Όλες οι αεροπορικές εταιρίες
είχαν πτωχεύσει
τα ταξίδια δεν ήταν πια της
μόδας ούτε τα ύψη κι η
θωριά του αετού που εστιάζει
στην τροφή με τα τέσσερα πόδια
τα ταξίδια δεν ήταν πια της
μόδας κι οι αεροσυνοδοί δεν
φορούσαν πια τη στολή τους κι
οι πιλότοι δεν έμπαιναν πια
από ειδική είσοδο στα αεροδρόμια
είχαν καθαιρεθεί οι ιερείς με
τα πηλήκια που εκτελούν
ψυχαναγκαστικά
τις τελετουργικές κινήσεις πριν
από την απογείωση
βλέποντας ημέρα και νύχτα
τα μεταλλικά τους πουλιά
σε στύση
όμως εγώ που είχα υποθηκεύσει
τα πάντα που είχα πουλήσει
τα πάντα που είχα συνωμοτήσει
για έναν ιερό πόλεμο με όπλα
φωλιές και πούπουλα και νύχια
κι αυτόνομο νευρικό σύστημα που
επιτρέπει στα πουλιά να μην
πέφτουν από τα κλαριά γαντζωμένα
ενόσω κοιμούνται
όμως εγώ που ήμουν πικρός και
ξινός και αποσυνάγωγος έχοντας
καταπιεί τις μεγαλύτερες ποσότητες
χαπιών που μπορεί ν΄αντέξει
ένας οργανισμός ένας ιδεασμός
περιμένω πάντα το μέσο που
θα με πάρει μακριά πολύ
μακριά
στον τόπο όπου γεννιόμαστε μωρά
αλλά καθώς μεγαλώνουμε
μεταναστεύουμε
(και ξεχνάμε πια πόθεν ερχόμαστε)
στη χώρα με τα γκουρμέ
σκουληκάκια και τους σπόρους που
μεγαλώνουν ακολουθώντας
περίπλοκα μαθηματικά μοντέλα
καρτερώ την ώρα που διδάσκω την
ώρα που για ένα κλάσμα του
δευτερολέπτου οι μαθητές μου
χάνονται μέσα στις σπηλιές των
χαχάνων τους που οι είσοδοι τους
είναι η απόληξη προς τα πάνω
των οισοφάγων τους
εκείνα τα κρίσιμα δευτερόλεπτα
που χωρίζουν την ευτυχία από τη
δυστυχία θα βγω τρέχοντας στην
κεντρική αυλή όπου θα με περιμένουν
βασιλικοί πανέμορφοι γερανοί
θα με σηκώσουν για να πάμε
στη χώρα που γεννιόμαστε μωρά
αλλά καθώς μεγαλώνουμε
μεταναστεύουμε
κι ίσως αφού όλο αυτό το ποίημα
συμβεί κι ίσως αφού όλο αυτό το
ποίημα γραφτεί από κάποιον
που είδε έξω από
τον καθηγητικό σύλλογο σαβάνες
και λίμνες και μεταναστεύσεις με
φορά προς το άγριο ρήγμα της Αφρικής
να με δικαιώσει να γράψει για
μένα κι αυτό να είναι το
καλύτερο ποίημα που του έχει συμβεί
Η αποδόμηση της κοινωνίας της νήσου Κύπρου από έναν θαραλλέο αστό που δεν τόλμησε τη ρήξη. Κορυφαίο ποίημα από έναν βραβευμένο, δεξιωμένο και φιλόλογο ποιητή, προσφάτως και μέλους της κριτικής επιτροπής βραβεύσεων περί λογοτεχνίας, τρομάρα μας, του κωλόνησου. Αυτά.
Μόνο η ποίηση ενισχύει την υπέρβαση στις δύσκολες εποχές. Κι ο Γιώργος Καλοζώης καλά το κατέχει αυτό! Και στις υπερπτήσεις! Μετά την πτώχευση των αεροπορικών εταιριών και την αύξηση των στιχουργικών εισιτηρίων από τις μονοπολιακές ψευδοπροφητικές καταστάσεις που εμφανίζονται ή από τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών, καταφύγιο για τους αισθαντικούς μια ποίηση ιαματική.
Eντυπωσιακά δυναμικό, νοσταλγικό και ολοκληρωμένο ποίημα. Μόνο όποιος ηθελημένα εχει έρθει σε ρήξη με τα πράγματα ( πουλώντας και υποθηκεύοντας τα) εχει κερδίσει τα μέσα και το δικαίωμα της επιστροφής στο παράδεισο. Ο Γ. Καλοζώης καταφέρνει με απλές και συχνά ανατρεπτικές εικόνες να δημιουργήσει συναίσθημα: νοσταλγία, πικρία αλλα και ελπίδα. Το ποίημα φτάνει να έχει μια σχεδόν θεολογική διάσταση.
Ο Γ. Καλοζώης διατηρεί πάντα χαμηλό προφίλ, δυσανάλογο με την αξία του, η οποία για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται σε αυτό το ποίημα. Όσοι τον ξέρουν, τον αγαπούν φανατικά. Το ποίημα συγκινεί.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Γ.Κ. είναι ότι έχει δομήσει μια εντελώς ιδιότυπη ποιητική γραφή, ένα ποιητικό σύμπαν, που αφενός δεν μοιάζει με τίποτα που να έχουμε διαβάσει, αφετέρου, διεκδικεί ύψη με αξιώσεις. Την ώρα που άλλοι φτιάχνουν πλαστικά ποιήματα για να ξεχωρίσουν, ο Καλοζώης ποιεί με υλικά πρωτότυπα, ανθεκτικά, ευεργετικά για κάθε αναγνώστη που θέλει να εισπράττει την ποίηση ως διέγερση του ψυχισμού και της φαντασίας του. Το ποίημα του ΛΗΘΗ, , δε, θεωρώ ότι αποτελεί την κορυφαία του στιγμή, τη στιγμή εκείνη όπου ο κάθε δημιουργός αναρριχάται στην κορυφή των δικών του Ιμαλαϊων ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ. Μια σύνθεση υπερβατικών διαστάσεων με έντονα-πιστεύω-τα βιωματικά στοιχεία. Εύγε Γιώργο.
Το ποίημα σχεδόν με τρυφερότητα μας μιλάει για την ελπίδα, για την επιστροφή στη γαλήνη της μήτρας, στη χώρα όπου γεννιόμαστε μωρά, αλλά την αφήνουμε για να μεταναστεύσουμε και να πιάσουμε πάτο στη συνέχεια. Οι βασιλικοί γερανοί, το μέσο της μεταφοράς, γίνονται το κέντρο μιας δυνατής εικόνας και προστίθενται επάξια στη ζωολογία του Καλοζώη. Η συγκίνηση που προκαλεί είναι πολύ δυνατή.
“Όλες οι αεροπορικές εταιρίες
είχαν πτωχεύσει
……………………………………
τα ταξίδια δεν ήταν πια της
μόδας κι οι αεροσυνοδοί δεν
φορούσαν πια τη στολή τους κι
οι πιλότοι δεν έμπαιναν πια
από ειδική είσοδο στα αεροδρόμια
είχαν καθαιρεθεί οι ιερείς με
τα πηλήκια που εκτελούν
ψυχαναγκαστικά
τις τελετουργικές κινήσεις πριν
από την απογείωση
βλέποντας ημέρα και νύχτα
τα μεταλλικά τους πουλιά
σε στύση”
“….Η κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε με τις χώρες του κόλπου και – με αντάλλαγμα επενδύσεις 40 δις. Ευρώ- υπέγραψε συμφωνία μετανάστευσης αρχικά δέκα χιλιάδων νεαρών βαμμένων ξανθιών (δύο χιλιάδες απʼ αυτές με μπλε οφθαλμούς χωρίς έγχρωμους φακούς επαφής μετά από εξέταση Άραβα οφθαλμιάτρου) για να εργασθούν ως γραμματείς σε αραβικές επιχειρήσεις, με την προαίρεση ( option) της επέκτασης της συμφωνίας την επόμενη πενταετία έως του συνολικού αριθμού των 50.000 ξανθιών και ξανθοκαστανών με αντίστοιχες επενδύσεις. Η συμφωνία αυτή ονομάσθηκε η μεταναστευτική “κάθοδος των μυρίων ξανθιών“ (κατά τα αρχαία πρότυπα). Ως νέο Ellis Island ορίσθηκε η νήσος Μύκονος, όπου οι γραμματείς εξετάζονταν από Άραβες ιατρούς και αυτές με τους μπλε οφθαλμούς από Άραβα οφθαλμίατρο, ενώ ελάμβαναν και αραβικά ψευδώνυμα όπως Azeeza (πολύτιμη), Faatina (σαγηνευτική) , Nada (γενναιόδωρη) κ.λ.π. από την σχετική κοινή υπηρεσία μετανάστευσης των χωρών του κόλπου που είχε εγκατασταθεί εκεί.
[….]
Μόλις έφθασαν στα αεροδρόμια της ερήμου έμαθαν να χρησιμοποιούν μαντήλες Hermes, τις οποίες μοίρασαν φιλιππινέζες με γνώση Αγγλικών, ενώ με μεγάλη χαρά και περηφάνεια διαπίστωσαν ότι οι περισσότερες επικεφαλής ήταν 50άρες ελληνίδες αεροσυνοδοί που είχαν θαμπωθεί την δεκαετία του 80 από τα πετρελαιο-δολλάρια και τα πετρελαιο-πλούτη στις χώρες του κόλπου.
Οι chic μαντήλες Hermes ήταν βασικό αξεσουαρ στην ένδυσης των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο, αν και στις χώρες αυτές οι μαντήλες ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμες για την προστασία του προσώπου τους και της αναπνοής τους από το μαστίγωμα της άμμου. Για να μην πολυλογούμε, ειδύλλια εκτυλίχθηκαν μεταξύ ξανθιών και βαμμένων ξανθιών ελληνίδων και των γόνων των αξιωματούχων (γιατί τα ετερώνυμα έλκονται και οι γυναίκες έχουν λεπτά αισθήματα) που μερικά οδήγησαν και σε γάμους και από εκεί στο χαρέμι. Εκεί –κατά τα γνωστά- για κανένα χρόνο ο σύζυγος εκτελούσε με ζήλο –πολλές φορές οθωμανικά- τα καθήκοντά του, αλλά μετά την πάροδο του χρόνου οι επισκέψεις του αραίωναν πολύ, αφού ήταν αφοσιωμένος στην νεώτερη γυναίκα του.
Οι πιο πολιτισμένοι σύζυγοι αφού –πολλάκις- κρατούσαν το κοινό τέκνο τους στο αραβικό εμιράτο, άφηναν να επιστρέψει στην χώρα μας η παλαιά πλέον ελληνίς σύζυγος , η οποία μόνον με τα δώρα προ και κατά τον γάμο –κυρίως σε χρυσά κοσμήματα – μπορούσε πλέον άνετα να οικοδομήσει την νέα της ζωή. Οι πιο σκληροτράχηλοι σύζυγοι δεν επέτρεψαν τέτοιες φιλελεύθερες πρακτικές, παρʼ ότι η Διεθνής Οργάνωση Γυναικών (με επικεφαλής -πλέον- τη νόθη κόρη του Μιτεράν) και άλλες γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις έστελναν συχνά διαμαρτυρίες με fax, email και δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό και γραπτό τύπου και παρά τις διαδηλώσεις στις πρωτεύουσες του ανεπτυγμένου κόσμου με πανώ όπως “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΣΚΛΑΒΕΣ’….
…..”
Αφωτίστου Φιλέλληνος, ΠΩΣ (ΔΕΝ) ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ (ΜΑΣ;)
11-7-2010
http://www.poiein.gr/archives/9988/index.html