Κάποιες φορές ο θάνατος άλλο δεν αντέχεται

Κάποιες φορές ο θάνατος άλλο δεν αντέχεται.
Κάποιες φορές γίνεσαι η χώρα εκείνη που όλοι εγκαταλείπουν.

Και στην χώρα αυτή, την έρημη, κάποιες φορές
πίσω απομένει μια γυναίκα

να πλέει σε νερά φουσκωμένα από λύπες που ζητάνε
μιαν ακτή. Αυτό το ψάρι που ξεβράζουν, είμαι εγώ.

Μετά η στάθμη ανεβαίνει και έτσι κανείς τελικά δεν βλέπει
τις πληγές μου – στρώνεται απαραίτητο το καύκαλο.

Υπάρχω, σʼ αυτά τα νερά από κάτω· άρα και οι λύπες.

***

Ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο

Μακραίνει η απελπισία στα μαλλιά μου μέσα·
είναι δικές μου, αναμφίβολα, οι ρίζες της.

Είμαι ακατέργαστη όπως η γη
βαθιά στο κέντρο της γης.

Σʼ ένα παράπηγμα βάζω τις αναμνήσεις μου
– και σε ένα άλλο πάλι μέσα, τον εαυτό μου –

οι βολβοί των ματιών μου βυθίζονται

μέσα μου, το νιώθω πως γεννιέται ο σπόρος
και πως η ίδια εντός του θα βρεθώ.

Μοιάζω έτσι με οπλής το αποτύπωμα.
Και καλπασμός πάνω στο πρόσωπο της μέρας.

Στον κόσμο και το σώμα μου ανάμεσα
πρέπει να προκαλέσω αποστάσεις.

* 20 Ιουλίου 1974: Τριανταεννεα χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

ανοίγει φόβος
και φτερό Μάτι φιδιού
ο χρόνος

*

ξυπνά η μάνα
με ξυπνά
ψήνει καφέ να σηκωθεί
οχιά ο χρόνος

*

δίχως επίθετο
τη θράκα του θανάτου
θωπεύω

*

έμπης τζ’ ο τόπος έφεξεν
εστάξαν φως τα δέντρα

*

σε τούτο το βάραθρο
βάση μου είναι η Στιγμή
ο Σολωμός κομήτης

*

δίχως πατρίδα
περπατώ στον χρόνο πόνο
πόντο

*

η πένα μου βαθιά
φλεβίτιδα
βάφει το ποίημα μαύρο

*

χρόνια εμπορευόμαστε
το φως
κι όμως σκοτάδι
ασάλεφτο

*

με φυσικό αέριο
ορύσσουμε
ξανά
την ιστορία

*

όταν ο άνθρωπος πεινά
το μάτι του ζώου
βαθαίνει

*

μ’ ένα στενό ντουφέκι
πενθώ
τα τρομαγμένα κοπάδια

*

με φως σφαλίζουμε τα μάτια
των νεκρών

*

σε εποχή τετράγωνη
θάνατος και ζωή
εξέχουν

*

πεθαίνοντας έρχεται η ποίηση

< προ χρόνων >

*

Γνώρισα τον Άδη
όταν είδα
τη Μητέρα μου νεκρή
και τους λυγμούς μου
δεν αποστόμωσαν
κελαηδισμοί και ουρανός
ούτε η θνητή μου ύλη.
Ακούμπησα το θάνατο
μάγουλο με μάγουλο
όταν φίλησα τη Μητέρα μου νεκρή
και υδρία δακρύων
παντού ταπεινώθηκα
και με θρήνους μετρώ
τη ζωή μου.
Συντριμμένη και μόνη τον αέρα εστέναξα,
το νερό καταπίκρανα,
στο χιόνι μαρτύρησα το γάλα που ήπια.
Ό,τι αγαπάω είναι νεκρό.
Εγώ που το θάνατο
στον ύπνο εξέχασα
και το φθαρτό εσαρκώθηκα
και πολύ αγάπησα
και πολύ αναστέναξα
συντριμμένη και μόνη
σε κόσμο νεκρό περιφέρομαι
και στις άδειες κραυγές μου
λιγοψυχώ.
Και τη δύση μου
ο θάνατος νέκρωσε.
Να μη βλέπω ένα σύννεφο άσπρο
που γυρίζει στον κόσμο
τη σκιά της μητέρας μου ανώνυμη πια.

Aπό το βιβλίο: «ΜΑ ΠΕΡΙΚΑΡΔΙΟΣ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ», εκδ. Γαβριηλίδης, 2005

Αντηχείο

Στο κοιμητήρι της Μονεμβασιάς
αδυνατούν να φτάσουνε στη γεροσύνη οι νεκροί.
Ο μαχαλάς τους πανηγύρι ημιχόριο
ο κόσμος τους γυναικωτός και περιστρέφεται
ωδείο καθώς έρπεται στα τρίηχα της μνήμης
ή πάλι διψασμένοι για κυνηγητά
γύρω από πεύκα διακονιάρικα
κι οι ζωντανοί να σημαδεύουνε το όνειρο με κουκουνάρια˙

Σ΄αυτόν τον κόσμο πώς να γράψω accompagnée
Σκύβουν με βουλιμία οι θαμμένοι στη γραφή μου
και εισπνέουν

*

Με σκυρόστρωση
(διότι έξω, έχει πράγματι πάρα πολύ αέρα)

 
        Τον έρωτα τον σβήνει η πείνα, αν όχι ο χρόνος
         κι αν ούτε ο χρόνος το μπορεί, τότε η κρεμάλα μένει

                                                           ΚΡΑΤΗΣ
Είπεν ο Φύλαρχος ο λογομέτρης:
-Γιατί το βλέμμα δείχνει καταπαύσεις;
Πρωί-πρωί σαν τρικυμίζουνε οι λέξεις φυλλωσιές
ψυχούλα μου τί στέκεσαι και σκυθρωπάζεις;
Ο χώρος σ’ έπλασε μακροκατάληκτη
να βγεις από το χώμα

*

Επικονίαση

Στα χρόνια των Κενταύρων
θάνατε παίζεις κρεμάλα φωναχτά;
Τη λέξη φιλοκίνδυνη θα σου ορίσω
αλλά εσύ δεν θα τη βρεις
κι εγώ θα τρέχω πάνω-κάτω στους γκρεμούς
στο μονοπήρυνο χωράφι σαν νεκρός

για έλα ν’ ανταλλάξουμε τις γάζες μας
-μ’ αίμα λοξό-
αν ζήσεις θα διαιρεθείς αν αρνηθείς θα μείνεις
και το περισπωμένο γέλιο σου το μυριοφορεμένο

Καμένη σάρκα

Ανοίξατε τον άδειο, πράσινο κάδο
και ραντίσατε με άρωμα κατάλληλα ακριβό
τα εσωτερικά τοιχώματα.
Ύστερα κρύψατε τα χέρια σας
στην κοντινή γωνιά του δρόμου·
στο σκοτάδι της πόλης·
στο σκοτάδι της προσμονής
και με πύρινα μάτια περιμένατε.

Τα ανυποψίαστα θύματα δεν άργησαν.
Τα τράβηξε το άρωμα
το ακριβό
και κατέφθασαν με το παραμιλητό της πείνας
και τη βεβαιότητα της πλήρωσης.

Έπεσαν μέσα για το απαραίτητο ξεκοκάλισμα.

Τότε, με ταχύτητα αστραπής
τρυπήσατε το σκοτάδι
και κάτω από το αχνό φως του φανοστάτη…
κλείσατε το καπάκι.

Ένα σπίρτο ανάψατε
και το πετάξατε μέσα, από την έξοδο των υδάτων.

Η καμένη σάρκα και το αίμα τους πολύτιμο
για τη συνέχιση της πορείας σας.