Η ανατροπη του αρχαίου μύθου και η καρποφόρα συνέχειά-του

Θα το πω ευθυς εξαρχης: Θεωρω τον Ανδρέα Χατζηχαμπη ευρηματικο, ευρυμαθέστατο και ανήσυχο δημιουργο. Εννοω πως είναι ποιητης που δεν εφησυχάζει με ότι έχει κατακτήσει μέχρι σήμερα στον χώρο της ποίησης. Ποιητης που συνεχως θέλει να παιδεύει την ποίηση και να παιδεύεται απο αυτη. Δηλαδη του αρέσει να ερευνα τη βαθια, επομενως αφανη, ουσία-της και όχι να ψηλαφα τον αποξεραμένο φλοιο-της, παρόλο που ενδόμυχα πιστεύω πως είναι η ίδια η ποίηση που τον αναζητα για να τον αγγίξει με τη θεία αφη-της. Έτσι, ο ποιητικος-του λόγος που είναι έντονος, πλατυς και πολυκύμαντος σαν θάλασσα, υπερβολικα φορτισμένος και φορτωμένος με συναισθήματα και μνήμες, σπάζει τα στεγανα της καθιερωμένης ποίησης και αναζητα νέες μορφες έκφρασης και στιχουργικης.

Επιπλέον, με τις τρεις τελευταίες ποιητικες συλλογες που μας έχει δώσει, δηλαδη τον Οδυσσέα Αστέρη (2021), την Κραυγη της Αντιγόνης (2022) και το Δάκρυ της Περσεφόνης (2024), αποδεικνύεται και λάτρης της αρχαίας γραμματείας. Θέλω να πω πως η αστραφτερη πανοπλία της πνευματικης σκευης-του είναι μαστορικα θωρακισμένη απο τα υλικα της αρχαίας γραμματείας. Γιατι και στα τρία αυτα έργα που ανάφερα, ο ποιητης φαίνεται να κατέχει καλα τον αρχαίο μύθο του οποίου επιχειρει την ανατροπη και εργάζεται για την καρποφόρο συνέχειά-του, αναπροσαρμοσμένος όμως στη δικη-του ποιητικη αντίληψη. Κυρίως, με το ποιητικο-του ένστικτο διαπερνα τον αρχαίο μύθο και το δράμα για να στηλιτεύσει γεγονότα του καιρου-μας που στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα τη ζωη-μας. Αξιοποιει, συγκεκριμένα, δημιουργικα τον αρχαίο μύθο και το δράμα για να μάς υπενθυμίσει πρόσφατα δεινα που σημάδεψαν τον ελληνισμο της Κύπρου. Με άλλα λόγια, η ποίησή-του περιέχει νύξεις για τη σύγχρονη Ιστορία του τόπου-μας, όπου αναδεικνύει σελίδες σκοτεινες, γεμάτες προδοσία, μίσος και πόνο αλλα, παράλληλα, για φρονηματισμο, αναδεικνύει και σελίδες φωτεινες, γεμάτες ηρωϊσμο, αυτοθυσία και δόξα.