Περνάνε ανεπίστρεπτα τα χρόνια εκείνα
λάμψεις ισχνές μεταβολίζονται σε μνήμες
μαζί μ’ εκείνες της Παρασκευής τις βόλτες
– ιδίως μ’ εκείνες της Παρασκευής τις βόλτες –
που σ’ έβρισκαν σ’ άδεια σοκάκια ν’ αλητεύεις
παρέα με φίλους και γνωστούς που γίναν άγνωστοι
– ρημαδιασμένο άλφα, εσύ, στερητικό! –
κι επισφραγίζονταν πάντα με νεραντζιών
στης γειτονιάς τις μπαλκονόπορτες τη ρίψη

Μάλιστα ίσως να σου μένουν πιο πολύ
από τα χρόνια κείνα τ’ άναρθρα που πέρασαν
αξέχαστες κείνες οι περιστάσεις
– οι πλέον σπάνιες σ’ όλες τις περιστάσεις –
που κάποιο από τα βλήματα θα τύχαινε
το πιθανό να υπερβεί και να ταιριάξει
σ’ ένα ανοιγμένου παραθύρου περιθώριο
ολοσχερώς νικώντας τις κουρτίνες
που έν’ ανοιχτό στα μάτια θα προδίδανε
σπιτιού διάπλατο φως στην εισβολή του.