ΦΙΛΟΣΟΦίΑ
φέγγει σαν αυγουστιάτικο υποκοριστικό
στην παγωμένη προσωπίδα της νύχτας
μες στην πολλή σεμνότητα γλυκιά αλαζονική
ατσάλινη στο φυλλορρόημα της
καπνίζει τις βεβαιότητες του ψύχους
τα λεξικά του ξαστερώματος πλουτίζει με τις στάχτες της
θεσιθηρεί στο σκότος των ελλείψεων μας
αποσπερίτης στην αγρύπνια του ροδόδεντρου
και οδυρμός του απότιστου πλατάνου
πάλλει σαν επικείμενη ευτυχία στο κάθε μας δευτερόλεπτο
μα η ώρα της ποτέ
δεν έρχεται ποτέ
οι άνεμοι την ακολουθούνε δουλικά
η άπνοια μας την υμνεί και μας αποσυνθέτει
το ρήμα νικώ δεν το τραγούδησε ποτέ
ο χρόνος της ενεστώτας επιφυλακτικός
μέλλοντας αβίωτος ο δικός μας
*
ΦΙΛΟΣΤΟΡΓίΑ
εσωστρεφής σαν ιδέα
που τη σκεπάζουν φύλλα που αδυνατεί να δει
στα όρια της ύπαρξης
με ξεκλειδώνει ευωδία
Χριστουγεννιάτικων Ψαλμών
ἀκολουθήσωμεν λοιπὸν ἔνθα ὁδεύει ὁ ἀστήρ
κι ωστόσο
σαν έρημος θερμαίνομαι και ψύχομαι
σε τούτο το έρημο στα σύνορα χωριό
βασιλικέ
σ’ αγάπησα βαθιά
πρώτε ορίζοντα στο παραθύρι
των παιδικών μου χρόνων
κι όταν από τη μέθη σου βγήκα
και είδα πως ήμουν ακόμη ζωντανός
σπόρος σου γίνηκα πιστός
τρελός πολλαπλασιασμός
βασιλικέ
σε κουβάλησε η μνήμη της αφής
πέρα από αυτό που θα μπορούσε να αντέξει
και γίνηκα ο ξένος
που αγαπούσε να μισεί η πολιτεία
που δεν αγαπούσε ούτε τα παιδιά της
και γίνηκα το τελευταίο κελάηδημα
του σκοτωμένου αηδονιού
αντίφωνο που κελαρύζει
στα χέρσα της μνησικακίας
ίσκιος
που όπου κι αν τον χτυπήσει
θρήνος της μνήμης
μελωδεί
στην οψιμάθεια που γίνηκε η αγάπη
χιόνι ολόθυμο είμαι και χιόνι σκωπτικό
από το τελευταίο μου κάρβουνο
που αρνείται
αρνείται πεισματικά να σβήσει.
*
ΦΙΛΟΠΑΤΡίΑ
Καρούζος μέχρι το τελευταίο μυστικό
χαμόμηλο στης όρασης το θάμπος
μια χούφτα χώμα φυλαχτό
μια μοναξιά σημαία
καθρέφτη μου φεγγάρι πρωινό
από το κρύσταλλο σου έφτιαξα αυλό
και είναι δωρεάν για όλους η ομορφιά
και ο έρωτας εντρύφημα
ρεμάτων και χειμάρρων
φεγγάρι που τη νύχτα πίνεις
και είναι το παν μαζί σου να μιλώ
πέλαγος ο κόμπος στο λαιμό
κύμα βουνό το λίγο σου
το κάτι σου το όλον
πατρίδα
λατρεμένη των γκρεμών
και αυλή ασβεστωμένη
φεγγοβολά στους τοίχους σου
μες στο λουλάκι η λέξη χαρμολύπη
που απ’ τα σπλάχνα σου γεννήθηκε
για να γεννιέσαι εσύ
από τα ηλεκτρικά της τρίσβαθα της
κάθε μέρα
Καρούζος
σε κάθε δάκρυ σου γλυκό
που είναι
το κάθε πικρό μου γέλιο
το φιλί μας
