*
Πάλι βρέχει
αιώνες τώρα,
στέλνει απουσίες
να γλύψουνε το χώμα,
να μοσχομυρίσει
η γυαλάδα τ΄ουρανού.
Βγήκα στο δρόμο
όρθιος λυγμός
να με προσέξεις,
μα εσύ με κέρασες
τις μνήμες :
μια σταγόνα ο έρωτας ,
μια κι ο θάνατος ,
που μοιάζει αδελφός ,
μια και η ελπίδα ,
που ξέχασε να με γυρέψει ,
μια σταγόνα έγινα κι εγώ
κι έτσι με νίκησες.
Ήθελα απλώς να σε φιλήσω
να γίνω θέμα
στο νερό ….
*
Πώς να σηκώσω αυτό
το βάρος-
όλη τη γή
πάνω στο στήθος
να κρέμεται.
Η εικόνα μιας ζωής
σε πάλη,
καταγραφή
της ωραιότητας.
Μιας αγωνίας
να τρέξουμε
τον κόσμο μας
ωσάν αθάνατοι ….
Έτσι προχώρησε
το θαύμα
με τολμηρούς
να αστειεύονται
στη λύπη …
*
Περιμένω
δεν ξέρω τι,
ν΄αλλάξουν τα σύνορα
του χθές ,
να βρώ καινούργια
πατρίδα ,
να ασπαστώ
μια καθαρή θάλασσα ,
να μισήσω
μια ασήμαντη ζωή
που με θεριεύει .
Ισως
μιά ιδέα
της ανθρωπότητας
που να χωράει
το μάταιο θόρυβο
της ύπαρξης.
Να΄ναι ο έρωτας
μονάχα αυτός
ησυχαστήριο
του γελοίου
σκέφτηκα
και έκλεισα την πόρτα.
*
Zώ κι εγώ
σ΄ αυτή την πόλη
πάει καιρός
κυκλοφορώ
διάφανη
κανείς δεν βλέπει
τη γεωμετρία
μιάς σχεδίας.
Κάθε πρωί
ανασηκώνω
το θρίαμβο
να υπάρχεις
μετά απο
τόσες δολοφονίες
ιδεών.
Αόρατη
σχεδιάζω τον κόσμο
που θα ζήσω
χωρίς νεκρούς
ηγέτες.
*
Αφήνω
την πόρτα ανοιχτή
να μπαίνει λίγο λίγο
φεγγαράδα.
Συνήθως ψάχνει
την καρδιά
να πελαγοδρομήσει.
Της βάζω δύσκολα
πρώτα της δίνω το βλέμμα
της βροχής,
μετά τακτοποιεί
τη μοναξιά
κάτω απ΄το δέρμα.
Μα ένα βράδυ
ενώθηκα μαζίτης …
Μοιάζουμε
με ξεχασμένο χάραμα
απο τότε
βαρυποινίτες.
*
Κι όταν πεθάνουμε
δεν θα΄χει άλλο πόνο
δεν θα΄ χει και μολύβι
να σου γράψω όνειρα.
Θα κλαίς σε άδεια χέρια
και την ελπίδα θα ξεράνεις
σε παλιό ανθοδοχείο.
Θα αγαπάς το χώμα
έτσι καρτερικά
θα το φιλάς και μια σιωπή
θα είναι το φαί σου.
Σφίξε με πάνω σου.
Μια σφαίρα είμαι
στο στόμα σου καιρό,
όρκος στις πλάτες σου.
Μη σταματάς-ο χρόνος
δεν ζεί στον έρωτα
τον καταπίνει η παραίσθηση.
*
Ακούγοντας στράους
ξεπλένω την αυλή
και με θυμάρι
νιώθω τη νύχτα
να παραμιλά
στην ησυχία μου
κάθεται πανσέληνος
νομίζει πώς θα λιώσω
τα φωνήεντα
πόσο φεγγάρι να βάλεις
στο χαρτί
ασήμαντος θα παραμείνεις
μισό φανάρι είσαι και συ
*
Μη σταματάς να υπάρχεις
έστω σαν όμικρον
μια μολυβιά στο σύμπαν
ανάσα που σε χρέωσα
με έρωτα
Μη σταματάς να υπάρχεις
είσαι ο λόγος που ζούν
οι ορχιδέες στον ύπνο
αυτός που με στεφάνωσε
στο όνειρο
απών
Σε λογαριάζω στα χαμένα
χρόνια και δεν μεγαλώνω
πιά
Χρυσα συμπολιτισα,τι να πω που δεν σου το ειπα ηδη
δια ζωσης….δεν θα σου πω συμβατικα συγχαρητηρια,δεν εχουν νοημα ,ουτε τα χρειαζεσαι ,μονο πως η ποιηση σου γινεται ολοκαι πιο στοχαστικη με ηρεμα φλεγομενη μελαγχολια…
Κυρία Αλεξίου , η ποίησή σας ,κινούμενη στο δρόμο ενός εκφραστικού μινιμαλισμού ,εντυπωσιάζει με την ικανότητά της να αντιστρέφει την εκφραστική δωρικότητα με το στοχαστικό βάθος . Κάθε σας λέξη , καταλαμβάνοντας πολλές φορές το ζωτικό χώρο ενός ολόκληρου στίχου , συγκεντρώνει μέσα της το αισθητικό και σημασιολογικό βάρος χιλιάδων άλλων υποψηφίων να εκφράσουν το ίδιο νόημα λέξεων. Πραγματικά ενδιαφέρουσα ποίηση ! Τζίνος Λαμπίρης
“Κάθε σας λέξη , καταλαμβάνοντας πολλές φορές το ζωτικό χώρο ενός ολόκληρου στίχου , συγκεντρώνει μέσα της το αισθητικό και σημασιολογικό βάρος χιλιάδων άλλων υποψηφίων να εκφράσουν το ίδιο νόημα λέξεων.”
Eιλικρινά κύριε Τζίνο είναι από τις πλέον “πρωτότυπες” διατύπωσεις σχολίου που θα μπορούσα να φανταστω..
Ασφαλώς και σωρός από υποψήφιες λέξεις στοιβάζονται κάθε φορά στην απόπειρα ανάδειξης της ποιητικής απόφασης του δημιουργού…Ποια η πρωτοτυπία της διαπίστωσης ώστε να χρήζει ιδαίτερης αναφοράς;
Και φυσικά μέγα λάθος θεωρώ το ότι μπορεί μια λεξη να συγκεντρώνει μέσα της καθώς λέτε αισθητικά και σημασιολογικά βάρη άλλων..
Η κάθε λέξη στην ποίηση, καταθέτει ένα ιδιωτικό εννοιολογικό περιεχόμενο ή απόχρωση, που είναι αδύνατον να μασκαρευτεί από την υποψία κάποιων άλλων δεδομένων μιας παραπλήσιας πιθανόν λέξης…
Και είναι αδύνατον γιατί μέχρι και το μήκος της λέξης ή η μουσική των γραμμάτων της, είναι κάτι το ανεπανάληπτο..
Σαν σχόλιο για την ποίηση της κυρίας Αλεξίου εγω θα κατέθετα τον παρακάτω στίχο της
“Μοιάζουμε
με ξεχασμένο χάραμα
απο τότε
βαρυποινίτες.”
λέγοντας ότι χρειάζεται γερή μαστοριά και ιδιαίτερη ποιητική ιδιοσυγκρασία για να “στηλώσεις” τόσο καλά ένα τέτοιο φθαρμένο ξημέρωμα, χτισμένο από βαρυποινίτες του κάποτε….
Προς Θεού , αγαπητέ Χωρολάτρη ,ουδέποτε εννόησα την ποίηση ως ένα διαγωνισμό λέξεων .Απλώς ήθελα να πω ότι μία μόνο λέξη στα ποιήματα της κυρίας Αλεξίου είναι σε τέτοιο βαθμό νοηματικά εξοπλισμένη ώστε να μη χρειάζονται άλλες για να γεννηθεί μέσα μας η αισθητική συγκίνηση. Δεν θεωρώ ότι αυτό συνιστά κανενός είδους πρωτοτυπία [και άλλοι το έχουν καταφέρει] ,αλλά από την άλλη αποτελεί επίτευγμα : “Να λιώνεις χιλιάδες τόνους γλωσσικό μετάλλευμα για μία λέξη” όπως έχει πει ο Μαγιακόφσκι . Συμφωνώ ωστόσο μαζί σας ότι πάντοτε οιαδήποτε κριτική αδυνατεί να περιγράψει ένα έργο καλύτερα από το ίδιο το έργο. Τζίνος Λαμπίρης
Σας ευχαριστώ όλους για την προσοχή και το ενδιαφέρον σας…
Δυνατά. Πολύ δυνατά…
Brava!!!
ωραία ποιήματα. κάθε ποίημα ένα αστέρι
κάθε αστέρι μιά νύχτα…