Οι παραβολές

Οι νύχτες βαθιά ειλικρινείς τέμνουν στα δυο την αντίληψη.
Εσύ  με αποστηθίζεις στα όνειρα και εγώ με διπλώνω σε τραύματα.

Δεν μας  δίδαξαν τίποτα
οι παραβολές.
Αναζητώ την ουσία που θα ερμηνεύσει την αντίφαση.

Είμαι ο άδικος οικονόμος που επιστρέφει ως ακάθαρτο πνεύμα.
Μας καταπίνει το άλας της γης πάρε την αφή μου και σκεπάσου.

Σου στέλνω ένα φόβο.
Στην κοιλιά σου ενηλικιώνονται  άσωτοι  υιοί όταν την πλησιάζω μεταμορφώνεται σε κορυφή βουνού.

Στα  πόδια σου μπήγεται το χάος
Δεν τα αγγίζω.
Έγινες  πέτρα
Μισή χώμα μισή γη
Σε ψάχνω σε αγρούς αίματος.
Να σε συνηθίσω.