Αγαπητή κυρία Χάρδα, σας ευχαριστώ θερμά που μου δίνετε την ευκαιρία να μιλήσω για το βιβλίο μου. Τα ποιήματα που απαρτίζουν το «Ακούγοντας Δάση» γράφτηκαν, σχεδόν εξ ολοκλήρου, μέσα στο διάστημα του κορωνοϊού και των αποήχων του –ανάμεσα, δηλαδή, στο ύστερο 2020 και το ύστερο 2022– περίοδος η οποία με έβρισκε διαρκώς υπό ένα καθεστώς οντολογικής αγωνίας. Νομίζω, για τον σύνολο ψυχισμό μιας γενιάς που ανέπνεε ακόμη πολύ κοντά στον ρομαντισμό – που είχε, με άλλα λόγια, σεβαστό χρονικό περιθώριο μπροστά της έως τη νομοτελειακή αλλοτρίωση που επιφέρει σε όλους μας η μακροπρόθεσμη επαφή με ένα, εν πολλοίς, κτηνώδες ζειν – η εμπειρία του κορωνοϊού υπήρξε ένα σημαντικό πλήγμα. Η έκπτωση της ανθρώπινης ύπαρξης σε αριθμούς, σε ποσοστά, σε στατιστικές, σε ημερήσιες αναφορές εκθέτει τόσο διάφανα τον κυνισμό της ζωής που, αντανακλαστικά, γεννιέται η ανάγκη για μια άμυνα, για μια νέα πηγή νοήματος, για μια νέα ανάγνωση του κόσμου υπό το πρίσμα της οποίας το θαύμα θα είναι και πάλι πιθανό. Στην περίπτωσή μου η έξαρση της ανάγκης αυτής συνέπεσε με μια μελέτη του έργου των Εκκλησιαστικών μας Πατέρων αλλά και των σοφών της Ανατολής, καθώς και με μια συστηματική παρατήρηση του φυσικού στοιχείου – κάτι που, μεταξύ άλλων, ο ξαφνικά πολύς ελεύθερος χρόνος με τον εαυτό ενθάρρυνε.

Γράφοντας τα ποιήματα του βιβλίου αυτού αναρωτιόμουν συνεχώς: «τι άραγε έχει να πει η φύση για όλα αυτά στα οποία εμείς, οι περατοί, υποβαλλόμαστε νυχθημερόν; Πώς θα μπορούσαν να μας θωρακίσουν απέναντι στα δεινά που βιώνουμε οι αιωνόβιοι παρατηρητές ένα γύρω, αν είχαν φωνή;» – ερωτήματα τα οποία, ιδανικά, απαντώνται μέσα από τον διάλογο που καλείται να στεγάσει το βιβλίο, στο οποίο βλέπουμε μικρά, ολιγόστιχα αποσπάσματα να παρεμβάλλονται ανάμεσα στα επιμέρους ποιήματα, εν είδει συμπερασμάτων ή παραινέσεων. Τέλος, νομίζω πως έχει νόημα να σημειώσω πως ο τίτλος «Ακούγοντας Δάση» αποτελεί αναφορά στον τίτλο της συλλογής του σπουδαίου ποιητή της γενιάς του ‘70 Στρατή Πασχάλη «Κοιτάζοντας Δάση». Η διαφοροποίηση στο ρήμα της μετοχής αποπειράται να καταδείξει το αναγκαίο της ουσιαστικής κοινωνίας ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, μιας και το ρήμα «κοιτάζω» θεωρώ πως απηχεί μια παθητική στάση απέναντι στη δημιουργία, μια παρατήρηση καθαρά εσωτερικής κατανάλωσης και, άρα, αυτιστική.