«Σβήνουν οι μνήμες θαρρώ, όταν θέλεις να τις σβήσεις. Όμως είναι τιμητικό και για εμάς τους ίδιους αλλά και για όσους κάποτε ερωτευθήκαμε να θυμόμαστε, ακόμη και τον πόνο του έρωτα που τελειώνει, γιατί αυτή η μνήμη μας θυμίζει το πόσο ανοιχτή έχει υπάρξει η καρδιά μας και φέρνει πιο κοντά στον ενδότερο εαυτό μας»

Η Ιωάννα Καραμαλή μιλάει στο Ποιείν για την ποιητική της συλλογή με τίτλο «Θα γεννηθώ χρώματα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Η ποίησή της είναι μια υπόσχεση, μια προσευχή και ένας όρκος για την αναγέννηση μέσω των χρωμάτων. Δεν εξυμνεί το χρώμα όπως υπόσχεται ο τίτλος αλλά εξυγιάνει όπως χαρακτηριστικά θα μας πει εκείνες τις «Λευκές πληγές». Άλλωστε όταν το σώμα πονά, το χρώμα θεραπεύει…

ΆΣΠΡΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΖΩΕΣ

Άχρωμος πλανιέσαι

με ένα βλέμμα δίψας

κουνώντας εκστατικά τα χέρια

στο μαύρο και στο γκρίζο

άσπρες μικρές ζωές

με μανία καταπίνεις

μήπως σε λυτρώσουν

από τα φαντάσματα της μνήμης.

-Μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής «Να γεννηθώ χρώματα» 

ΙΚ: Πρόκειται για έναν βιωματικό τίτλο, θα τολμούσα να πω. Είναι μια υπόσχεση, μια προσευχή και ένας όρκος για την αναγέννηση μέσω των χρωμάτων. Αν και φαινομενικά ο αναγνώστης θα περίμενε ποιήματα που εξυμνούν το χρώμα ή ίσως μια ποίηση πιο «χρωματιστή», είναι αλήθεια πως το λευκό κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος των ποιημάτων και πάνω σε αυτό ακριβώς επιστρέφει ο τίτλος ώστε να εξυγιάνει εκείνες τις «Λευκές πληγές».

`