ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

στη μνήμη της μάνας
ένα τέλος απαρηγόρητο,
μαρμαρωμένο βασίλεμα κάποιου Σεπτεμβρίου
ΓΙΏΡΓΟΣ ΣΕΦΈΡΗΣ, ΤΟ ΎΦΟΣ ΜΙΑΣ ΜΈΡΑΣ

Ταξίδεψα σε τόπους που ’χουν δύσει
στις μνήμες που έχουν πια λησμονηθεί
ν’ ανάψω στους νεκρούς μου ένα κερί
ένα παλιό καντήλι που ’χει σβήσει.

Θροΐζουνε όταν πέφτουνε τα φύλλα
στα σύννεφα μαζεύονται οι ψυχές
του φθινοπώρου θα ’ναι οι βροχές
σύγκρυο στο κορμί και κατρακύλα.

Θυμήσου το Σεπτέμβριο να κλειδώσεις
τους τάφους μας που θα ’χουν ανοιχτεί
–ακούω να ψιθυρίζει μια φωνή–
να ντύνεσαι καλά να μην κρυώσεις.

Οι μέρες μου περνούν και πλησιάζω
δεν μου χαρίζουν χρόνο κι αγοράζω.