ΠΑΝΤΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ο δικός μου δρόμος με οδηγεί πάντα εκεί,

στην Πόλη των επιγόνων

(οι πρόγονοι έχουν εκδημήσει σαν τα πουλιά,

άγνωστοι οι τόποι της ταφής

και η μνήμη της ζωής τους,

χώματα και χόρτα ξερά

σε χέρσα γη),

ο δικός σου δρόμος κατάντησε διπλή λεωφόρος

που διακόπτεται ολοένα απ’  την κίνηση

του Οσμάνμπεϊ, του Κουρτουλούς, του Σίσλι,

μέσα στη φασαρία μόλις που πασχίζεις να πάρεις ανάσα

για λογαριασμό αυτών που αντάλλαξαν την Αγάπη με τη Φυγή.

Μια απέραντη προκυμαία με ελλισμένα πλοία η ζωή

με τις μέρες να ξοδεύονται άσκοπα

στα τραμ και στους ίδιους καπνισμένους τόπους,

όπου χιλιάδες ψυχές σπεύδουν τα πρωινά για τον επιούσιον

επιστρέφοντας αργά τα μεσημέρια με άλλο πρόσωπο.

Στις ψυχές της νύχτας είδα και πάλι το φως της σελήνης,

χαμένο ολότελα σ’ εκείνο του ήλιου

και στην υγρασία της αυγής.

Οι εκκλησίες και τα τζαμιά,

μνήμη ανεξίτηλη στα σκιερά τα σοκάκια,

μάρμαρα που λάξευσε το αίμα

και η βροχή αιώνων

του Φατίχ και του Σουλταναχμέτ

και του Σουλεμάνιγιε την υπερηφάνεια.

Σε τόπους όπου περιφέρονται σήμερα τυφλοί τουρίστες,

τα παιδιά κυνηγάνε κι απόψε το ίδιο όνειρο,

σβηστό στα μάτια των γονιών τους.