Είναι φορές που δεν τολμώ να σηκώσω
ένα
δάκ
ρ
υ

Έλεγα κάποτε θα βρω τα διαστήματα των πράξεων
τις κρυφές αντιστοιχίες των λέξεων
το χώμα θα σκάψω ως το πρώτο απολίθωμα του ήλιου
θα οργώσω το χιόνι μέχρι νʼ ανθίσει
η τελευταία βουνοπλαγιά
και τυφλός απʼ τον χρόνο παρέα θα ζήσω
με πρόσωπα αγαπημένα.
Σχεδόν τα κατάφερνα
αν δεν ήταν πάντα αυτή η μικρή ανησυχία
κάτω απʼ τον έλατο-
πιο σοφός κι απʼ τους ποιητές των αιώνων
νʼ αφουγκράζεται τις εποχές.
Τότε κινούσα πάλι για τον σκοπό
που με κρατά ζωντανό
σʼ ένα καταμεσήμερο άγγιγμα της φτέρης
μακριά απʼ τις φλύαρες πόλεις
και τη μικροπρέπεια των ανθρώπων
περπατούσα μέρες και νύχτες
μέσα σε σύννεφα
πάνω σε βράχια και πάγους
πότε στα τέσσερα πότε γλιστρούσα
και σχεδόν τα κατάφερνα
αν δεν ήταν πάντα αυτή η επιστροφή
στο ασφαλές αδιέξοδο της πόλης
να με κάνει πάλι να ψάχνω
μια γκρίζα γραμμή στον ορίζοντα
σε δρόμους από δέρμα βουνών
που κατρακυλά σε ρυάκια.

Ανάκριση

Φύτρωσε μέσα στο κρεβάτι μου ένα φως
και σας ρωτώ πώς να το σβήσω, πώς.
Ρίχνω νερό, ρίχνω κουβέρτες μα δεν σβήνει
είναι ένα μάτι που με τρώει.

Φύτρωσε μέσα στο κρεβάτι μου ένα φως
και εγώ στους δρόμους τριγυρίζω συνεχώς
γεμάτος τρόμο κι αγωνία που δεν σβήνει
δεν ξαναπάω στο κρεβάτι με το φως να μ’ ανακρίνει
δεν ξαναπάω στο κρεβάτι με τ’ απαίσιό του το μάτι.

Φύτρωσε μέσα στο κρεβάτι μου ένα φως
κι όλο μου λέει πες μου, λέγε πώς.
Τραβάει τις ρίζες απ’ τις σκέψεις και φωνάζω
γονατιστός κι εξαντλημένος το κοιτάζω.
Δεν τον αντέχω, δεν αντέχω πια τον πόνο
κι ένα προς ένα φανερώνω κάθε πόνο.

Τέλειωσε η ανάμνηση κι ετούτη τη βραδιά
κι εγώ σωρός στου δωματίου τη γωνιά
βλέπω τα θύματα να με κοιτούν θλιμμένα
με βήμα αργό να με κυκλώνουν
και να δείχνουν προς εμένα
και δεν μπορώ να τους κοιτάζω, δεν μπορώ
γιατί είναι ολόιδιοι εγώ.

(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)

[Από το προσωπικό αρχείο του Μάνου Ελευθερίου]

Κώστας Μίχος, «644 Τ.Τ.Π.- Αύγουστος ’62 ( παρά την Ελληνο- Γοιυγκ. μεθόριον)»

( Του Γιώργου Τσιρόγκα)

Το τραίνο των 12, το AUSTRIA’ EXPRESS θαρρώ,
σφύριζε… μιά, δυό, τρεις, ίσως τέσσαρες φορές μέσα στη νύχτα…
όταν έμπαινε στο θάλαμο ο “Γραφεύς της ημερισίας Διαταγής”
-Σέρνοντας μιαν απορία…
κάτι…
σαν αποτυχημένο “Επ’ ώμου”
ή τραγούδι.

Ο ” Γραφεύς της Ημερισίας Διαταγής”
με τα βαρειά βλέφαρα
και τα εικοσιτρία χρόνια.
Με το πακέτο των τσιγάρων στο χέρι
…σαν πρόφαση
ή αιτιολογικό αιτήσεως.

Ο Γραφεύς της Ημερισίας Διαταγής
με παγωμένο το χαμόγελο στα χείλη,
και το πεντακάθαρο,
το “αστράπτον”, το “τέλειον” όπλο,
(όπως έλεγε ο λοχαγός…)
-Σαρκαστικό προσωπείο στην αδιακρισία μας-

…( Κείνη την εποχή η μανία του Βαρδάρη έδιωχνε τα σύννεφα.
Κι ήταν ακόμη Αύγουστος μήνας…)

(… Ο Αύγουστος του Γραφέα της Ημερισίας Διαταγής
έλεγαν οι φιλολογίζοντες του 644 Τ. Τ. Π.)

*

Πάλι βρέχει
αιώνες τώρα,
στέλνει απουσίες
να γλύψουνε το χώμα,
να μοσχομυρίσει
η γυαλάδα τ΄ουρανού.
Βγήκα στο δρόμο
όρθιος λυγμός
να με προσέξεις,
μα εσύ με κέρασες
τις μνήμες :
μια σταγόνα ο έρωτας ,
μια κι ο θάνατος ,
που μοιάζει αδελφός ,
μια και η ελπίδα ,
που ξέχασε να με γυρέψει ,
μια σταγόνα έγινα κι εγώ
κι έτσι με νίκησες.
Ήθελα απλώς να σε φιλήσω
να γίνω θέμα
στο νερό ….

*

Το έργο παρουσιάζεται σήμερα στο Ηρώδειο σε ενορχήστρωση Θάνου Μικρούτσικου. Ερμηνεύουν η Μαρία Φαραντούρη και ο Κώστας Θωμαίδης.

Περισσότερα για την ιστορία του έργου εδώ: http://www.musicpaper.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2166&catid=38&Itemid=23

 Ι

Καθώς το παιδί, που σημαδεύεται απ’ την πρώτη γνώση της μοναξιάς,

ο καιρός κι η απαντοχή θα κάνουνε συντρίμμια την καρδιά μου

και θα ‘χω χάσει για πάντα τους δρόμους, τους δρόμους μου,

σα θα μ’ αφήσουνε να βγω από δω.

Θα γυρίζω γυρεύοντάς σε παντού,

στα ισοπεδωμένα τοπία,

στα κομματάκια εκείνου του καθρέφτη,

στις σπαταλημένες ματιές,

να βρω ξανά το πρόσωπό σου,την καρδιά μου γυρεύοντας

και θα μιλώ και θα μιλώ τη γλώσσα,

που ήταν κάποτε δική μας,

που ήταν κάποτε το μόνο δικό μας που μας είχε απομείνει

μέσα στους ίσκιους των νεκρών χρωμάτων

των νεκρών εικόνων

όταν οι νύχτες μας ήταν απλά επεισόδια

της μεγάλης νύχτας που άρχισε πριν -πόσον καιρό;

Πώς να μετρήσω τον καιρό εδώ μέσα,

τις σεληνιακές σου διαλείψεις,

τ’ αστρικά σου πηδήματα.

Πώς να μετρήσω την πορεία μου τεθλασμένη,

την απρόβλεπτη τροχιά της απουσίας σου,

μέσα σε τούτο το αμείλικτο διαστημόπλοιο,

μες στην καρδιά της πόλης που ήταν κάποτε δική μου

και τώρα την διαγουμίζουνε τα τανκς;

Εφτάπυλο το χάος,

στεγανό πολιορκημένο μέσα κι έξω από το φόβο με τα χίλια πρόσωπα.

Οι φωνέςτων ανιάτων κοπάζουν κάθε αράδυ στις πεντέμισι.

Οι σειρήνες λεηλατούν κάθε βράδυ τη σιωπή.

Οι κοιμισμένοι κάθε βράδυ ανεξιχνίαστοι νεκροί.

Και πάλι, πάντα πού είναι τα χέρια σου;

Η φωνή σου πού;

Θ’ αντέξουν και απόψε τα τοιχώματα; Ή θα χιμήξει το σκοτάδι;

Πώς να μετρήσω;