Νοshεί το συκώτι, η σπλήνα γεννά ίκτερο.

Το μάτι πνίγεται shεαπόνερα.

Ο ήλιος, σε πρόκα κρεμαshμένος,

πολλαπλασιάζει τη δυστυχία.

Τα παιδία παίζει shτα λερά δρομάκια.

Τα γόνατα κρατούν γερά.

Γεμίζουν λάshπες τα κουβαδάκια.

Θαρρείsh πως ξεκινά μια νέα Ανθρωπογονία.

Η Ονειροπόληση

Διατίθεται από την αναπαλαίωση παλαιότερη
η ονειροπόληση
παραγνωρισμένη επικονίαση εαυτού
εφικτή κατά προτίμηση στο αναπάντητο
πυροβολώντας γεγονότα
παραλλάσσοντας αοριστίες
σέρνοντας το μενταγιόν των ιδεών σε σταματημένες φερεγγυότητες
διχως αγκαλιάσματα στο ανώφελο
-η υπηκοότητα της βούλησης εν απωλεία-
ενα σκέρτσο άγνωστων νυγμών που καταλαβαίνει τον εαυτό του
ένα μοτίβο για τη μνήμη
μια μπλόφα στην πίεση του κόσμου…
Ποιός θα μας πάρει είδηση
όταν βρέχουμε πραγματικότητα?
Κι ύστερα καθηλωτικά ολόσωμη σαν σημείωμα
η ζωή.

Αμ δεν αλλάζει στάση το χειροπιαστό καλέ μου!

Ἀδιόρατη λεπτότητα ἡ ἐπανάληψη καθὼς κρατᾶ

τὸ νῆμα ἀπὸ τὰ νῦν στὰ νηπενθῆ τοῦ ἄλλου αἰώνα,

ὅταν σὲ κόσκινο ἄβατο κοσκινίζει φύρδην τὰ πρωινὰ

τῶν οἱονεὶ Μαΐων σου, μπὰς καὶ ξελαγαρίσει ἐκεῖνο

ποὺ ἐπανερχόμενον ἐλπίζεις πὼς

παρ΄ ὀλίγον… θὰ συμβεῖ.

Εὐτυχῶς κάποτε ποὺ ἐπαναλαμβανόμενη ὑποτροπιάζει

ἀγρίως ἡ ἀναμονὴ καὶ τότε, κάθε φορὰ τότε, πνευστὴ

ἡ Ἄνοιξη ἑνὸς Ὀτορίνο, καθὼς ἐπικυρώνει ἀμεταθέτως

τὸν Μποτιτσέλι της, εἰσέρχεται ἀπνευστὶ ἀποθεώνουσα

τὰ χρώματα χωρὶς παλέτα στὰ πλῆκτρα ἑνὸς Μέντελσον

ἐνῶ ἐδώδιμός της ὁ Στραβίνσκυ, ἀπὸ κάποια ἄποψη πάντοτε

παράφωνος, ἐπιμελῶς θὰ ὑπογράφει στὸ πικρό της κουκούτσι,

κάλλος, στ΄ ἀλήθεια, ἀμήχανον καὶ δύσπεπτον.

ΞΕΝΥΧΤΗΔΕΣ

Οι ξενύχτηδες περιδιαβαίνουνε τις σκέψεις τους
μέσα σε αίθουσες καπνού
ωσάν στρόβιλοι από μαύρα ψήγματα καψαλισμένο χαρτί
ανυψώνονται σε αναζήτηση των αποδέλοιπων δαιμόνων
σε μαγισσών συνάθροιση
Στης νύχτας τις μικρές τις ώρες οι ξενύχτηδες
ακόμα σκέφτονται πώς πέρασαν τις μέρες τους
πώς χάσαν την καρδιά τους
από τον έναν διάδρομο αναμονής στον άλλον
για να διαβάζουνε βιβλία κι έγγραφα
όσο αναμένανε να ανάψουνε κι άλλο τσιγάρο
να κάψουνε κι άλλο ένα γράμμα ερωτικό
που δίχως παραλήπτη
κιτρινισμένο ξέπεσε σε κάποιο βάθος συρταριού
Γιατί οι ξενύχτηδες δεν έχουν νόμους
δεν έχουν χρόνους και σταθμά τα νυχτοπούλια
κλείνουν τις μηχανές και αναπαύονται
μονάχοι συλλογίζονται
δεν έχουνε αισθήματα
αλλά αναμνηστικές φωτογραφίες μόνο
που να τους συντροφεύουν, καπνό και δαίμονες
Συνομιλούν με το σκοτάδι και δεν σκιάζονται
βολεύονται μες στην ακινησία του
ανησυχίες ξετυλίγουν και ανεπάρκειες
γεμάτες σκέψεις σαν αεικίνητα κουτάβια
Δεν έχουν χώρα οι ξενύχτηδες ούτε πατέρα κι αδερφό
μόνο απ’ τα χέρια τους να κρατηθούν μπορούν και όσο αντέξουν
κι όλο αναπαύονται μες στο ημίφως
μες στη σιωπή της νύχτας
δυνάμεις ζητάνε στα τσιγάρα
με τον καπνό τους νέα δαιμόνια στήνουν
που όλο αναστενάζουνε
Οι ξενύχτηδες δεν διαβάζουνε ρολόγια
μόνη τη νύχτα κοιτάν βαθιά μέσα στα μάτια
κι έτσι καταλαβαίνουν

Το πέρασμα, Κωνσταντίνος Βολανάκης

Με τα γόνατα κλειδωμέναστο πηγούνι,

έλεγες από πάθη ελεύθερος πια,

σκυφτός,

στο σβέρκο αόρατο βάρος οι ενοχές,

άλλες μικρές, πταίσματα,

κι άλλες τρικάταρτες,

μα σαν σήκωνε το βλέμμα στα κάδρα

αυτά που ήταν κρεμασμένα στους τοίχους,

όλα φερμένα από τα μπάρκα του,

μια παράξενη ανυπομονησία τον κατάτρεχε

καθώς ένιωθε να γεύεται ξανά και ξανά

με την ίδια λαχτάρα

μια ευτυχία που θεωρούσε χαμένη,

την ευτυχία πού έχει το ταξίδι,

ένα πέρασμα, όταν η σκέψη αρμέγει ουρανό

και η νιότη όνειρα.