Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η κυπριακή λογοτεχνία αποτελεί το πιο ανθισμένο κλαδί του βαθύρριζου δέντρου της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς εξετάζοντας την πορεία της λογοτεχνικής παραγωγής της Κύπρου τόσο στη διαχρονία της (από τα ποιήματα του Αγίου Νεοφύτου μέχρι τον Νεόφυτο Ροδινό, τον Βασίλη Μιχαηλίδη και τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη) όσο και στη συγχρονία της (με πιο χειροπιαστό παράδειγμα την ποιότητα και την ποσότητα των λογοτεχνικών έργων του έτους 2023).

Αν, τελικά, η λογοτεχνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα γραπτά εκείνα κείμενα που συντίθενται με υψηλές αισθητικές αξιώσεις και επιδαψιλεύουν στο αναγνωστικό τους κοινό πλούτο αισθημάτων, τότε, ναι, μπορούμε με ασφάλεια να διατυπώσουμε την άποψη ότι οι συγγραφείς του έτους 2023 είναι – για να θυμηθούμε ξανά τον Βασίλη Μιχαηλίδη – «με καλόν γάλαν βυζασμένοι», γι’ αυτό και το μέλλον των κυπριακών γραμμάτων προδιαγράφεται ευοίωνο.

Οι παραπάνω σκέψεις, τουλάχιστον στη συγχρονική τους διάσταση, επιρρωνύονται και από μια σημαντική διηγηματογραφική συλλογή, η οποία απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας για τις εκδόσεις του έτους 2023: τον Δολοφόνο με το καλαμάκι και άλλα διηγήματα του λεμεσιανού λογοτέχνη και ψυχολόγου Κωνσταντίνου Μακρή (γένν. 1982).

Η συλλογή αυτή, η οποία κυκλοφόρησε από τις κυπριακές εκδόσεις Αρμίδα και αποτελεί ουσιαστικά την πρώτη συγκεντρωτικότερη απόπειρα του Κ. Μακρή στον απαιτητικό χώρο του διηγήματος, εκτείνεται σε 144 σελίδες και απαρτίζεται από δεκαέξι καλογραμμένα διηγήματα από τα οποία «Ο δολοφόνος με το καλαμάκι» και η «Επιδημία» καταλαμβάνουν τη μεγαλύτερη έκταση (19 και 18 σελ., αντίστοιχα), ενώ τα «Δάνεια των πεθαμένων» και το «Μοναστήρι του Σατανά» τη μικρότερη (2 και 3 σελ., αντίστοιχα). Αξίζει να σημειωθεί ότι το εξώφυλλο του βιβλίου οδηγεί τη σκέψη μας στα καλλιγραφήματα ή, αλλιώς, στη σχηματογραφική ποίηση του Γκυγιώμ Απολλιναίρ (κυρίως στο «Λαβωμένο περιστέρι και το σιντριβάνι») και του Γιώργου Σεφέρη, δηλ. σε ποιήματα όπου το βασικό νόημά τους αποδίδεται μέσω της εικόνας, καθώς, επιχειρώντας μια πιο προσεκτική ματιά, θα παρατηρήσουμε ότι στο συγκεκριμένο εξώφυλλο η κάθετη διάταξη των λέξεων, σε συνδυασμό με την κεκλιμένη τοποθέτηση κάποιων άλλων, δημιουργεί οπτικά ένα καλαμάκι, το οποίο λες και μας προ(σ)καλεί να ρουφήξουμε τα αφηγηματικά καλούδια της συλλογής.