Όταν πήρα στα χέρια-μου το καινούργιο βιβλίο του Δρα Κυριάκου Ιωάννου, που ξεπερνα τις 810 σελίδες και το οποίο τιτλοφορείται «Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησι;» – Φιλολογικες αναζητήσεις στην Κυπριακη Ενδοχώρα, ένιωσα, ειλικρινα, δέος. Ομολογω ευφρόσυνο δέος. Με κυρίευσε δηλαδη το συναίσθημα σεβασμου και αναγνώρισης της δύναμης και του μεγαλείου ενος υπέρτατου πράγματος.

Ένιωσα δέος κυρίως για το φυσικο βάρος-του. Εννοω τον μεγάλο όγκο του αλλα ένιωσα δέος και για το πνευματικο βάρος-του. Θέλω να πω το πλούσιο περιεχόμενό-του. Μιλω για τις περιεκτικες και ολοκληρωμένες φιλολογικες μελέτες που έχει παράξει με μεγάλη επιστημονικη επάρκεια και τις οποίες συγκέντρωσε τώρα σε αυτη την πνευματικηκιβωτο, σε αυτο «το ευρύχωρο σκήνωμα του Λόγου», που σήμερα γενναιόδωρα μάς προσφέρει.

Για την ακρίβεια, στο βιβλίο αυτο ο Κ. Ιωάννου έχει εντάξει 28 εκτενεις φιλολογικες μελέτες, στις οποίες καταπιάνεται με το έργο κορυφαίων πνευματικων ανθρώπων που έζησαν και έδρασαν σε Ελλάδα και Κύπρο.

Όπως γράφει στον πρόλογό-του είναι μελέτες «οι οποίες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταδεικνύουν την αμοιβαία διείσδυση των γόνιμων εκείνων στοιχείων που φέρνουν εγγύτερα τον κυπριακό με τον μητροπολιτικο ελληνισμο».

Με άλλα λόγια, η διεισδυτικη και κοφτερηματια του Κ. Ιωάννου επόπτευσε τις κορυφογραμμες της ελληνικης επικράτειας και αγκάλιασε με ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμο αυτες τις πνευματικες μορφες που ανέδειξε η Ελλάδα και η Κύπρος.

Συγκεκριμένα, μελετα και ερμηνεύει κριτικα το έργο ποιητων και λογοτεχνων όπως του Σολωμου, του Κάλβου, του Παλαμα, του Καβάφη, του Ρίτσου, του Ελύτη, του Σεφέρη, του Αναγνωστάκη, του Βασίλη Μιχαηλίδη, του Λιπέρτη, του Μηχανικου, του Χαραλαμπίδη κ.ά., αλλα και κριτικων και μελετητων όπως των Μάριο Βίτι, Αντώνη Ιντιάνου και Κώστα Προυση.