Στην παρούσα ανθολογία ενσωματώνεται στο σύνολό του σχεδόν, μετά από κάποιες παρεμβάσεις που κρίθηκαν απαραίτητες, το πρώτο βιβλίο που βγήκε από τη σειρά «Αργεντίνοι Ποιητές»1 (Τριάντα Ποιήματα, Εκδόσεις Θράκα, 2014) μέσω του οποίου συστήσαμε την Alfonsina Storni στη χώρα μας. Και τώρα μέσα από μία επιλογή, διαδικασία αρκετά δύσκολη είναι αλήθεια, εκατό ποιημάτων επιχειρούμε να δώσουμε, έναν όσο γίνεται πιο κατατοπιστικό χάρτη της ποιητικής της διαδρομής και εξέλιξης με επιλογές από τις εφτά συλλογές που εκδόθηκαν από το 1916 έως και το 1938. Στα συγκεκριμένα βιβλία οφείλεται ως επί το πλείστον η φήμη της και η περίοπτη θέση που κατέχει στο στερέωμα της παγκόσμιας ποίησης.

Αφήνοντας κατά μέρος τις πολλές βιογραφικές αναφορές, αφού πλέον αρκετά πράγματα για τη ζωή της είναι ήδη γνωστά και στη χώρα μας χάρη σε προηγούμενες εκδόσεις των ποιημάτων της, θα θέλαμε να επικεντρωθούμε και να πούμε λίγα λόγια για τις ποιητικές συλλογές που τροφοδοτούν την παρούσα ανθολογία, καθώς και για τα επί μέρους χαρακτηριστικά τους. Εστιάζοντας έτσι πρωτίστως στο ποιητικό φαινόμενο Alfonsina Storni, και όχι στο τραγικό πρόσωπο που υπήρξε. Γιατί συχνά το ποιητικό της πορτραίτο φιλοτεχνήθηκε και προωθήθηκε, μάλλον ανισομερώς, κυρίως με έμφαση στο έντονα τραγικό στοιχείο της ζωής της και λιγότερο με βάση την κοινώς αποδεκτή ποιητική της αξία.

Η διαδρομή αυτή που θα την οδηγήσει στην κορυφή της παγκόσμιας ποίησης, ξεκινά ουσιαστικά το 1912. Όταν δηλαδή είναι είκοσι χρονών και έγκυος σε ένα παιδί εκτός γάμου, από έναν άντρα κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό της, σε μια εποχή που τα παιδιά εκτός γάμου θεωρούνταν «παράνομα» και δεν εμφανίζονταν πουθενά. Τότε είναι που παίρνει μια μεγάλη απόφαση που αποδεικνύεται καθοριστική για τη μετέπειτα ζωή της. Φεύγει από το επαρχιώτικο περιβάλλον του Ροσάριο της Σάντα Φε των διακοσίων χιλιάδων κατοίκων για να ζήσει στο κοσμοπολίτικο, αχανές και υπό ιλιγγιώδη ανάπτυξη Μπουένος Άιρες, θεωρούμενο τότε ως «το Παρίσι της Λατινικής Αμερικής», που οδεύει τάχιστα στο να γίνει μια μητρόπολη δύο εκατομμυρίων κατοίκων. Έχει ήδη δημοσιεύσει, εκεί όπου έμενε ως εκείνη τη στιγμή, κάποια ποιήματα στον τοπικό τύπο, που περνούν απαρατήρητα. Η Storni, ανήσυχο πνεύμα από μικρή, είχε ήδη κάνει πολλές απόπειρες να εκφραστεί ποιητικά από την ηλικία των οχτώ ετών ακόμη.

Το 1916 πραγματοποιεί το πρώτο μεγάλο βήμα με την έκδοση της συλλογής La inquitetud del rosal (Η ανησυχία της τριανταφυλλιάς).

(Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου)