ΣΟΝΕΤΟ 1

Καρπούς απ’ τα πιο αβρά ζητά η γύρω φύση•
ας είναι η πτώση κάθε νιότης προγραμμένη
στον διάδοχο η μνήμη της θα επιμένει
– η όψη του την ομορφιά θα υπερασπίσει.

Μα εσύ έχεις μάτια μοναχά για τον καθρέφτη
σε δαύτον κι όλες τις ελπίδες σου αναπαύεις
– τον ίδιο σου τον λάκκο μοναχά έτσι σκάβεις
κι ό,τι αξιόλογο επάνω σου ξεπέφτει.

Κι αν όπου βρίσκεσαι τα μάτια σε θωπεύουν
ενσάρκωση άνοιξης κι αν τώρα διατελείς
στις φιάλες έγκλειστατ’ αρώματα αχρηστεύουν
– σ’ αγώνες άγονους τη νιότη σου εξαντλείς.

Την απληστία κόπασε, κι εμάς λυπήσου
του τάφου η λήθη αλλιώς: επάξια πλερωμή σου.