Το άδειο τίποτα

Το ακούω έξω να θροΐζει,

η κολλαριστή άσπρη μέρα

με τις δαντελένιες πεταλούδες

ξηλώνεται με βία,

τα ζευγάρια στους δρόμους μονά,

στο κεφάλι χαρτοσακούλες,

τα μάτια σκοτάδι.

Το ακούω μέσα στο δωμάτιο

βήχει, ασθμαίνει, καθώς

σέρνει το κουτσό του ποδάρι.

Ο γύρος του κόσμου

τελείωσε άδοξα για μας

τα μπαλόνια του αερόστατου ξεφούσκωσαν

το στοίχημα χάθηκε

η Λέσχη μας απέβαλε

φτάνουμε πάντα ένα λεπτό αργότερα

ή νωρίτερα

σε κάθε ραντεβού μας.

Κι έτσι το μόνο που μένει πια

είσαι εσύ

στοργικό

ευσπλαχνικό,

παχύρρευστο,

άδειο τίποτα που μας ρουφάς.

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 90

Για έκδοση μετά θάνατον αρ. 13

Στα βάθη της νύχτας ονειρεύτηκε αρετές υψηλότερες,
αποδεσμεύσεις, και πρόσωπα αγαπημένα,
σαν κι αυτά που τώρα τραγουδά πριν το ξημέρωμα.
Εύκολο δεν ήταν, μαθημένος σʼ αυτά τα πράγματα,
να εγκαταλείψει τον παλαιό κόσμο, αλλά προσπάθησε•
αιωνία η μνήμη, ρίξε ένα καλό κλάμα.

Συχωρεμένος να ʽναι ο Ράνταλλ, που οι αυτοβασανισμοί σου
ούτε μιας στιγμής τα καλά δεν θα του φέρουν πίσω, συχωρεμένος να ʽναι:
τώρα πια είναι μακαρίτης.
Ο πανικός έσβησε και καθώς ο πανικός έσβηνε
έσβησε και ο παλιός μου φίλος. Τραβάω για τη δύση
κι εγώ, κι εγώ, με κάποιον τρόπο.

Στις αίθουσες του τέλους θα ανταμώσουμε ξανά
θα του πω Ράνταλλ, θα μου πει Ερωτιάρη
και όλα θα είναι σαν και πρώτα
σαν τότε που αναζητούσαμε, ανάμεσα στα αγαπημένα πρόσωπα,
θέση περίοπτη και δεν μας ήταν αρκετό
θέλαμε κάτι παραπάνω.

Το ισπανικό κείμενο και η φωνή του ποιητή εδώ: http://www.palabravirtual.com/index.php?ir=ver_voz1.php&wid=318&p=Jos%E9%20Hierro&t=R%E9quiem&o=Jos%E9%20Hierro

Ο Μανουέλ ντελ Ρίο, καταγωγή:
Ισπανία, απεβίωσε το Σάββατο
11 Μαϊου , συνεπεία ενός
δυστυχήματος. Η σορρός του
κείται στο D´Agostino
Funeral Home. Haskell. New Jersey.
Θα γίνει ασματική λειτουργία
στις 9,30, στο St. Francis.

Είναι μια ιστορία που αρχίζει
με ήλιο και πέτρα, και που τελειώνει
σ’ ενα τραπέζι, στο D´Agostino,
με λουλούδια και κεριά ηλεκτρικά.
Είναι μια ιστορία που αρχίζει
σε μιαν ακτή του Ατλαντικού.
Συνεχίζεται σε μια καμπίνα
τρίτης, πάνω στα κύματα
-πάνω στα σύννεφα- στις βυθισμένες
γαίες κατά τον Πλάτωνα.
Και βρίσκει στην Αμερική το τέλος της
μ’ ένα γερανό, μια κλινική,
μ’ ένα αγγελτήριο μια λειτουργία
ασματική στην εκκλησία St. Francis.

ΕΡΑΣΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ, ΚΙ ΩΣΤΟΣΟ ΕΠΙΜΕΝΕΙ Νʼ ΑΓΑΠΑ

Τί ράθυμα ποδάρια! Και τί βήμα αργό! Αχ, πόση
μου φέρνει μαύρη βλάβη ο Θάνατος – ποτέ δε σώνει!
Ο δρόμος μου στο οικείο ψέμα μέσα μεγαλώνει·
με μένα σκανδαλίζονται όλοι οπού ʼχει χαντακώσει!

Τα μάτια μου άγνοια φανερώνουν – τόση και άλλη τόση:
παραπλανούν τις αυταπάτες που με κάνουν σκόνη
και κρύβουνε τα χρόνια που αγόγγυστα σηκώνει
η ράχη μου, κρατώντας τις αισθήσεις μου εν υπνώσει.

Στον κόσμο αφίχθηκα, της μάνας μου έχοντας αφήσει
τη φυλακή· μα ιδού, στο μνήμα από έρωτα σιμώνω:
οι φλόγες του μες στην κοιλιά τους μʼ έχουν φυλακίσει.

Στα χρονικά όρια, που μου βάζει ο Θάνατος, θα λυώνω
φλεγόμενος: το πιο μικρό τρανό θε νʼ αβγατίσει,
κι εγώ για πάντα θα πεθαίνω στης φωτιάς τον πόνο.

ΜΠΡΟΣΤΑ Σ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΑΛΜΠΟΥΜ

Γυρίζεις πάντοτε, μελαγχολία,
Ώ, γλυκύτητα της μοναχικής ψυχής.
Διάπυρη οδεύει προς το τέλος της η χρυσαφένια μέρα .

Με ταπεινότητα λυγίζει στον πόνο ο υπομονετικός,
Βγάζοντας ήχους αρμονίας και τρυφερής παραφροσύνης
Κοίτα! Σκοτεινιάζει κιόλας

Ξαναγυρίζει η νύχτα και κάτι θνητό παραπονιέται
Και κάποιο άλλο πάσχει μαζί του
Τρέμοντας κάτω από τα φθινοπωρινά αστέρια
Το κεφάλι σκύβει βαθύτερα χρόνο με το χρόνο.

ΑΣΜΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστές
Οι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,
Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.

Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. Τα
Στρογγυλά μάτια
Αντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικου
Δειλινού,
Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούς
Στο πράσινο,
Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτι
ενός αγέννητου μέσα από σκοτεινά χωριά προς καλοκαίρια μοναχικά.
Και από ξέθωρη γαλανότητα, ξέπνοο προβάλλει πότε-πότε ένα σώμα.

Το κίτρινο σιτάρι θροίζει ανάλαφρα στο χωράφι.
Σκληρή είναι η ζωή και ατσάλινο δρεπάνι
Κραδαίνει ο γεωργός,
Μεγάλα δοκάρια συνταιριάζει ο μαραγκός.

Το φθινόπωρο βάφονται πορφυρές οι φυλλωσιές· το
Μοναστικό πνεύμα
Περιδιαβαίνει ημέρες ιλαρές· το σταφύλι ωριμάζει
Και γιορτινός άνεμος φυσάει στις αυλές.
Γλυκύτερα ευωδιάζουν οι κιτρινισμένοι καρποί· σιγανό είναι το γέλιο
Του μακάριου, μουσική και χορός
Στα σκιερά καπηλειά·
Βήμα και σιωπή του πεθαμένου αγοριού στου κήπου το θαμπόφωτο.