`

«Άλλος τρώγει το κεφάλι

του ψαριού· άλλος τη μέση

το γάμησι, όμως, Μιχάλη,

μα το θειό, `ς όλους αρέσει»»\

`

*

Πρόλογος
«Κύτταξε ο μασκαράς να μη ντραπή
τέτοια αισχρά να πιάση να τυπώση
του πήαινε κρεμάλα!»-Έτσι θα πη
εκείνος, που να δείχνη θέλει γνώσι.
Εκείνος που με λόγια κι ομιλίες
πράξεις να κρύβη προσπαθεί αχρείες

Άι άρχοντά μου! δεν σ’ αρέσουν;μη
μη τα διαβάσεις· ρίξε το βιβλίο
κανείς δεν σε βιάζει…Η τιμη…
Αλλ’ όχι, ένα κι ένα κάνουν δύο.
Ας την υποκρισία ‘ς τους παπάδες,
και τώρα δεν περνούν οι τακουνάδες.

Σε ξευρω και με ξεύρεις, το λοιπόν,
Άφησε κατά γης την προσωπίδα,
φαινόσουνα οποιος είσαι. Στον σκοπόν
που ψάλλει η φύσι, χόρευε και πήδα
ξαλλοιώς, τι να σου πώ;είσ’ ένας μπούφος
υποκριτής, σεμνότυφος, ταρτούφος

`

Η ΚΥΡΑ ΜΑΣΣΑ

Εσηκώθηκα απ΄ το στρώμα
κι είχα ένα ποδάρι ακόμα
μου το βλέπει η κυρά Μάσσα
και μου λέει-είναι σαν πράσσα
μαλακό, μικρό, ανίδιο.
Είδες τον παπά;Απ΄το ίδιο
σύρε ναύρης να κολλήσης
κι έλα εδώ να με γαμήσης.
Φεύγω σαν ξελογιασμέος
τρέχω εδώ κι εκεί ο καυμένος
για χοντρήτερη να ψάξω
κι όπου βρω να την αρπάξω.
Ένα γαίδαρο απανταίνω
τρέχω ευθύς τον σταματαίνω
τόνε σφάζω, τόνε γδέρνω
και την πούτσα του τού πέρνω.
Την κολλώ και τρέχω υπίσω
την κυρά να ευχαριστήσω.
Με ξογνάντεψεν εκείνη
τρέχει πέφτει ευθύς στην κλίνη
και με πόδια σηκωμένα
επερίμενεν εμένα.
Καθώς τόχε τουρλωμένο
ρίχνομαι ευθύς, της μπαίνω,
το βρακί μου ξεκουμπόνω
κι ως τη ρίζα της τη χώνω.

Ταξίδι στο χρόνο

Ένα κορίτσι τρέχει
στα πράσινα λιβάδια
φοράει άσπρο φόρεμα
έχει κοτσίδες τα μαλλιά
να ʽσαι εσύ
ή είναι αυταπάτη
ο χρόνος πάγωσε
τι ήσουνα
τι έγινες
εσύ
τι ήμουνα
τι έγινα
εγώ
τρέχω στα λιβάδια μαζί σου
μα πέφτω και χτυπάω
σε κυνηγάω
να σε πιάσω
μα δεν μπορώ
κι όταν στο τέλος σε φτάνω
απλώνω το χέρι
πιάνω το δικό σου
κι εσύ μεταμορφώνεσαι σε μια
φρικτή μεσόκοπη γυναίκα.

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΣ

Όταν σου ανακοινώνουν
Το θάνατό σου απʼ το τηλέφωνο
Είναι περασμένα μεσάνυχτα
Εσύ βγαίνεις ανακουφισμένος στο δρόμο
Και κερνάς το φεγγάρι κουφέτα
Μετά βρίσκεις ένα ανοιχτό φαρμακείο
Και ζητάς τσιρότο για τα κουνούπια
Τέλος επισκέπτεσαι το καλύτερο μπαρ της πόλης
Και γνωρίζεις τον έρωτα της ζωής σου.

Τα χαράματα φεύγεις έντρομος για το σπίτι
Σκεφτόμενος πως έχεις πεθάνει
Περνάς κατά λάθος έξω απʼ το μαιευτήριο
Σε αρπάζουν οι νοσοκόμες
Και σε τοποθετούν σε θερμοκοιτίδα
«Γεννήθηκες πρόωρα» σου λένε
«Από σήμερα θα τρέφεσαι με σωλήνα».

Εσύ δραπετεύεις απʼ το παράθυρο
Πηδάς πέντε ορόφους, γκρεμοτσακίζεσαι.
Παίρνεις τηλέφωνο το ασθενοφόρο:

«Γιατί μας καλείτε, για να γεννηθείτε ή να πεθάνετε;»

`

Ο τρομοκράτης

Ναʼ ρθει μια μέρα
που θα ζωθώ με στίχους
σʼ ένα μεγάλο δρόμο
με πολλούς ανθρώπους
Θαʼ χει φωνές
και γέλια και μαλάματα
Θα λάμπουν ήλιοι τα γράμματα
μέσα στο ποίημα
και θα χάνονται οι κανόνες

Και να τραβήξω το κορδόνι
ξαφνικά
Πάνω στην έξαψη της πλήξης
Εγώ ταιριάζω μοναχά με τις εκρήξεις
Χίλια κομμάτια
θα χαθούν τα μέτρα
Ίαμβοι και τροχαίοι
θα γίνουν κρότοι
κολασμένα κουδουνάκια
και θα τρομάζουν
τα φιλήσυχα ανθρωπάκια

Ε ναι λοιπόν η ποίηση
μια πράξη απελπισίας

Όλες οι αεροπορικές εταιρίες
είχαν πτωχεύσει
τα ταξίδια δεν ήταν πια της
μόδας ούτε τα ύψη κι η
θωριά του αετού που εστιάζει
στην τροφή με τα τέσσερα πόδια
τα ταξίδια δεν ήταν πια της
μόδας κι οι αεροσυνοδοί δεν
φορούσαν πια τη στολή τους κι
οι πιλότοι δεν έμπαιναν πια
από ειδική είσοδο στα αεροδρόμια
είχαν καθαιρεθεί οι ιερείς με
τα πηλήκια που εκτελούν
ψυχαναγκαστικά
τις τελετουργικές κινήσεις πριν
από την απογείωση
βλέποντας ημέρα και νύχτα
τα μεταλλικά τους πουλιά
σε στύση