισα να γράφω στίχους, τρόπος του λέγειν, από την Α΄ τάξη του Γυμνασίου. Στίχους δημοσίευσα σε κυπριακές εφημερίδες και περιοδικά. Επίσης στίχοι μεταδόθηκαν από την εκπομπή Λογοτεχνικό Βήμα του ΡΙΚ της οποίας την επιμέλεια είχε ο Κώστας Μόντης. Το 1969 κυκλοφόρησε η Ανθολογία Νέων Κυπρίων Ποιητών με συνεργασίες αυτής της εκπομπής. Όταν κυκλοφόρησε ήμουν φοιτητής στην Αθήνα και ένας θείος μου με επιστολή του με ενημέρωσε ότι περιελάμβανε και δικούς μου στίχους και πως και η μητέρα μου είχε δημοσιεύσει ποιήματα. Πολύ αργότερα όταν επέστρεψα στην Κύπρο πήγαινα για αρκετό καιρό στο γραφείο ενός γνωστού μου δημοσιογράφου και αντέγραφα σε δημοσιογραφικό χαρτί τα ποιήματά της τα οποία δημοσίευε με το ψευδώνυμο Νεφέλη. Δεν ολοκλήρωσα όμως την έρευνα. Αυτό το υλικό πολύ αργότερα το έδωσα στην κ. Μαρία Πυλιώτου η οποία έγραψε ένα κείμενο για τη μητέρα μου το οποίο διαβάστηκε σε τιμητική εκδήλωση της ΠΟΓΟ στις 7 Μαρτίου 2019. Η κ. Πυλιώτου έγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο. Τότε έμαθε τη συγγενική σχέση μου με τη Νεφέλη της οποία παρακολουθούσε τα ποιήματά της χωρίς να γνωρίζει ότι είναι η μητέρα μου. Θυμάμαι τις αναφορές της στον Μπελογιάννη και ένα ποίημα για αυτόν το οποίο δεν εντόπισα τότε. Ακόμη θυμάμαι τους στίχους του Πωλ Ελυάρ που χρησιμοποίησε ως μότο σε ένα ποίημά της. Ακόμη και μια σύντομη αποτίμηση της λογοτεχνικής παραγωγής στις αρχές της δεκαετίας 1950. Τον Δεκέμβριο του 1950 δημοσίευσε στην εφημερίδα Νέος Δημοκράτης το ποίημα Χαιρετισμός στο Α΄ Παγκύπριο Συνέδριο Γυναικών. ‘’Να γίνω κι εγώ ποιήτρια σαν τη Νεφέλη, το εφηβικό μου όνειρο’’ ανέφερε η κ. Πυλιώτου.

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ

Ερμητικά
περίκλειστοι
από τα εγκόσμια

Απόμακροι
από ζωντανές ομιλίες
και εικόνες

Κι ανάμεσά τους
η απόσταση
που κάθε μέρα επινοούσε
διαφορετικά μαρτύρια προσέγγισης

Μόνη τους παρηγορία
ανάσα λαχτάρας
όταν οι πένες τους

Που μέσα από μια μυστηριακή αλληλογραφία

Ερωτοτροπούσαν.

Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ

Παθιασμένη εισπνοή
καυτή ανάσα
προσδοκίας

Η επιθυμία

Ο οικείος ξενιστής
του πάθους
και της προσμονής

Καθηλώνει τη σκέψη
οδηγώντας το συναίσθημα
στην παραφορά.

Με τα ψιχία τρέφεται
μιας απατηλής ανταπόδοσης
του χρόνου

Οι οδυνηρές παρακλήσεις
δεν τη συγκινούν
ώστε να γίνει πράξη

Η χορηγία των ονείρων της
είναι η ευεργετική ομηρία
των ονειροπόλων

Τιμωρεί την υπαναχώρηση
με το ισόβιο άλγος
του ανεκπλήρωτου

Κάποιες ευαίσθητες επιθυμίες
αυτοκτονούν

αφού πρώτα ασπαστούν
με κατάνυξη

Το ιερό λείψανο της ελπίδας.

ΦΙΛΟΣΟΦίΑ

φέγγει σαν αυγουστιάτικο υποκοριστικό

στην παγωμένη προσωπίδα της νύχτας

μες στην πολλή σεμνότητα γλυκιά αλαζονική

ατσάλινη στο φυλλορρόημα της

καπνίζει τις βεβαιότητες του ψύχους

τα λεξικά του ξαστερώματος πλουτίζει με τις στάχτες της

θεσιθηρεί στο σκότος των ελλείψεων μας

αποσπερίτης στην αγρύπνια του ροδόδεντρου

και οδυρμός του απότιστου πλατάνου

πάλλει σαν επικείμενη ευτυχία στο κάθε μας δευτερόλεπτο

μα η ώρα της ποτέ

δεν έρχεται ποτέ

οι άνεμοι την ακολουθούνε δουλικά

η άπνοια μας την υμνεί και μας αποσυνθέτει

το ρήμα νικώ δεν το τραγούδησε ποτέ

ο χρόνος της ενεστώτας επιφυλακτικός

μέλλοντας αβίωτος ο δικός μας

Το αναλφάβητο

Σε μετρημένα αντίτυπα
σε ξόδεψα
σε ανθρώπους δα
να σε νογούν τα ράφια

ατσάκιστη πήγες

στου μυαλού μου
γύρνα τώρα
τα σκονισμένα ράφια
σε αποθήκες
υπόγειες σκοτεινές
με τους αφθονούντες

για ύστατη φορά

άλλο δεν έχει
ανθρώπων έργο
απάνθρωπο
εν οίδα ότι ουδέν οίδα

και καταχωρήθηκες

ανάμεσα
αδιάβαστη
στριμωγμένη

στα ψηλά τα σκονισμένα
που ούτε ο Θεός τα βλέπει ράφια.

The Channel Gardens

Αγράμματό μου ψέμα
σε πούλησα
για πλατίνα αλήθεια
σε λιανεμπόρια φτωχικά
πρώτη φιγούρα σε μαγαζιά
πρώτο μεγάλο ψέμα

όσο όσο σε αγόρασαν
πλανόδιοι επιτήδειοι
αγύρτες κλέφτες ηλίθιοι
σε μοσχοπούλησα
χρυσάφισα καλά λεφτά
ψέμα στο ψέμα
ολόδικό μου κέρδος

μούδιασα ύστερα
με τόσο ανερυθρίαστο ψέμα

τόσο ευώδης η δυσκολία
να έχεις τριαντάφυλλα
στον κήπο
να μην μπορείς όμως
τριαντάφυλλα να δρέψεις.