[…] H γραφή τοῦ Θανάση Τριαρίδη –δὲν πρόκειται γιὰ κάποια πρωτότυπη διαπίστωση– εἶναι ἐξόχως μυθοπλαστική. Σαϕῶς, ὑπάρχουν σημεῖα στὸ ἔργο του τὰ ὁποῖα σχετίζονται μὲ πραγματικὰ γεγονότα. Αὐτὰ μπορεῖ νὰ εἶναι καθαρὰ ἱστορικά, ὅπως τὰ θεατρικά του ἔργα ποὺ ἀναϕέρονται στὸ ῾Ολοκαύτωμα τῶν ῾Εβραίων, τὴν ἀποικιοκρατία στὴν ᾽Αμερικὴ ἢ στὴν ᾽Αϕρική, ἢ αὐστηρὰ προσωπικά, ὅπως γίνεται στὴν ποίησή του – ἐνδεικτικὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ παραπέμψει στὰ ποιήματα γιὰ περιστατικὰ τῆς ζωῆς τῶν δικῶν του ἀνθρώπων. ῾ώστόσο, ὅλα διυλίζονται μέσα ἀπὸ τὴ ϕαντασία τοῦ συγγραϕέα κι αὐτὸ εἶναι μιὰ πάγια τακτικὴ πού, ἐνίοτε, παρεισϕρέει καὶ στὰ πιὸ δοκιμιακά του ἔργα.

῾Η ἐπιμονὴ αὐτὴ στὴ μυθοπλασία πηγάζει, πιθανότατα, πρωτίστως ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ϕαντασία τοῦ ΘΤ εἶναι τέτοια ποὺ ὁ ἴδιος καταλήγει νὰ ἐπενδύει ϕαντασιακά –περισσότερο ἀπ᾽ ὅ,τι συμβολικά– κάθε πλευρὰ τῆς καθημερινότητας, ὁλόκληρου τοῦ κόσμου. Κάτι τέτοιο ὡστόσο (μιὰ πραγματικότητα ποὺ δηλώνεται καὶ ρητά: «Δὲν ὑπάρχει ὁ κόσμος – ὑπάρχει μονάχα ἡ ἀνυπαρξία. ῞Ο,τι ζοῦμε εἶναι ἐπινόηση τοῦ Καλλίμαχου. Αὐτὸς ἐπινόησε τὸν κόσμο, ἀϕοῦ πρῶτα ἐπινόησε τὸν ἑαυτό του» ἔχει τὴ σημασία του ἐδῶ: βοηθᾶ νὰ κατανοήσουμε ἀπὸ ποῦ ἐκκινεῖ μιὰ τέτοια πρακτική, τὴν ἀϕετηρία τῆς πρωτοτυπίας τοῦ ἔργου του στὸ σύνολό του. Μὰ ἀκόμη μεγαλύτερη σημασία ἔχει ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ΘΤ συνδέει κάθε ἔργο του μὲ πράγματα μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτό. Παρατηροῦμε, ἔτσι, μιὰ διπλὴ κίνηση ποὺ ἀϕορᾶ τὴ σύνδεση μὲ ἄλλα δικά του ἔργα καὶ τὴ σύνδεση μὲ ἔργα ἄλλων. Σημασία ἔχει ἐδῶ, ἐντούτοις, νὰ θυμόμαστε πὼς πρόκειται γιὰ μιὰ ἐπιλογή. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ τί μπορεῖ κανεὶς νὰσκεϕτεῖ γιὰ τὴ δημιουργικὴ διαδικασία ἐν προκειμένω, ὑπάρχει ἀρκετὴ σκέψη πίσω ἀπὸ καθετὶ κι ἴσως αὐτὸ νὰ δικαιολογεῖ καὶ τὴν ἄρνηση τοῦ συγγραϕέα νὰ ἐπιμεληθεῖ καὶ νὰ ἀλλάξει ὁ ἴδιος ἐκ τῶν ὑστέρων τὰ γραπτά του.