[Από τη συλλογή: Despistes y Franquezas] 

KATAΔΙΩΞΗ

Όπως σε τόσους και τόσους από τους εφιάλτες του, άρχισε να το βάζει στα πόδια, αλαφιασμένος. Οι μπότες των διωκτών του ηχούσαν κι αντηχούσαν πάνω στα ξερά φύλλα. Οι ρωμαλέες δρασκελιές ζυγώνανε μ’ έναν παλαβό ρυθμό  που σε τρέλαινε.

Μέχρι πριν όχι πολύ καιρό, όποτε έμπαινε σ’ έναν εφιάλτη, η σωτηρία του συνίστατο  στο ότι ξυπνούσε, όμως στη φάση αυτή  οι διώκτες του είχαν μάθει το στρατήγημα και πλέον δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους αιφνιδιασμούς.

Ωστόσο κι ετούτη τη φορά  τους κατέλαβε εξαπίνης. Ακριβώς τη στιγμή που τα λαγωνικά πίστεψαν πως πήγαινε να ξυπνήσει, εκείνος, πολύ απλά,  ονειρεύτηκε πως κοιμότανε.