Όταν γεράσω κάποτε

θα γίνω ληστής˙

θα παίρνω πίσω το σώμα μου

κλέβοντας καλοκαίρια

Παναγιώτης Δόικος[1]

                   Υπάρχουν φορές που συμβαίνει ο τίτλος ενός βιβλίου να μετέχει οργανικά στο σώμα του: τούτο αφορά την ποιητική συλλογή της Αγάθης Ρεβύθη, με τίτλο ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΚΡΟΤΟΥΣ (Flisvos Publics, 2020). Πρόκειται για ένα μάγμα αρμονίας, καθότι -όπως σημειώνει η ποιήτρια- “όταν οι αισθήσεις συνεργάζονται,/καμιά δεν νοιάζεται να έχει το επάνω χέρι για/να ηγηθεί της άλλης”[2] ˙ και μάλιστα σε μια ζοφερή περίοδο όπως αυτή που ζούμε , όπου συχνά πυκνά πιάνουμε τον εαυτό μας να ακούει φωνές[3] .

Όσον αφορά την θεματική των ποιημάτων στην εν λόγω συλλογή, βλέπουμε την δημιουργό να καταθέτει διάφορες μνήμες μέσω ενός σώματος κουρασμένου, το οποίο, από τη μια, επιμένει να προσμένει γλυκά την αυγή σαν “τζάμι που θέλεις να σπάσεις”[4] ˙ κι από την άλλη, γνωρίζει πώς να συντηρεί με λίγο νερό τα ρόδα μαζί με τα αγκάθια τους. Έτσι, γινόμαστε μάρτυρες μιας αμιγώς ταρκοφσκικής οπτικής[5], μια και δηλώνεται ο σεβασμός προς εκείνον τον άνθρωπο που, ενώ καίγεται το σπίτι του, προτιμά να φυτεύσει βασιλικό. Κι αυτό σε αντιπαράθεση με την στάση ζωής του καιρού μας όπου, προκειμένου να μη νιώθουμε οποιαδήποτε λύπη, έχουμε ναρκώσει ολοκληρωτικά τη χαρά˙ παρόλα αυτά, η Ρεβύθη εμφατικά θα πει: “εσύ φοράς την αγάπη και/δεν κρυώνεις”[6].