Υπάρχω θα πει μελαγχολώ

Στο «Πορφυρό Της Φλέβας Σου» είδα σώματα. Διέκρινα άκρα, δάχτυλα και μάτια. Μικρές, ανεπαίσθητες λεπτομέρειες στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ένιωσα χάδια, χαμόγελα, δάκρυα, μπορεί και ανοιχτές φλέβες που από μέσα τους έρρεε ζεστό κατακόκκινο αίμα.

Η νέα συλλογή της Ελένης Σακκά είναι γεμάτη ανθρώπους. Είδα παρουσίες και απουσίες, συναντήσεις και αποχωρισμούς. Είδα όμως και παρελθόν. Αρκετό παρελθόν. Συνάντησα και προσωπικές στιγμές που αφορούν τους περισσότερους από εμάς. Ορισμένες μάλιστα φορές σκιαγραφεί παράπλευρες ιστορικές αφηγήσεις συγκεκριμένων γεγονότων.

Συμπαθώ την μελαγχολία που αποπνέει ο ποιητικός στίχος. Και η μελαγχολία είναι δομικό στοιχείο και της ποιήτριας. Άλλωστε, δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν μπορεί να υπάρξει ποιητικός λόγος χωρίς το παραμικρό ίχνος μελαγχολίας. Ας μη γελιόμαστε, ο άνθρωπος είναι κατουσίαν ον μελαγχολικό.

Η μελαγχολία δεν είναι ακριβώς συναίσθημα. Πρόκειται για κατάσταση εφάμιλλη της ύπαρξης. Υπάρχω θα πει μελαγχολώ. Όπως ο ποιητικός λόγος δεν είναι απλώς πεδίο έκφρασης συναισθημάτων. Περισσότερο εκφράζουμε ψιθύρους ή κραυγές για το αδικαίωτο της ύπαρξης. «Ολόλευκες σελίδες απελπισμένων ποιητών», γράφει η Ελένη Σακκά. Υπάρχει μάλιστα σοβαρό ενδεχόμενο η μελαγχολία να είναι προϊόν απελπισίας ή και το αντίστροφο.