Μάιος

Απόγευμα Σαββάτου:
Σύννεφο γκρεμίζεται μπροστά
η ταραχή της πόλης.
Μα πώς φτάνουνε υπέροχα
με την κίνηση του αέρα
οι λεύκες σε οργασμό!

*

Οι Μπούκλες

Ω γλυκό μου όνειρο
Ω όνειρο με μπούκλες!
Τυχη θα ναι να μπορώ
Μακριά σου να αγαπώ
Το όνειρο, το σύννεφο, το νερό!

Oι βασικές πληροφορίες έχουν αντληθεί κατά βάση από το πεντάτομο έργο του ίδιου του Γ. Βαφόπουλου με τίτλο “Σελίδες Αυτοβιογραφίας”. Οι αυτούσιες φράσεις έχουν επισημανθεί εντός εισαγωγικών. Αντιστοίχως, τα ποιήματα έχουν αντληθεί από τα “Άπαντα Ποιητικά” (Παρατηρητης, 1990).

Ακολουθούν δυο αποσπάσματα από το βιβλίο.

Ονομάζομαι Γεώργιος Βαφόπουλος.
Ή Γ.Θ. Βαφόπουλος.
Είμαι και άνθρωπος, ξέρετε, εκτός από κτήριο.
Έρχομαι από μια άλλη εποχή.
Μια εποχή που η ποίηση άξιζε, έχαιρε εκτίμησης.

Ονομάζομαι Γεώργιος Βαφόπουλος.
Του Θωμά και της Ρούλας.
Ή αλλιώς, περιπαικτικά όπως με αποκαλεί προσφιλής γνωστός,
‘της δημιουργίας και του δούναι’.
Εξαίρετοι γονείς.

Όπως σας ανέφερα και πριν, έρχομαι από μια άλλη εποχή. Και από έναν άλλο κόσμο. Υπάρχει ένα μέρος κρυφό, ξέρετε. Εκεί κρύβονται οι ποιητές και οι ποιήτριες όταν φεύγουν. Όχι όταν φεύγουν από τον κόσμο. Όταν φεύγουν από τις λέξεις.

Θέλω να σας πάρω από το χέρι και να σας δείξω τα μονοπάτια της ποίησης. Για την ακρίβεια, να φτιάξω αυτά τα μονοπάτια. Ξανά. Κι ας είναι μάταιο.

Αποφάσισα να σας μιλήσω για αυτά, και για έναν ακόμα λόγο: πιστεύω πως ‘ η καλύτερη έκφραση του εαυτού μου πραγματοποιείται μονάχα με το μονόλογο…’

∆ΙΠΛΑΝΟΙ

Κι αυτός που δίπλα μου σωπαίνει,
συνωμοτώντας με συνήθειες κι εμμονές,
κι εκείνος που ωρύεται πιο πέρα,
διαβάλλοντας αρετές και μαρτυρίες,
ξέρουμε πως είμαστε διπλανοί στο ίδιο ψέμα,
ανύποπτοι σε ελεγχόμενα περιθώρια
και προγραμμένοι σε κατάστιχα ζηλωτές.

Κι αυτός με τους δογματισμούς του,
που βεβαιώνει ποιος είναι απέναντί μας,
κι εκείνος με τις αναγωγές του
που πρεσβεύει σε διαλεκτική συμμετοχή,
ξέρουμε πως είμαστε διπλανοί χωρίς ιστορία,
έρμαια στη μοναξιά και τη μονοχρωμία,
κι ασπόνδυλοι σε κάθε πείραμα και χρήση.

Χάνει η ζωή τα υπάρχοντά της
και μένει η φωνή χωρίς προσανατολισμό.
Κι αυτός που αποτελεί κατηγορία,
κι εκείνος που είναι αριθμός,
ξέρουμε πως είμαστε διπλανοί στην αλήθεια,
λόγος και πρόσωπο, αναφορά κι αξία,
το μέγεθος μη χάσουμε στο ύψος του ανθρώπου.

Απολογία και εξιλέωση οι καιροί,
σε κάθε τέλος και μια αισιόδοξη αρχή.
Κι αυτός που έχει παραιτηθεί,
κι εκείνος που επιμένει στην οργή,
προλαβαίνουμε να είμαστε διπλανοί στα όριά μας,
το αύριο στην ομορφιά να ορίσουμε
και η ζωή γητεύτρα

ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

Ένας κοινός γραφέας κάθεται ανάμεσα σε στοιβαγμένα χαρτιά, σε σωρούς που μεγάλωσαν με τα χρόνια. Όπου και να κοιτάξει, τείχη απλωμένα γύρωθέ του αιχμαλωτίζουν το τρίτο του μάτι.
Η πτυσσόμενη καρέκλα που κάθεται θέλει να ψηλώσει το ανάστημά της, ενόσω της λέει να κάτσει φρόνιμα. Αυτός ένα μόνο θέλει, να χαμηλώνει, να χαμηλώνει τόσο που να μη φαίνεται. Ε, λοιπόν, ναι. Θέλει να κρυφτεί. Κανείς να μη βλέπει εκείνον, κανέναν να μη βλέπει αυτός. Και το παιχνίδι τόσο καλά κρατεί που η θέα χάνεται.
Έξωθεν, τα γλαφυρά φώτα της ανοίξεως.

ΟΙ ΕΝΟΙΚΟΙ

Περνούσα τυχαία. Βρήκα την πόρτα μισάνοιχτη και μπήκα. Στην αρχή δίστασα. Αγκομαχούσαν τα σκαλιά καθώς τα ανέβαινα, θαρρείς πως κουβαλούσαν όχι μόνο εμένα, αλλά και απουσίες αβάσταχτες.
Με φιλοξένησαν οι παλιοί του ένοικοι. Όμορφοι άνθρωποι. Μου έκαναν το τραπέζι, χορέψαμε στην παλιά σάλα, έτριξαν οι σανίδες από το χοροπηδητό. Τα παιδιά έπαιζαν κρυφτό. ΄
Όταν έφυγα, το σπίτι βρέθηκε σε απόγνωση. Ένας βαθύς λυγμός και μετά σωριάστηκε στα πόδια του.
Υπάρχουν και σπίτια που μένουν μόνα τους.
Ξαναγύρισα, λίγο αργότερα, με τον Αλέξανδρο.
Όταν το έμαθα, δεν είχε απομείνει τίποτα.

Είναι φορές που δεν τολμώ να σηκώσω
ένα
δάκ
ρ
υ

Έλεγα κάποτε θα βρω τα διαστήματα των πράξεων
τις κρυφές αντιστοιχίες των λέξεων
το χώμα θα σκάψω ως το πρώτο απολίθωμα του ήλιου
θα οργώσω το χιόνι μέχρι νʼ ανθίσει
η τελευταία βουνοπλαγιά
και τυφλός απʼ τον χρόνο παρέα θα ζήσω
με πρόσωπα αγαπημένα.
Σχεδόν τα κατάφερνα
αν δεν ήταν πάντα αυτή η μικρή ανησυχία
κάτω απʼ τον έλατο-
πιο σοφός κι απʼ τους ποιητές των αιώνων
νʼ αφουγκράζεται τις εποχές.
Τότε κινούσα πάλι για τον σκοπό
που με κρατά ζωντανό
σʼ ένα καταμεσήμερο άγγιγμα της φτέρης
μακριά απʼ τις φλύαρες πόλεις
και τη μικροπρέπεια των ανθρώπων
περπατούσα μέρες και νύχτες
μέσα σε σύννεφα
πάνω σε βράχια και πάγους
πότε στα τέσσερα πότε γλιστρούσα
και σχεδόν τα κατάφερνα
αν δεν ήταν πάντα αυτή η επιστροφή
στο ασφαλές αδιέξοδο της πόλης
να με κάνει πάλι να ψάχνω
μια γκρίζα γραμμή στον ορίζοντα
σε δρόμους από δέρμα βουνών
που κατρακυλά σε ρυάκια.