Χάρης Συνοδινός, «Δύο ξένοι»
20Σεπ
Άσε με να σε φιλήσω
και στο λαιμό να κατοικήσω
σαν ψάρι σε ποτάμι
που δεν έχει πια λιμάνι,
γιατί χρόνια τώρα χάνει
τον δρόμο στην ακτή,
στην αφιλόξενη γραμμή
της πραγματικότητας,
της απτής αιωνιότητας.
Άσε με να είμαι ρέμα
και να έχω εγώ για στέμμα
μια τούφα των μαλλιών σου
σαν κηλίδα των παλιών σου
πληγών και του λυσιτελούς πόνου
ώσπου να γίνω πια του χρόνου,
εκβολή αλλά και πηγή
σε μια όμορφη φυγή.
Άσε με να κυλάω σαν τη φλέβα
πάντα στης καρδιάς το αίμα,
πάντα στο δέλτα της αγάπης
με τις δίνες και όσα δίνει
η Αφροδίτη σε εραστές,
για να δροσίσουν τις πληγές.
Διαβάστε περισσότερα
Αφήστε ένα σχόλιο
