Η Αλεπού τη νύχτα

Πίσω από το υφαντό-
κλωστή από νερό και αέρα,
λίγη βρόχινη ορεινή σιωπή.
Τα βράδια καίγονται∙
με τον τρόπο τους-
ερωτήματα κρέμονται από τα σχοινιά.
Έπειτα λησμονούνται-
αλλά αυτό δεν είναι απολύτως αληθές.
Καθότι, κάθε ήμερη στιγμή -σιγά-
πολύ σιγά, σαν στάχτη πριν σβήσει-
καίει μέσα μου-
μία άξια απορία:

Αν σαν αλεπού, βγαίνει τις νύχτες
Κάτι ξένο
πίσω από το σύννεφο∙
κατεβαίνοντας στη γη οσμίζεται,
το φλερτ μου με τ’ αδύνατο.

Αν παγωμένη η αλεπού,
έχει για μάτια άυπνα-φώτα
της μικρής της πόλης
κι αθόρυβα κοιτάει∙
σαδιστικά,
να αποτυχαίνω- κάθε φορά.