Γιάννης Τσαρούχης, Άνοιξη, 1970

Κάποτε ανθισμένο το σώμα,
σάρκα απαλή, ρόδινη,
τώρα, μια υγρή ομίχλη
διατρέχει το πρόσωπο
ο σπασμός
στη φλέβα του λαιμού
ειρωνικό πολύ, να καλεί,
μ’ ένα άλικο τριαντάφυλλο
έναν σταυρωμένο θεό ή έρωτα
σε τοπίο άνυδρο πια.
Τώρα, στην παραζάλη τού ονείρου,
χλευάζοντας η παπαρούνα
την πρώτη εκείνη όραση,
ρούχα δεσμά
κι όχι αιώνια φυλλώματα
τώρα, ένας μαύρος σταυρός
στην καρδιά απόμεινε
τώρα, έσχατη φορά,
με καινούργια μορφή απειλεί, ικετεύει,
παραδίνεται,
στη λιτανεία της βροχής
να διαλυθεί, πηλός,
δώρο στη γη.