Η Κίρκη, παρότι υποχρεώνει σε οδυσσειακές συνυποδηλώσεις, παραμένει το πραγματικό όσο και παράδοξο όνομα του τόπου καταγωγής του ποιητή. Ο τόπος του, ωστόσο, μαραζωμένος πια, αφού επί μακρόν τροφοδότησε με μετανάστες τη Γερμανία (ανάμεσά τους και την οικογένεια του ποιητή) τροφοδοτεί πια μόνο τις μνήμες, την απώλεια, τον πόνο, αλλά και τη λυτρωτική ανάμνηση, την παρηγορητική καταφυγή, τη νοσταλγία.

Η τεσσάρων ενοτήτων συλλογή διαπνέεται από αυτές τις ποιότητες, διατρέχει τον χρόνο, μέσα από πρόσωπα οικεία, τον πατέρα της σκληρής δουλειάς, νέο, μεγαλύτερο, απόντα πια, τον ίδιον παιδί, ώριμο, πατέρα πια, έτοιμο να διαβεί τα επερχόμενα κατώφλια, τη μάνα, ανθρώπους του περίγυρου από καιρό κι αυτούς χαμένους, κι άλλους, με τη σκέψη του θανάτου να επανέρχεται συντριπτική, με το βλέμμα να περιπλανιέται στο παρελθόν και το μέλλον, στον έξω και τον μέσα κόσμο.