Το βιβλίο αποτελείται από διηγήματα που αφηγούνται ιστορίες μυθολογικών προσώπων, λιγότερο ή περισσότερο γνωστών εκδοχών των μύθων, κατά γενικές γραμμές πιστές στα δεδομένα, με μικρές παραφθορές, στις οποίες δεξιοτεχνικά δεν καθορίζονται τα πρόσωπα και ο χρόνος, έτσι ώστε να αποκτούν διαχρονικότητα. Έτσι αν κάποιος δεν λάβει υπ’ όψη του τους τίτλους και δεν διαβάσει τις διευκρινιστικές πληροφορίες στο τέλος του βιβλίου πιθανόν δεν θα καταλάβει την αναφορά στους αντίστοιχους μύθους, τουλάχιστον στις περισσότερες ιστορίες. Ουσιαστικά αποτελούν ανάπτυξη των μυθικών εκδοχών και εμπλουτισμό τους με περιγραφές, τα οποία γίνονται με τη χαρακτηριστική γλωσσική άνεση και παρατηρητικότητα της συγγραφέως.

Είναι βιβλίο ψυχικών καταστάσεων των ηρώων του, ακραίων και φορτισμένων, συχνά οριακών, που χαράζονται από έντονα γεγονότα. Κινείται στον μοιραίο, στον τραγικό και κάποτε στον ρομαντικό χώρο –όσον αφορά την παρουσίαση του ερωτικού στοιχείου και της αγάπης και στην εξιδανίκευσή τους.

Φωτίζονται οι λεπτομέρειες, με χαρακτηριστική γλαφυρότητα, νοηματοδοτούνται και γίνονται οργανικά μέρη της υποθέσεως.

Όταν αυτός κοιμάται, πηγαίνει στον μεγάλο ολόσωμο καθρέπτη του μπάνιου. Βγάζει τα ρούχα της ένα ένα, τα διπλώνει πολύ προσεκτικά και τα τοποθετεί πάνω στο πλυντήριο. Τα ονοματίζει και μες στο νου της λάμπουν οι εικόνες των λέξεων, κυματίζουν οι γραφές σαν να τραγουδάνε: φόρεμα, φό-ρε-μα, εσώρουχο, ε-σώ-ρου-χο… Μένει τελείως γυμνή. Βγάζει τελευταίο το λαστιχάκι που κρατά δεμένα τα μαλλιά της. Χύνονται τα μαλλιά της στους ώμους της, γκρίζα και άπλυτα. Κάποτε πρέπει να ήταν όμορφα τα μαλλιά της. Εκείνος ο άντρας τα είχε τραβήξει. Και την είχε πονέσει. Είχε έρθει μπροστά του, κάτι να του πει, αλλά ήταν εκεί ένα βλέμμα, ήταν εκεί δυο μαύρα μάτια και δυο μαύρα μάτια την κοίταζουν και ξεματώνουν τα λόγια της, τα δυο μαύρα κοριτσίστικα μάτια… Τα αγαπάει τα μάτια εκείνα […]

(«Ισμήνη», σ.10)